NANO NEWS

Protestuesit zaptojnë selinë e Guvernatorit të Wisconsin

Përmbledhje e lajmeve të ditës parë nga këndvështrimi i gazetarit dhe analistit Mustafa Nano. Marrë nga respublica.al

Kjo është Amerika

“Po kalon pa shumë jehonë në media-n shqiptare ngjarja ndoshta më e rëndësishme politike në SHBA këto ditë. Në shtetin e Wisconsin-it, protestues të shumtë që kundërshtojnë masat e guvernatorit të sapo zgjedhur me votë popullore të shtetit (pra, presidentit/kryeministrit) kanë zaptuar Capitol-in (pra parlamentin e shtetit). Jo vetëm që askush nuk i qëlloi me armë, por askush nuk përdori forcë ndaj tyre edhe pse kanë zaptuar një institucion shtetëror. Madje policia vendosi që nuk do të bëjë asnjë përpjekje për nxjerrjen e tyre forcërisht nga, të themi, “tempulli i demokracisë”, “institucioni më i rëndësishëm” etj. etj., i Shtetit te Wisconsin-it. Mbas dy javësh “pushtimi” të institucionit, protestuesit kanë filluar sot ta braktisin godinën për shkak të nevojave personale. Kështu i trajton Amerika qytetarët e saj protestues. Çdo krahasim, kontrast apo koment tjetër do të ishte i tepërt. Çdo kush mund ta kuptojë vetë ndryshimin midis demokracisë, pra pushtetit të popullit, dhe autokracisë, pushtetit të një individi.” Sa më sipër më ka ardhur nga adresa [email protected] ……com. Është një vëzhgim, të cilin e miratoj 100%. Dhe shtoj: kjo është Amerika; nuk është as Arvizu-ja, as Countryman-i, as Clinton-i, as Obama.

Jemi njësoj shqiptarë

Nga adresa elektronike [email protected]…..com më ka ardhur ky koment: “Tek Nano questionnaire ju keni edhe një pyetje në lidhje me unitetin Kosovë-Shqipëri, diçka e tillë. Shumica e të intervistuarve janë përgjigjur se shqiptarët, në të dy anët e kufirit janë të njëjtë, me pak dallime të vogla e të papërfillshme. Është një mendim që e ndaj edhe vetë. Por kur lexoj komentet që shkruhen në shkrime gazetash online, rrëqethem kur shoh se ekziston urrejtje mes nesh. Ashtu si edhe tmerrohem me lehtësinë se si ne, këtu në Kosovë, etiketojmë të gjithë ata që në Shqipëri janë me Partinë Socialiste si sllavo-greko-ortodoksë apo ku di unë. Dikush mund të thotë se s’ia vlen të merremi me komentues anonimë gazetash online, se ata s’janë asgjë para atyre personaliteteve që ju i keni intervistuar e që na mbushin mendjen se uniteti mes shqiptarëve në të dy anët e kufirit është “i çelniktë”. Sidoqoftë, një shije e hidhur të vjen kur lexon komente si në artikullin më poshtë: http://www.shekulli.com.al/2011/03/01/biznesmeni-kosovar-aksidenton-ish-te-dashuren-kengetaren-emmy.html. Të njëjtat komente, mbase edhe më keq, janë në shkrimin me të njëjtën temë tek Balkanweb. Të fala.” Sa më sipër jua solla me bindjen se ky koment mund t’ju bëjë të reflektoni lidhur me këtë çështje.

Komisioneri Fuele “preferon demokracinë, e jo stabilitetin”

Komisioneri i BE-së Stefan Fuele (Kush është ky? Është ai i “Krokodilit” në Strasburg –MN) ka dhënë disa deklarata “të forta” dje në parlamentin europian. Është nga të rrallët politikanë të kontinentit të vjetër që merr guximin të bëjë një autokritikë për qëndrimin e Europës lidhur me diktaturat e diktatorët e Lindjes së Mesme. “Europa nuk e ka ngritur zërin në mbrojtje të të drejtave të njeriut dhe të forcave demokratike në këtë rajon”, tha ai duke iu referuar vendeve arabe që kanë zënë të lëvizin kundër regjimeve të tyre. “Ne të gjithë kemi kërkuar stabilitetin në kurriz të demokracisë, e për këtë arsye kemi mbështetur regjime autoritariste. Turmat në Tuniz, në Kairo e gjetkë kanë luftuar këto ditë në emër të vlerave, tek të cilat besojmë ne të gjithë. Dhe ne duhet të përpiqemi me ta e për ta, e jo më me diktatorët që s’e kanë për gjë të vrasin në emër të pushtetit të tyre. Ne duhet të mbështesim frymëzimet demokratike në Afrikën e Veriut, ashtu siç bëmë në në vitin 1989 në Europën Lindore. As frika prej emigracionit, as interesi për naftën, as shqetësimi për ndikimin e qarqeve të forta islamike, nuk duhet të na bëjë që të kalojmë në plan të dytë mbështetjen për demokracinë në këtë rajon të rëndësishëm”, vijon ish diplomati çek, tanimë nga posti i komisionerit që mbulon zgjerimin dhe politikat me vendet fqinj të BE-së. Është hera e parë që bëhet një apologji lidhur me politikat e Europës ndaj regjimeve të Afrikës Veriore. Vetëm ministri i jashtëm i Suedisë, Carl Bildt, ka bërë një gjysmë mea culpa deri tani, kur u shpreh (në blogun e vet) pas asaj që ndodhi në Tunizi, se “ne kemi dështuar në marrëdhëniet me Tunizinë”. Edhe diplomati i lartë finlandez, Alexander Stubb, eci kësaj udhe, por me tone më të kontrolluara. Të tjerët kanë vijuar të flasin nga llogoret e real-politikës.

Pacolli përcjell mesazhet e para si president

1. Duhet t’ju them se unë jam President i gjithë kosovarëve, pa marrë parasysh përcaktimin e tyre politik, fetar. 2. Mund të them se jeta ime është një histori e suksesit. Suksesi im, rrugëtimi im, normalisht nuk ka qenë i mirëseardhur për të gjithë. Është e pamundur që të mos përflitet puna ime – një kosovar i thjeshtë që shkon në një shtet demokratik, në një shoqëri demokratike, në një shoqëri super të zhvilluar ekonomikisht, në qendër të Zvicrës dhe aty të bëhet faktor me punën e tij. 3. Një tjetër premtim ka qenë që Presidenti të zgjidhet prej qytetarëve. Kjo ka qenë dëshirë e imja prej kur kam hyrë në politikën e Kosovës. E dini mirë se unë jam kritikuar kur e pata bërë këtë propozim. Tani të gjithë janë dakord me propozimin tim. Madje edhe zyrtarë të lartë nga Brukseli e mbështesin këtë ide. 4. Kemi tani dialogun me Serbinë, me të cilën kemi çka të bisedojmë. Jam i lumtur që tani bisedojmë prej dy pozitave të barabarta. Dhe e kemi bërë me dije se nuk ka diskutim për statusin e Kosovës, për integritetin territorial apo ndarjen e Kosovës. 5. Qëllimi ynë është që gjatë këtij viti të arrijmë deri në 100 njohje [ndërkombëtare]. Kjo duhet të ndodhë. Nuk mund të ketë shmangie nga ky qëllim. 6. Kam një respekt shumë të madh për familjen Rugova…. Unë nuk jam tash deputet i Kuvendit të Kosovës, por po të isha, do ta kaloja mandatin tim duke e ulur afër meje Ukë Rugovën, por pa paragjykime për askënd. 7. Dua t’ju them se unë vizitën e parë do ta bëj në Shqipëri. Këtë javë do të caktohet edhe agjenda. Jam jashtëzakonisht krenar që vizitën e parë e bëj në shtetin shqiptar. Biseda të cilat do të zhvillohen pa përkthyes. 8. Unë dëshiroj të theksoj se e dua shumë bashkëshorten time.…. Bashkëshortja ime është e përgatitur që ta përcjellë burrin e saj në çdo sfidë që vjen…. nuk jam i zhgënjyer që e kam një bashkëshorte që vjen nga Rusia, e cila nuk është ruse, por e ka shtetësinë ruse.

Për BBC-në nuk u ndje askush

Nuk ka më BBC në gjuhën shqipe – ky lajm u injorua pothuaj nga të gjithë. Të paktën unë nuk munda të regjistroja ndonjë vëmendje ndaj këtij lajmi (përjashtoj një shkrim të Ilir Kadisë, i cili, bash për shkak të faktit që ka qenë gazetar i këtij media-je, e thekson më shumë “shkretimin”). Gjatë kohës që BBC në shqip egzistonte, mund të dëgjoje tek-tuk ndonjë që e mburrte këtë stacion radiofonik (dikush edhe duke mburrur veten, që e kish dëgjuar BBC-në në kohë të egra, në vitet ’50 e ’60, atëherë kur të tjerët dëgjonin gjithë qejf radio Tiranën), ndërsa tani që BBC na ka lënë shëndenë, s’kujtohet askush. Pse? Mos vallë ngaqë BBC-ja nuk e ka më atë rëndësi që ka pasur pas luftës së dytë e botërore apo në vitet e para pas përmbysjes së komunizmit? Nuk e di. Ajo që di të them është tjetër gjë: BBC-ja në shqip është pjesë e rëndësishme e historisë së Shqipërisë; e historisë së media-s po se po.

Miniera e Thompson-it dhe Michael Moore-i

Michael Moore nuk përton ta thotë të vetën lidhur me çështje e shqetësime të natyrës publike. Është progresist. Tepër progresist. Kjo gjë duket dhe tek shkrimi i sotëm i tij në huffpost.com. Po publikoj një pjesë: “Amerikanët nuk dinë gjë prej gjëje për Thompson-in e Kanadasë, dhe për ndeshjen që po bëjnë atje me kompaninë braziliane në fushën e minierave, Vale. Mund t’iu ngjajë një vend i largët, dhe mund të kenë nevojë për një hartë që ta gjejnë se ku bie (Thompson-i). Kështu do ndodhë gjithmonë për sa kohë media amerikane do të kujtohet të flasë për kanadezët veç kur bëhet fjalë për Justin Bieber-in. Këto ditë atje janë duke bërë një betejë; është një betejë e ngjashme me atë që po bëhet në Wisconsin, apo me atë që u bë në Egjypt, ku klasa e mesme (middle class) ka fituar vetëm round-in e parë. Dhe me siguri amerikanët nuk e kanë ditur – sepse kanë qënë të zënë me ngjarje mbi Justin Bieber-in – që Gamal Mubarak, djali i diktatorit egjyptian dhe i preferuari i tij si trashëgimtar, ka punuar për vite të tëra për Bankën e Amerikës (Bank of America.) Kanadaja nuk është si SHBA-të, pasi është ende një vend që i përket botës së parë, ku korporatat nuk mund të egzistojnë nëse nuk mendojnë për interesin publik. Sa për minierën e Thompson-it, këtë e zotëronte para ca kohësh një korporatë kanadeze me emrin Inco, e cila drejtonte në paqe e në marrëveshje me sindikatat dhe e cila bënte një shpërndarje të drejtë fitimeve. Puna u prish kur Inco u ble nga Vale në vitin 2006. S’kaloi shumë kohë dhe kjo kompani braziliane zuri të dhunonte kontratën e lidhur me qeverinë, mbi bazën e së cilës ishte e detyruar të bënte një shpërndarje më të mirë të fitimeve e të mirave. Dhe plasi greva më e gjatë në historinë e asaj miniere. Mirëpo askush nuk flet në Amerikë. Në Amerikë flasin për Justin Bieber-in.”

Pasaktësi (e padëmshme) e guvernatorit të Veneto-s

Guvernatori i Veneto-s, Luca Zaia, teksa u bë këto ditë pjesë e debatit e të shqetësimit lidhur me dyndjen e afrikanoveriorëve në brigjet e Italisë së jugut, u shpreh, se “nuk kemi ndërmend t’u vëmë pushkën këtyre të shkretëve, por nuk duam që të ndodhë si me shqiptarët në vitin 1991, mes të cilëve kish dhe njerëz të sapo dalë nga burgjet”. Guvernatori Zaia ngatërron vitin 1991 me vitin 1997. Përveç kësaj, paralelizmi nuk shkon dhe për një gjë tjetër. Shqiptarët në vitin 1991 po iknin prej mizerjes, e jo prej regjimit komunist që ish përmbysyr atëmot. Ndërsa afrikavoveriorët janë duke ikur prej luftrave civile, apo prej dhunës së regjimeve diktatoriale. Kështu që shqiptarët nuk hyjnë fare në këtë mes. Të kuptohemi, nuk është se na ka fyer me atë që ka thënë (s’ka pasur asgjë fyese në fjalët e tij). Thjesht s’ka qënë i saktë.

Hetim i plotë dhe i gjithanshëm?

E keni vënë re se të gjithë të huajt që vijnë nuk harrojnë të thonë, që “prokuroria duhet lejuar të bëjë një hetim të pavarur, të plotë e të gjithanshëm për ngjarjet e datës 21 janar”. Do të mjaftonte të thoshin “hetim i pavarur”, por ata shtojnë dhe “të plotë e të gjithanshëm”. Dhe me këtë duan të thonë, se duhet të hetohen dhe protestuesit. Ka rëndësi kjo? Nuk ka ndonjë rëndësi, pasi protestuesit në rastin më të keq do të dënohen me ca javë burg, dhe kaq. Pse e thonë, atëherë? E thonë ose ngaqë ua kërkon Berisha në emër të objektivitetit, që duhet të demonstrojnë në Tiranë, ose ngaqë gjenden në efektin e versionit apo propagandës së Berishës, me të cilat ky i fundit na bombardon ditë për ditë. Thoni ç’të doni, ai ia ka arritur qëllimit të bëjë njësh krimin e vet me dhunën e protestuesve të armatosur me çadra. Të paktën, në ligjërimin diplomatik.

Rama në Fier: Protestë e madhe më 15 mars, në përvjetorin e Gërdecit

17:00 Politika

Deputetet gra të PD-së, gjimnastikë ditore kundër Edi Ramës dhe Ina Ramës

12:33 Politika

Edi Rama: Zgjidhja e krizës nis me largimin e Berishës

12:23 Politika

PS: Eksportet janë ulur në mënyrë alarmante

11:48 Politika

Arvizu: Mbështesim reformat e ndërmarra nga qeveria

10:47 Politika

SHBA: Gadafi është çmendur, nuk mund të drejtojë më. Kameron: Do përdorim forcë ushtarake për të çliruar Libinë

10:04 Politika

Ministri i Mbrojtjes në Gjermani jep dorëheqjen pas aferës me doktoraturën

09:56 Politika

Kroacia po shkon drejt zgjedhjeve të parakohshme

09:03 Politika

“Big Berisha” reality show më i ndjekur i shqiptarëve, së shpejti në transmetim live çdo ditë në DigiSAL

21:12 Politika

Pacolli në Big Brother

20:50 Politika