Te fundit
Erik ten Hag dhe Manchester United, një rrugëtim i ri me bekimin e Sir Alex Ferguson
2 Mars 2023, 10:03Sport
TEMA
Mandati i Alex Ferguson në stolin e Manchester United zgjati më shumë se një çerek shekulli. 27 vite në krye të një klubi që nën drejtimin e tij teknik është bërë më i ndjekuri në botë, si dhe ka mbushur ndërkohë kabinetin e trofeve. Ai e zgjodhi vetë emrin e zëvendësuesit të tij. Sir Alex zgjodhi bashkëqytetarin David Moyes, një tjetër skocez, nga Glasgow, i cili kishte drejtuar Evertonin për disa kohë. Dhe përfundoi keq, me “Djajtë e Kuq” jashtë katër vendeve të para në klasifikim.
Që nga ai 9 maj 2013, që nga lamtumira e Fergusonit, Manchester United ka luftuar për të gjetur një rrugë të qëndrueshme, më të besueshme. Pavarësisht disa trofeve të ngritur dhe një sërë trajnerësh të profilit të lartë që kanë hyrë e dalë në atë stol, nga Louis van Gaal te Mourinho, situate nuk ndryshoi për mirë.
Thirrja e dëshpëruar e një djali vendas si Solskjaer për të udhëhequr ekipin ishte një tjetër përpjekje e pasuksesshme. Gjatë gjithë kohës, qyteti u ngjyros me blunë e hapur, me Manchester City e Pep Guardiolës që jo vetëm spikati në Premier League, por po tregon dominimin dhe madhështinë në botë.
Ish-sindikalisti i klasës së hekurt të vitit 1941 e përjetoi këtë situatë në mënyrë të ethshme, gjithmonë në tribunat e “Old Trafford”. Për disa, kjo prani dukej e dëmshme, nuk e ndihmonte skuadrën fakti që Sir Alex ishte vazhdimisht atje. Ai që e ka çuar në majat më të larta atë klub, ndikon, frymëzon, ia merr qetësinë shpirtërore skuadrës. Pak netë më parë, Ferguson u përjetësua në një restorant, në një bisedë intensive me një banor të ri të qytetit.
Skocezi i famshëm nuk ishte aty për t’i treguar atij disa vende të reja për t’u vizituar në Manchester, i cili në fund të fundit nuk është aq i keqe sa përshkruhet, përkundrazi, me rizhvillimin e ish-zonave industriale është padyshim më interesante se më shumë se gjysma e qyteteve britanike (përjashtuar Londrën, natyrisht).
Jo, takimi ishte për obsesionin e Fergusonit, Manchester United e tij. Ekipi i tij, më në fund, pas kaq vitesh, duket se ka nisur rrugën për të rizbuluar lavdinë. Shoqëruesi i tij është Erik Ten Hag, tekniku që po ndërton atë rrugë.
Në klub kishte kohë që ndjehej nevoja për një ndryshim rrënjësor, figura e një drejtuesi teknik si Ralf Rangnick u identifikua si çelësi i ndryshimit të strukturës edhe të skuadrës. Themeluesi i lëvizjes së re të futbollit gjerman, i cili sipas mediave angleze duhet të drejtonte tranzicionin në stol dhe më pas të ulej në tribunë e të drejtonte klubin, nuk revolucionarizoi dot një histori.
Ose të paktën nuk mundi ta përmbyste atë siç donte ish-trajneri i Red Bull, i cili menjëherë pas emërimit të tij e kishte kuptuar tashmë se do të përfundonte keq. Pasi u përpoq të bindte Luis Enrique që të mbërrinte në qytet menjëherë, klubi vendosi një tjetër shpresë te Ten Hag, i cili kishte punuar shumë mirë tek Ajax. Kësaj radhe, basti ishte i duhuri, pavarësisht konsideratës relative që shtypi anglez vendosi ndaj tij.
Kjo konsideratë e vogël nuk është një risi për trajnerin holandez, duke qenë se edhe tek Ajax nuk kishte mbërritur me “tam tame”, përkundrazi. Duke u larguar nga Utrecht gjatë sezonit për t’u ulur në stolin e “Johan Cruyff Arena”, ai gradualisht formoi një ekip dhe zhvilloi një lojë që prodhoi trofe dhe bukuri, me paraqitje në nivelin e garave kontinentale që mbeten në mendjen e shumë tifozëve.
Ironitë u zhdukën herët në Amsterdam dhe sot në Manchester. Aftësia e tij për të prodhuar një ekip solid, sulmi i tij në mbrojtje, përfshirja e vazhdueshme e të gjithë lojtarëve në manovrën sulmuese, vëmendja në fazat e tranzicioneve negative…; Erik Ten Hag është një nga llojet shumë të rralla të gjeniut.
Ai i mban ndezur llambat deri vonë, siç e dinë të gjithë në selinë e Manchester United, ku është pothuajse gjithmonë i fundit që mbyll derën dhe ikën në shtëpi. Pasioni për punën e tij përfshin situata në fushë (të shohësh Unitedin në fushë sot i referohet parimeve të qarta që tashmë janë parë në Holandë) dhe aspekte të ndryshme shtesë.
Në fakt, ka edhe një detaj tjetër që lidh eksperiencën holandeze me atë angleze. Në të dyja rastet dallohet talenti i tij për të rritur performancën e lojtarëve në krahasim me sezonet e kaluara. Këtë e dëshmojnë paraqitjet e Fred dhe Luke Shaw, si edhe përfshirja në lojën pozicionale të një futbollisti si Wan Bissaka, jo saktësisht prototipi i lojtarit elitar në fushë.
Në Kupën e Ligës, trofeun e parë të pesë viteve të fundit të “Djajve të Kuq”, ishte vula e Marcus Rashford, djalit plangprishës (25 gola dhe 9 asiste në këtë sezon, pa filluar ende marsi), por meritat i shkojnë ende Ten Hag. Një kapitull më vete, jo shumë, vendosmëria në menaxhimin e çështjes së Ronaldos, fjalët e duhura në kohën e duhur dhe një aferë e zbutur pa pasoja në grup.
Një grup që arkivoi disa liderë të së kaluarës (Maguire, i cili megjithatë nuk u poshtërua kurrë) për të gjetur të rinj në fushë. Përveç Casemiro, i cili me inteligjencën e tij superiore gjeti menjëherë të njëjtën gjatësi vale si trajneri holandez, duke përqafuar plotësisht projektin, është Lisandro Martinez.
Kampioni i ri i botës kishte ardhur me etiketën e zakonshme të qendërmbrojtësit, i cili ishte shumë i shkurtër për të luajtur në Premier League (ose për të luajtur në futbollin elitar). Sot nuk ka një ndeshje në të cilën turma e “Old Trafford” nuk e nderon me korin “Argentino, Argentino”. Është në rregull që lufta Malvinas/Folklands është larg, por marrëdhëniet mes dy vendeve, veçanërisht mes dy popujve, nuk mund të konsiderohen ende të qeta.
Në post-ndeshjen Manchester United-Barcelona në “Europa League”, me kualifikimin e “Djajve të Kuq”, televizionet raportuan britmat e trajnerit mes njërës pjesë dhe tjetrës. Një gjë e Fergusonit, me pak fjalë. S
e ndoshta edhe ai foli për këtë në darkë me Ten Hag, më në fund i kënaqur. Osvaldo Zubeldia, trajneri i Estudiantes, i cili në vitin 1968 fitoi Kupën Ndërkontinentale duke mposhtur Best dhe Bobby Charlton’s United, një herë tha: “Nuk arrin të lavdërosh duke kaluar një rrugë me trëndafila”.
Një frazë që njeriut që luftoi sigurisht i pëlqen për paga më të mira në piketat e Glasgout dhe të gjithë Skocisë. Këtu, kjo fjali u shqiptua pikërisht në dhomën e zhveshjes së “Old Trafford”. Ishte viti 1968, një kohë revolucionesh. Gjithçka krejtësisht aktuale te “Djajtë e Kuq”…
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Lini një Përgjigje