Te fundit
“Takimi i fundit pak javë para aktit misterioz”- Rrëfimi i pazakontë i oficerit për Mehmet Shehun: Fotografitë me të i zhduka!
5 Shkurt 2024, 21:20Dossier
TEMA
Nga Afrim Imaj
“Ju flet Çelo Bora”, përgjigjja me një zë të kthejlltë nga krahu tjetër i telefonit, është disi e pazakontë. Jo vetëm për nga timbri, por më së shumti nga forma e reagimit.
Ai ka shërbyer gati gjysëm shekulli në ushtri, kryesisht në zonat kufitare në Jug e Veri të vendit, ku detyra ia kërkonte radion e telefonin pranë në çdo sekondë dhe qysh atëherë i ka mbetur rituali i përgjigjes: “Urdhëroni, Çelo Bora ju flet”.
Paçka se ka vite që nuk është nën uniformë, dhe teknologjia ka bërë të vetën për mjetet e komunikimit, ai në çdo rast të përgjigjet si dikur. Me atë zërin e kthejllët dhe dashamirësinë që e karakteriozon. Çelo Bora është një nga figurat emblematike të shtatmadhorisë shqiptare. Me një karrierë në shkëlqim që nis në fillimin e viteve ’60 e mbyllet në vitin 2001, ai bëri emër jo vetëm në radhët e korpusit të ushtarakëve, por edhe në komunitetet ku shërbeu. Tashmë, i larguar nga shërbimi ushtarak, jo pa dhimbje, Çelo Bora kalon vitet e pleqërisë në fshatin e tij, në Mallakastër.
Dinamikën e jashtëzakonëshme të viteve me uniformë, mundohet ta kompesojë me takimet e shpeshta me shokë e miq të shumtë, ku veç kafes rrëkëllen dhe ndonjë gotë raki bio. Gjithë ditën e kalon me punë në kopështin me perime e fruta të shumta, ku prodhon për vete, por dhe për fëmijët e miqtë që jetonë në qytet. Pavarsisht se ka kapur të 80-tat, tetë orë në ditë qëndron në kopësht, herë duke mbjellë, herë duke krasitur, apo duke mbledhur prodhimet e stinës.
Atë që nuk e bëra sa isha i ri, thotë me shpoti për punët në fshat, mësova ta bëj në pleqëri dhe nuk ja kam dal keq. I larguar nga strëhëza në fshatin e lindjes kur sa kishte mbushur 15 vjeç, për pesë dekada me radhë shtegëtoi sa nga Jugu në Veri me profesionin e oficerit. I qëlloi ta nis karrierën në Përmet e ta përfundojë në Barjam Curri, duke përshkruar tërë Shqipërinë. E megjithëatë, për bashkëkohësit e ish-kolegët, Çelo Bora do mbahet mend si komandanti i korpusit të Gjirokastrës dhe atij të Tropojës, ku ka kaluar kohën më të madhe të karrierës së tij…
Zoti Çelo, keni qënë pjesë e shtatmadhorisë të ushtrisë shqiptare që keni pasur një karrierë të suksesshme. Tani që e keni mbyllur këtë kapitull, çfarë do veçonit nga përvoja gati gjysmëshekullore në radhët e ushtrisë?
Përjetimet e 50 viteve, kuptohet nuk mund të përmbledhen në pesë radhë. Megjithëatë, nuk dua të bie në pozitat e asaj sentencës “kur në Dardanele”. Se në fund të fundit, detyrën kam bërë, atë për të cilën jam shpërblyer.
A ka patur sakrifica e kufizime, patjetër, madje shumë. Por, ato i ke marrë parasysh që kur ke vendosur të bëhesh oficer. Tashmë në realitete të reja, gjërat kanë tjetër rrjedhë…
Si e kujtoni fillimin e karrierës ushtarake dhe cili ishte motivi që u ka shtyrë të zgjedhni profesionin e oficerit?
Motivi pse zgjodha këtë profesion është i thjeshtë. Atëherë jetonim në fshat, në kushte teje të vështira. E vetmja pagë që futej në shtëpi ishte ajo e babait që punonte minatorë. Me të kthehej gjithë familja prej tetë vetësh. Kisha vërtetë rezultate të larta në shkollën e mesme, po nuk mund të vazhdoja universitetin, se nuk e përballoja financiarisht. Kështu zgjodha shkollën ushtarake.
Pra, thjeshtë për arsye ekonomike. Tani për fillimin e karrierës. E kam filluar atë si oficer i porsadiplomuar në brigadën e Përmetit aty nga viti 63. Komandant brigade ka qënë një oficerë i zoti. Petrit Çobani, e quanin. Sa ishte kthyer nga studimet në Moskë. Kam shumë kujtime të bukura prej tij. Petriti ishte mjeshtër i madh për të vënë vartësit në punë. Mbante në mënyrë shembullore uniformën dhe këtë ua kërkonte edhe vartësve. Sa shkova në brigadë, ai më caktoi për të zhvilluar stërvitje trajnuese me nënoficerët. Pra, me ushtarët e vitit të fundit të shërbimit që gradoheshin nënoficer.
Ishte një detyrë që e bëra me pasion e dëshirë, për të cilën dhe u shpërbleva në fund. Pak më vonë mu besua detyra e përgatitjes së stërvitjes së oficerave të Shtabit të Brigadës dhe komandantëve të batalioneve. Edhe këtu mora vlerësime e fjalë të mira. Pastaj për tre vjet shërbeva si komandant batalioni në Rozeçë të Buzit në Tepelenë.
Në kujtimet tuaja shpreheni se aty jeni njohur dhe me Petrit Dumen…
Ka qënë diçka më ndryshe kjo histori. Petrit Dumja, që kishte miqësi me komandantin e brigadës, i kishte kërkuar atij një oficer të ri për agjytant. Komandant Petriti i kishte dhënë emrin tim. Dhe kështu një ditë të bukur u përballa me Petrit Dumen në zyrën e tij në Tiranë. Nuk e di pse nuk ia mbusha mendjen për të qënë agjytant i tij, ndoshta nga që isha i imët në trup, por mbaj mend që ky takim u bë shkak që unë të shkoja për studime në akademinë “Mehmet Shehu”…
Që këtej pastaj u rikthyet në radhët e ushtarakëve madhor…
Ajo akademi atë mision kishte. Prej andej fillova punë në shtabin e korpusit të Gjirokastrës. Pas 2-3 muajsh, u stabilizova me gjithë familjen aty. Korpusi i Gjirokastrës asokohe njihej ndryshe dhe si “Korpusi i egër”. Ai mbronte një nga drejtimet më të rëndësishëme operativestrategjike në frontin jugor nga sulmet e agresionit e mundshëm të forcave monarko-fashiste. Plot 10 vite shërbeva në këtë korpus. E nisa në shtab dhe nga vitit ’70- ’78 kreva detyrën e shefit të Shtabit të Korpusit. Korpusi kishte një shtrirje të gjerë duke filluar nga Jali i Vunoit, Konispol, Qafa e Muzinës, Përmet, Leskovik, e deri në Kolonjë.
Vargmalet Saraqin, Mali i Milesë, Lëkurës në Sarandë dhe Mali Murganës, Mali Gjozë – Kurvelesh, apo Bureto, Çajup, Mali Golikut në Gjirokastër, Mali i Nemeçkës, Mali Dhëmbelit, Trebeshinës dhe Mali Vashës – Skrapar, ishin kurrizet malore ku mbështeteshint forcat e Korpusit për të orgnizuar mbrojtjen dhe të kryenin kundërsulme e kundërgoditje të fuqishme ndaj forcave të armikut. Më ka qëlluar t’i shkel pëllëmbë për pëllëmbë…
Në këtë kohë është folë për një stërvitje të madhe që ka bërë Korpusi i Gjirokastrës…
Besoj se e keni fjalën për stërvitjen “Gllava-75” që është zhvilluar në nëntor të vitit 1975. Në këtë demostrim të madh morën pjesë komandat e Shtabet e Brigadave Përmet, Gjirokastër, Sarandë, Tepelenë dhe asaj të këmbsorisë së Beratit. Ishte kjo një Stërvitje tre shkallëshe (KorpusBrigadë-Batalion). Komanda e shtabi i Korpusit u vendosën në pyllin e Gllavës së vogël, ose më saktë në kodrën në perëndim te “Tri Avgat”. Ka qënë pikërisht kjo kodër, të cilën në kohën e luftës Italo-greke e ka vizituar Benito Musolini (Duçe) që inspektoi frontin e luftimeve.
Aty ngritëm pikën e drejtimit operativ të stërvitjes “GLLAVA-75”. Sakaq, komandant dhe shtabet e korpusit (të gjitha rangjet) u vendosën në shtrirjen ku ka qenë vija e frontit e luftës ItaloGreko në vitet 1940-1941, në Himarë, Borsh-Kuç, Kurvelesh, Tepelenë, Qafa e Kiçakut, Vokopolës. Në fakt, kjo vijë vendosje ishte jashtë zonës së mbrojtjes së Korpusit, por edhe jashtë brezave të mbrojtjes së brigadave të këmbësorisë. Përmbledhtaz, detyra që na u dha për të zgjidhur përkonte me vijën e frontit të luftës italo-greke. Për këtë arsye unë vendosa t’i qëndroja fort ekperiences të kësaj lufte, të cilën e kisha studjuar mirë. Nga ana tjetër këtë detyrë pak më herëtu Mehmet Shehu, ia kishte dhënë për ta zgjidhur shtabit të Përgjithshëm, por kishte kundërshtuar vendimin e këtij të fundit për ta goditur kundërshtarin në drejtimin Kurvelesh-Gjirokastës-Kakavijë.
Pas kësaj, ai ia caktoi korpusit tonë për ta zgjidhur këtë detyrë luftarake. Me marrjen e detyrës shtabi I korpusit të Gjirokastrës bëri vlerësimin e situates dhe pas sqarimit të gjëndjes mori vendmin për ta fokusuar goditjen kryesore në drejtimin “Tri Argat” – Qafa e Kiçakut-Këlcyrë me detyrë për të rrethuar dhe asgjësuar forcat monarko fashiste në rajonin Qafa e KiçakutBuz dhe Këlcyrë-Gryka e Mezhgoranit. Ndërkohë që skaloni i dytë futej në kundërgoditje në drejtimin Qafë e Kiçakut Këlcyrë.
Në ditën e dytë dhe të tretë mësymja do të vazhdonte në drejtim të goditjes kryesore: Tepelenë-GjirokastërKakavijë. Sa vendosëm këtë shkova në Tiranë, për të marrë miratimin e Mehmet Shehut. Sa ia shpjegova idenë dhe e njoha me dokumentat përkatëse, ai ra dakort dhe aty për aty më tha të fillonim menjëherë nga zbatimi i planit të përcaktuar. U riktheva te kolegët, duke u ngjitur te kodra e “Duçe Musolinit”, në majën jugore të tri Argatit për të organizuar e drejtuar veprime luftarake të Korpusit në Qafa e Kiçokut-Këlcyrë. Nisëm menjëherë zbatimin e plan idesë dhe të them të drejtën gjithçka shkoi mrekullisht. Në konkluzionet që bëri Mehmet Shehu u shpreh me fjalët më të mira. Aty pata rastin të njihesha më afër me të.
Keni qëndruar gati 10 vite në divizionin e Gjirokastrës, padyshim keni kujtime të shumta…
Kujtoj së pari komunitetin e oficerëve të talentuar e të përkushtuar si rrallëkush për detyrën. Ata e bënë këtë njësi me emër në gjithë ushtrinë. Po sakaq, nuk mund të rri pa përmendur emrat e atyre kuadrove, që dhanë një kontribut të jashtëzakonshëm në “Korpusin e Egër”, si gjeneral Muhamet Prodani, që e kryqëzuan padrejtësisht për shëpërdorime të ndryshme duke e stigmatizuan “Pashai i Jugut” apo të famshmin Nikollaq Sallabanda, një ushtarak virtuoz e i përpiktë, Petrit Çobani, Teki Dako, Rexhep Zun, Qamil Kaso, Jaho Stepa, Jaçe Lula, Nihat Badra, Shaqir Vukaj e shumë të tjerë
Ndërkohë, për 10 vite keni qënë dhe qytetar i Gjirokastrës…
Gjirokastra është një qytet i rrallë, po duhet të jetosh aty tia njohësh vlerat. Para se të shkoja kisha dëgjuar se gjirokastritët janë kurnacë si I thonë në zhargionin vendas. Po ishte krejt e kundërta. Gjirokastritët janë shumë të fismë e bujarë, sidomos me mysafirët. Edhe pas kaq vitesh që jam larguar nga Gjirokastra, më kujtojnë e i kujtoj shumë shok e miq nga ky qytet me tradita. Bile më kanë ndjekur për të mira e gëzime deri në Tropojë.
Dhe nga Gjirokastra u trasferuat në Tropojë, në një tjetër zonë, tashmë në Veri të vendit, me të tjera tradita…
Pas Gjirokastrës jam trasferuar në Pukë. Puka një qytet malor, alpin. Gjatë dimrit mbretëronte dëbora e madhe, ku akullit e acarit, i vinte fundi në qershor. Pukjanët për mua kanë qenë burim frymëzimi, të urtë, të ndershëm, punëtor, miqësor e të përzemërt. Nga bjeshkët e Tërbunit e deri në Iballë më ka qëlluar të pi kafe e të ndajë bukën me këta malsor fisnik e të besës. Periudha kur shërbeva aty 1978- 1981 ka qenë e ngjeshur me tensione dhe përplasje ushtarake në kufirin Kosovë-Serbi dhe atë të Malit të Zi. Korpusi i 5-të i Pukës shtrihej nga Kalaja e Dodës deri në Alpet e Tropojës.
Mbi 90 për qind e reparteve ishin vendosur dhe ishin në gatishmëri të përhershme në majat e larta malore si Shishtaveci, Mali i Pushtrikut – Has Stoberdë – Mali Dobrejt, Alpet e Tropojës dhe Qafa e Malit – Iballë. Me riorganizimin e ushtrisë, ku korpuset u kthyen në divizione u emërova Komandant i Divizionit 17-të me emrin “Bajram Curri”. Ka qënë kjo një tjetër detyrë me rëndësi në një kohë kritike për kufijtë veriorë, që e kam përmbushur me sukses. Qysh në fillim priortitet i detyrës time riorganizimi i Brigadës së Krumës dhe të Fushë Arrëzit, që paramendohej një drejtim kryesor në rast agesioni nga ushtria serbe. Me të njëtën kujdes punuam dhe për brigadën e Tropojës. Në një kohë rekord bëmë kompletimin e tyre dhe vendosëm në gatishmëri të pandërprerë të gjitha strukturat dhe asetet luftarake të tyre.
Me siguri nuk do kisha harritur në këtë sukses pa përkushtimin dhe mbështetjen e palodhur të komandantëve të këtyre njësive Behar Xheka, Veri Koçi, Zaho Muçi, Fejzo Haxhiaj, Gëzim Çela Sabri Hazizi, Ksenofon Çoni dhe Gramos Backa. Edhe pse larg familjeve e vendlindjeve të tyre, ata ishin miqësuar me vendasit dhe kontribonin çdo ditë për rritjen e treguesëve të gatishmërisë. Nga periudha kur kam shërbyer në Pukë e Tropojë desha të veçoja përkujdesjen e veçatë të Mehmet Shehut që pyeste me detaje për çdo elemetë të gatishërisë duke filluar nga gjëndja në kufi e deri te situate e amëve roje që kishim në brezin e parë…
U ka qëlluar ta takoni nga afër Mehmet Shehun?
Jam takuar disa herë me të. Për herë të parë, e kam takuar në zyrën e tij në Ministrinë e Mbrojtjes. Ka qënë periudha pas dënimit të grupit të Beqir Ballukut, kur ribënim planizimin luftarak të çdo korpusi. Ishte një detyrë sekrete. Preditësh të tëra të gjithë komandantët e njësive ishin mbledhur në Tiranë dhe çdo njëri prej tyre duhej të miratonte te ministri planin luftarak të njësisë që drejtonte. Mua që kisha ardhur nga korpusi i Gjirokastrës, më qëlloi të paraqitesha nga të parët në zyrën e Mehmetit. Shkova aty dhe me hartën e përgatitur me detajet përkatëse bëra një paraqitje të hollësishme para tij.
Më befasoi aftësia e Mehmetit për t’u orientuar e për të precizuar me saktësi çdo detyrë që fillonte nga komanda e korpusit, ato të brigadave dhe përfundonte te arma roje. Në fund më falenderoi dhe aty për aty kumtoi disa tipare të luftarve moderne dhe shkallën e rrezikut që paraqesnin qarqet voro-epiriote. Ky ishte takimi i parë. Takimi tjetër ka qënë në Mezhgoran në fund të viteve ’70 kur bënim provat e rezistencës së bunkierëve të prodhuar rishtaz. Jam takuar sakaq dhe në vizitën e fundit që bëri në Gjirokastër ku erdhi te shkolla e instuksonit. Në mbrëmje kemi darkuar bashkë. Pimë dhe nga një gotë raki. Ishte burrë i veçantë. Ai që dukej i ashpër në detyrë, ishte tejet njerzor në biseda të lira. Më ka mbetur peng që nuk më ka ngelur asnjë fotografi nga takimet me të….
E keni takuar disa herë dhe nuk keni asnjë foto me Mehmetin?
Më zure paksa gafil me këtë pyetje, por do të them të vërtetën. Lajmin për vetvrasjen e Mehmet Shehut e kam marrë vesh në Tropojë. Jam tronditur shumë dhe nuk dija çfarë të bëja. E parandjeja që një furtunë tjetër po vinte. Ato çaste më erdhi në zyrë një nga vartësit dhe në kofidencë më tha diçka që binte ndesh me lajmin për vetvrasje. Ç’thua, i thashë, mos e konsumo me tjetër njeri, vetvrasje ka thënë partia dhe pikë. Si urdhëron më tha dhe iku.
Sigurimi ndërkohë kishte filluar gjuetinë e atyre që shpreheshin se Mehmet Shehun e kanë vrarë. Në këtë stuhi të paimagjinueshme, të them të drejtën u ndeva keq për të mos thënë i frikësuar. Në këto rrethana time shoqe i dha zgjidhje çështjes së fotografive me Mehmetin dhe nuk kisha pak. Ç’të të them peng e kam, por ajo kohë atë bulmet kishte.
Surprizat e takimit me gjeneralin grek
Ka qënë korriku i vitit 2005, kur Çelo Bora, ish-drejtusi kryesor i Korpusit të Gjirokastrës, është takuar me gjeneralin grek Andreas Zakupullos, ish-komandant i divizionit të Janinës. Ata kanë qënë në të njëjtën kohë përballë njëri-tjetrit. Asokohe, dy armiqë të përbetuar. Takimi ka qënë krejt i rastit, shprehet Çelo, duke kujtuar njohjen e një të afërmit të tij me gjeneralin Zakupullos.
U takuam në një lokal midis Spatës dhe Athinës. Në kafe e sipër, gjenerali grek më pyeti se çfarë detyre kisha në vitin 1977. Kam qënë drejtues i Korpusit të Gjirokastrës, i thashë, kujton Çelo përgjigjen për Zakupullosin. Aty për aty ky i fundit është shprehur se dhe ai në këtë periudhë kishte qënë komandant Divizioni në Janinë dhe kujtonte se sa herë që forcat e divizionit të Gjirokastrës urdhëroheshin për gatishmëri apo stërvitje, qoftë edhe me një batalion, i duhej të qëndronte në gatishmëri “non” në zyrë.
Ishte ky momenti, tregon Çelo kur i paraqita komandantit të Janinës njohjen time për të dhe strukturat që kishte drejtuar në atë periudhë, madje duke specifikuar repartet që kishte patur në vartësi duke filluar nga regjimenti i parë me disllokim në Janinë, Regjimenti 15-të në Konicë dhe Regjimenti 35-të në Igumenicë. I befasuar nga të dhënat e sakta të mysafirit, Zakupullos pohoi se organikën kot e paskemi mbajtur sekret, se ju e paskeni njohur sikundër e dija unë. Deri këtu, thotë Çelo, biseda rrodhi normalisht, po erdhi një moment që u ndjeva ngusht.
Sa e merr pesionin, më pyeti jo pa kërshëri Zakupullos. Aty te 100 euro, ju përgjigja. Pak, shumë pak, shtoi gjenerali grek që gati nuk e besoi. Po ju, e pyeta unë. Marr rreth pesë mijë e pesqind euro, u përgjigj ai. Ndërkohë që shteti si ushtarak i lartë më ka dhënë dhe një sipërfaqe me dy hektarë tokë. Aty ngeca dhe me marifet ndërrova bisedë, duke u kthyer në kujtimet e hershme.
9 Komente
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Çelo BORA, ke qene njeri me shume virtyte dhe nje ushtarak i kompletuar, qe te gjithe te shikonim me shume dashuri dhe ndjeheshim shume mire ne shoqerine Tuaj. E lexova me shume interes intervisten Tuaj, e plote dhe shume impresionuese. Ende e kam te gjalle ne kujtimet tona ate ekspresivitetin Tuaj per cdo gje ne dobi te punes, marredheniet me vartesit dhe eproret por edhe me qytetaret e Permetit qe te donin dhe vleresonin tamam.Vec te tjerash ndjeheshim krenare me Ju pasi ti ishe dhe nje nga shoket e vecante te vellait tim oficer Gjergjit , i cili eshte larguar nga kjo jete gati 30 vjet me pare dhe keni qene se bashku shoke shkolle. U gezova shume qe lexova per Ju, qe jeni mire dhe po kaloni dite te bukura ne vendlindjen Tuaj. Mbetesh i paharruar dhe qofsh mire me gjithe te dashurit e tu....Niko MIHALI
Edhe une jam takuar dikur me Skenderbeun dhe verejta se ishte burre shume i zoti
Nuk kam punuar me Çelo Boren. Ai ne Jug, une ne Juglindje, ne Korçe... Po kam degjuar per njeri me vyrtyte e shume punetor. E pershendes. Jete te gjate...
Ja edhe nje tjeter qe hedh dyshime per vetevrasjen e Mehmet Shehut. Shume te tille po dalin ditet e sotme. Doli nje mjek, Bardhyl Cipi dhe e nxorri kete gje, pra qe Mehmet Shehun e kane vrare. Doli nje fare Qemal Lame, qe bredherin neper televizionet shqiptare. Ky tregon se vrasjen e Mehmetit e kane realizuar 5 vete. Dhe kaq duhej...Tani del edhe ky ushtaraku qe paska dyshuar qe atehere se ishte vrasje dhe jo vetevrasje. Deri kur? Shpresoj ta botoni komentin tim.
Boll me reklama e sponsorizime për gjeneral që ushtria ju shkri si një kala prej rëre, kur kujton hapjen e depove të armëve që lan pas mijra krime në vite dhe skan të ndalur, thua 100 euro jan të tepërta.
Ushtria u shkri nga Komandanti i Pergjithshem Ramiz Alia, komandantet e tjere zbatojne urdherin. Cfare te thote Celua? Enveri nuk la pas Celo Boren, la Ramiz Aline. Historia do te shkruhet kur ne te jemi kthyer ne pluhur, por brezat e shkencetareve historiane te vertete do ta gjejne. Per mua, Enveri e donte Shqiperine vec, por perkrah kampit socialist me Bashkimin Sovjetik ne krye, prandaj e leshoi kryegjeneralin trim e patriot Mehmet Shehu, qe donte te lidhej me Perendimin.
Per hir te se vertetes, depot u hapen prej zagareve te Salih Berishes. Ramiz Alia nuk ka gisht ne kete pune. Nuk ishtefaji i gjeneraleve qe ushtria u shkri, sic thote ky miku ketu me siper qe i fillon emri me "Zgjohuni, ...". Eshte politika qe e nderton apo e shkaterron ushtrine, sic ben me ekonomine dhe te tjera aspekte te shoqerise njerezore. Oficeret e kohes se Enverit, kane qene te pregatitur dhe te dogmatizuar deri ne vetemohim. Kete e dinin mire te gjithe te huajt me disa prej te cileve kam patur edhe biseda private mbas 1990-tes, ku ata, ish oficere te ushtrive te vendeve fqinje shpreheshin me respekt per ushtrine shqiptare. Komunizmi na la brekegrisur, por per disa gjera duhet me i dhene kreditet qe meriton dhe mbrojtja e vendit ka qene ne nivelet me maksimale per kohen. Sot e fshehim prapanicen mbas NATOs ne toke dhe aviacionit grek qe shetit ne qiejte e vendit tone. Dikur edhe mizat kishin frike qe te kalonin kufirin dhe jo me ushtrite e huaja. Nje nga miqte e mi qe emigroi ne SHBA kishte takuar njehere nje grek, i lindur ne Amerike, por qe shkonte shpesh ne Greqi ne fshatrat ne kufi me Shqiperine dhe e para gje qe i thonin kur arrinte atje, ishte qe te kishte kujdes mos te kalonte nje vije prej nga ku fillonte kufiri yne. Po ky person kishte pyetur shokun tim se sa te madhe e kishit ushtrine juve ne Shqiperi, qe grekeve i futej data vetem sa ti permendnin emrin?
Enveri e donta aq shume Shqiperine sa na la pa buke, packa se vete kishte nga te tera gjerat qe ne te tjeret as ne enderr nuk i shikonim. I kalonim netet neper rradha pa fund per te blere te nesermen nje liter qumesh apo 6 kokrra veze me konditen qe te blije edhe nje kile domate gjysem te kalbura, nga ato qe mbeteshin magazinave pa u derguar ne eksport dhe pas kesaj duhet te shkonim neper fabrikat gjysem te shkaterruara dhe te benim normat e prodhimit qe na caktonte qeveria. Kur flet sic ke shkruar zotrote, duket qe nuk e ke jetuar ate kohe te mbrapshte, por hajde e pyet brezin tim qe te tregoje se si kemi mbijetuar nen ate regjim ferri. Oficeret tane te asaj kohe ishin te pregatitur me se miri, por familjet e tyre jetonin ne te njejtat kushte si te tjeret, nderkohe qe ushtaret tane ushqeheshin me fasule e buke te zeze.
“Takimi i fundit pak javë para aktit misterioz”????? nuk e di a më ka shpëtuar mua!?por askund nuk thuhet në intervistë se çelua e ka takuar mehmetin pak javë para "aktit misterioz"(nuk e shoh se ç'misteriozitet,ka në një vetvrasje(vrasje))?që të thuash "pak javë"do të thotë të jenë më pak se 4!!po të ishin më shumë,do fillohej me muaj!!gjithçka bazohet në fjalët që ka dëgjuar çelua,ndoshta dhe i ka menduar,se "ndoshta nuk ka qënë vetvrasje"!!me këtë shkrim special mero është futur në rradhën e alFredo kaCos,dhe për pasojë duhet të fillojë e të sjellë fakte nga profecitë e nostradamosit,dhe të baba wanga!!është e sigurtë që të dy kanë profetizuar fundin e mehmetit,bile dhe shumë gjëra të tjera!!mjafton të kesh dëshirë dhe shumë shumë besim,dh ei gjen të githa në profecitë e tua!përfshirë dhe gjetjen e gomarit të selfo qorrit humbur në 7 mars 1939,një muaj para pushtimit të shqipërisë nga italia fashiste e Duçe Musolinit!!zoti na ruajt trutë se mëndja ka shkuar për lesh me kohë!!