Don Marian Paloka është famullitar në Fiesole në Firence të Italisë, por kjo nuk e ka penguar aspak të vihet në polemikë me akademike, sa i përket çështjes së standartizimit të gjuhës shqipe. Ka bindjen se historia e Kishës Katolike në Shqipëri, është ende e panjohur dhe pse është është shembulli më i mirë i mosservilizmit ndaj pushtetit. Në një intervsitë, për Tongiht Ilva Tare, flet për një mirëkuptim të shkëlqyer instiktiv midis komuniteteve të mëdha fetare, ndërsa për rastin “Zhiti” thotë se do të ishte mirë që shteti shqiptar të përfaqësohej në Vatikan me një diplomat katolik.
I. T: Po e nis nga harmonia fetare, që ju thoni është shembulli më i mirë instiktiv, çfarë do të thotë? Që është thjesht instiktiv apo se vërtet ka argument të mjaftueshme dhe histori ku bazohet?
Don Marjan Paloka: Parasegjithash harmonia fetare nuk është rezultat i angazhimit të marrëveshjeve diplomatike ndërmjet krerëve fetarë, por është një bashkëjetesë e natyrshme normale e anëtarëve të ndryshme fetare ne mjediset e natyrshme të jetës së përditshme. Pra krerët e bashkësive fetare duhet thjesht tu shërbejnë bashkësive të tyre pa pasur kujdesin për ti mbrojtur nga agresioni apo rreziqet që mund të bëjnë bashkësitë e tjera fetare kundrejt tyre
I. T: Megjithatë instikti kuptohet si një impuls, që nuk vjen domosdoshmërisht, që i ka rrënjët më të thella që ndajnë të gjitha komunitetet. Instikit është një pjesë sipërfaqësore, apo e kam gabim?
Don Marjan Paloka: Po mbase, harmonia dhe bashkëjetesa ndërfetare nuk është diçka nga rrënjët shumë të thella dhe të menduara. Nuk është produkt i një kulture, dhe me kulturë nënkuptojmë, jo vetëm shfaqje kulturore, por edhe reflektimin mbi shfaqjet kulturore. Unë mendoj se, në Shqipëri nuk kemi pasur luksin të zhvillonim kulturë të bashkëjetesës ndërfetare të kuptuar si reflektim mbi këtë vlerë. Vlera ka ardhur në mënyrë spontane dhe instiktive dhe e tillë është. Ndoshta tani ka ardhur moment, në të cilët janë kushtet historike dhe shkalla e edukimit popullore, që të na lejojë të zhvillojmë edhe kulturën e bashkëjetesës ndërfetare. Deri tani, unë mendoj se nuk ka qenë kjo kulturë, por ka qenë thjesht fenomeni instikti i bashkëjetesës ndërfetare. Është një instikt shumë i çmueshëm sepse shpesh herë mund të jetë kultura e bashkëjetesës fetare, por kjo kulturë ushtrohet si disiplinë dhe jo si zgjedhje e natyrshme. Ne shqiptarët kemi fatin e madh që të kemi qëndrimin e natyrshëm përpara reflektimit mbi këtë qëndrim.
I. T: Në një shkrim tuajin veçova një konstatim shumë interesant që shumë perëndimorë vijnë në Shqipëri me idenë se kultura islame është e fortë në Shqipëri, por në fakt largohen me përshtypje të kundërt. A ka një fe dominuese në Shqipëri në krahasim më komunitetet e tjera?
Don Marjan Paloka: Jo, unë mendoj se shqiptarët janë gjithmonë në kërkim të bindjeve të tyre shpirtërore. Pikërisht bën pjesë në historinë tonë kërkimi i identitetit shpirtëror të shqiptarëve.
I. T. Po në kuptimin historik le të themi
Don Marjan Paloka: Në kuptimin historik, por edhe në historitë personale të shqiptarëve që ne takojmë çdo ditë, prandaj përbërësi fetar i jetës shoqërore shqiptare nuk ka qenë ndonjëherë diktues i zgjedhjeve politike apo kulturore. Ka qenë një ndër elementët e kulturës kombëtare apo të një pjesë të popullsisë në Shqipëri. Për këtë arsye të huajt që vijnë në Shqipëri gjejnë një realitët të ndryshëm nga pritshmëritë e tyre, kjo ka qenë më përpara, se tani Shqipëria ështe e njohur. Ndoshta Shqipëria nuk është rizbuluar ndonjëherë ka pasur njerëz kurioz kundrejt Shqipërisë, sepse ne nuk kemi arritur të bëhemi një vend që zgjon vëmendje në rrafshin ndërkombëtar. Ka pasur grupe apo individë që janë interesuar për Shqipërinë dhe informacioni ka qenë i përafërt, por jo i saktë dhe kanë gjetur një popull që është në kërkim të identitetit shpirtëror dhe jo një popull i përkufizuar. Nëse duam të flasim për një shoqëri të hapur, jo si projekt kulturor por si qëndrim instiktiv, unë mendoj se shoqëria shqiptare është e hapur.
I.T. Pat një debat publik sa i përket emërimit të ambasadorit të Shqipërisë në Vatikan. A ka një marrëveshje, një kod të fshehtë komunikimi, të Selisë së Shenjtë me shtetet e tjera për ambasadorët që dërgohen në Selinë e Shenjtë?
Don Marjan Paloka. Sigurisht, nuk vlen një kod i përgjithshëm për të gjitha shtetet. Por shtetet që kanë një vëmëndje ndaj diplomacisë dhe e njohin mirë politikën e tyre të jashtme dinë të dallojnë një ambasadë nga një ambasadë tjetër, një mison diplomatik nga një mision tjetër diplomatik. Nëse hapni faqen zyrtare të ambasadës së Gjermanisë, pranë Selisë së Shenjtë, do të gjeni këtë thënie: Ambasada e Gjermanisë pranë Selisë së Shenjtë është një mision diplomatic, i ndryshëm nga të gjitha ambasadat e tjera të Gjermanisë, sepse nuk është një ambasadë e akredituar pranë një shteti, po pranë Selisë së Shenjtë. Shteti i Vatikanit nuk ka marrëdhënie diplomatike, po të dojë do të ishte subjekt i së drejtës ndërkombëtare, por konventën e Vjenës, për marrëdhënie diplomatike, nuk e ka nënshkruar shteti i Vatikanit por Selia e Shenjtë dhe Selia e Shenjtë nuk është një shtet politik, por është kryesia e Kishës Katolike Universale. Selia e Shenjtë nuk është asnjë institucion, është personi i Atit të Shenjtë, është person i Papës. Pra subjekti, pranë të cilit akreditohet një ambasador, është kreu i Kishës Katolike, nuk është Papa si kreu politik i shtetit të Vatikanit, por është Papa si kreu i Kishës Katolike Universale. Pra një ambasador shkon tek kreu i kishës jo tek kreu i shtetit.
I.T. Natyrshmëri quhet po të jetë katolik?
Don Marjan Paloka.Misioni, sigurisht, është më i sukseshëm nëse ka një vëmendje ndaj kishës katolike. Kjo është e qartë.
I.T. Parë kontekstin shqiptar, periudhën e ateizmit prej nga vijmë, dhe sfidat që ka kaluar shoqëria shqiptare në këtë 24 vjet. Shumë njerëz që mund të kenë lindur në një familje me besim katolik nuk e praktikojnë atë, nuk kanë ndonjë lidhje të afërt shpirtërore të këtij komunikimi për të cilën ju flisni, sikundër shumë njerëz që mund të kenë lindur në një familje me besim mysliman, kanë një vokacion ndaj krishtit dhe krishtërimit. Kisha e njeh këtë lloji vokacioni nëse ke lindur në një familje myslimane apo në një familje që është e tillë po ti kurrë nuk ke besuar , nuk ke pasur ndonjë lidhje me fenë islame në këtë rast? Që të jemi konkret e kam fjalën për rastin Zhiti .
Don Marjan Paloka. Kisha ka thirrjen që t’i tregojë lajmin e mirë çdo njeriu, jo katoliku, por çdo njeriu.
I.T.Por preferencën do ta kishte për katolik?
Don Marjan Paloka. Roli ungjillizues i kishës nuk ka të bëjë me funksionin e caktuar shtetëror që kërkon një përfaqësim të heshtur edhe të shpirtit katolik të një kombi. Në rastin e Zhiti, më vjen keq të përmend emrin sepse nuk dëshiroj të merrem me rastin personal, unë po flas për parimin dhe suksesin e një shërbimi diplomatic, i cili do të ishte sa më i frytshëm për shtetin e përfaqësuar, në këtë rast për Sqipërinë. Ambasada e vërtetë e Shqipërisë pranë Vatikanit dhe pranë Kishës Katolike është Kisha Katolike këtu. Vatikani do ta kuptojë sjelljen e shtetit shqiptar ndaj katolikëve, jo në bazë të tregimeve të ambasadorit të akredituar, sigurisht atje do të jetë kujdesi për marrëdhëniet diplomatike në nivelin e ambasadorëve sipas rregullave të diplomacies, por termometri i marrëdhënieve të shtetit me kishën ndodh në territorin shtetëror, në truallin shtetëror. Sigurisht, të mos injorosh Kishën, jo për pretendimet e saj për të ndikuar në emërimin e ambasadorit. Në qoftë se Kisha do të kishte pretendimin për të ndikuar, atëherë sigurisht që Kisha gabon, është e pamatur, por nuk ka ekzistuar asnjë ndikim nga ana e Kishës për të ndikuar në emërimin e ambasadorit pranë Selisë së Shenjtë.
I. T. Në rastin më të parë kur erdhi propozimi nga mazhoranca aktuale, ishte një shkrimtar, një ish-i persekutuar që ka kaluar ditë burgu me priftërinj me të cilin mund të bënin dhe mesha dhe ka kryqin në librat e tij. Ishte një rekomandim i Monsinjor Frendos, që të ishte katolik ambasadori. A ishte kjo një ndërhyrje e konferencës Ipeshkvnore në zgjedhjen që bëri shteti shqiptar dhe në laicitetin e shtetit shqiptar?
Don Marjan Paloka: Mua më ka ardhur shumë keq hapja e këtij debati publik. Ipeshkvninjtë i kanë çuar një letër konfidenciale, Presidentit dhe Kryeministrit. Ajo letër nuk duhet të ishte bërë publike, jo për hir të ndonjë sekreti, por e nxjerr nga konteksti përmbajtjen e letrës. Përmbajtja është një këshillë krejtësisht falas që Kisha i bën qeverisë, sepse e njeh natyrën e këtyre marrëdhënieve dhe i thotë që do të ishte mirë të mbahej kjo traditë, edhe për disa arsye praktike të jetës së përditshme të ambasadorit të akredituar pranë Selisë së Shenjtë. Kisha nuk ka pretenduar që të ndikojë tek shteti, duke qenë se qeveria e ka injoruar.Vatikani nuk i shpreh preferencat e veta, sepse i ka marrëdhëniet me shtetin. Marrëdhënia diplomatike është me shtetin shqiptar, prandaj nuk i shpreh preferencat e veta për ambasador. Vatikani miraton apo ç’miraton ambasadorin e rekomanduar nga qeveria sepse respekton vendimin e qeverisë. Nuk komenton cilësinë e ambsadorit të akredituar aty. Do të ishte jashtë çdo rregulli diplomatik komentimi rreth figurës së ambasadorit.
I.T. A ka pasur një ndërhyrje në rastin e Zhitit të Kishës në laicitetin e shtetit shqiptar?
Don Marjan Paloka: Jo fare, laicitetit ka dy modele të mëdha. Kur komunitetet fetare janë të ndara nga shtetit dhe për të gjtha komunitetet, vlen ligji i përbashkët, dhe dy modelet janë Franca dhe SHBA dhe ka një laicitet të shtetit që ushtrohet me anë të marrëveshjeve që shteti bën me komunitetet fetare. Shqipëria, Italia, Zvicra, Gjermania hyjnë në këtë radhë shtetesh që e jetojnë në këtë mënyrë laicitetin. Shqipëria ka marrëveshje të ratifikuar në Parlament me Kishën Katolik që ka dakortësuar disa gjëra që kanë të bëjnë me jetën e përditshme këtu. Laiciteti i shtetit është garancia që institucionet publike nuk mbajnë nën fetare dhe mbi të gjitha nuk identifikohen si një pushtet i shprehur i komuniteti fetar në vend.
Duhet te jete Dom, jo Don!
…Shqiptaret jene nje, ne identitet, kulture, gjuhe, histori, qyteterim,…padyshim edhe ne besimin ndaj ZOTIT… Nen genocidin zhdukes 500-vjeçar ,te koleres otomane ,per mbijetese te gjithanshme, shqiptaret e “lane” rrugen e Zotit, por ne jeten dhe praktiken e perditshme, e injoruan dhe mohuan “fene” e pushtuesit…Shqiptaret kurre nuk e humben identitetin e vertete, kurre nuk mohuan trashegimini e te pareve, kurre s’u ndane me te krishteret si vellezerit e nje gjaku…
Na keni lodhur me kte beshkjetese fetare kudo qe shkojme ne bote vete per kte flasim sikur skemi ndonje vlere tjeter. Po shtetet e tjera europia besoni se jan pak tolerante nga ne ?
Po nuk e di ku jeton ti po ktu ne Rome vetm baskjetese nuk ka po urejtje pa fund per myslimanet.Me te drejte pa te drejte se di po me urejtje nuk zgjillet gje.
P.S Nga nje i krishtere.
Gjysherit e mi ishin shume tolerant she me nje respekt dhe kulture te shkelqyer edhe pse pa shkolle. Nuk krahasoheshin me kulturen e ketij debili alla lubonja.
Ata nuk I drejtonte instikti si kete hajvan
Ky po qenka prift i ditur jo si ca te tjere qe na lodhen me budallalleqe ne gazeta e ne tv.
Te shpjegosh historine me instikte do te thote te jesh thjesht injorant! Po historia eshte edhe sporti me popullor ne bote, keshtuqe eshte fushe e madhe ku mund te gjejne vendin e tyre edhe shume diletante, manipulatore dhe lloj lloj tipash…si puna e ketij ketu siper…
Dy ”byrazere” ne nje der,njeri Hasan e tjetri Gjon[tashme te plakur]!
Hasani: -kemi shkuar[kaluar mire] o byrazer!!!??
Gjoni:-po,kemi shkuar o byrazer,sepse kam bere une si ke dasht ti…..
Kjo eshte ”toleranca” hipokrite mes suniteve dhe kristianeve ne Shqiperi………………
Po Vatikani vetem me shtete katolike ka lidhe mardhenie diplomatike.Nese asht keshtu.Me vjen keq se kenka i informuem gjyse pergjyse me gjendjen politike te botes.
Famullitari i vogël me detyra të mëdha!
Z. Don Marjan Paloka, famullitari i Fiesoles në Firence të Italisë, është i paditur apo bën të paditurin që kërkon të na mbush mendjen se kush qenkemi ne, shqiptarët?! Dhe këtë gazeta e publikon sot më 7 Prill si përkujtimore e përkujtesë. I a vlen. Artikulli i famullitarit tregon se ai ose bën sikur ose nuk e njeh nivelin kulturor dhe shkencor të shqiptarëve, që e dinë se “rrënjët shumë të thella e të menduara” mirë i kemi tek identiteti ynë kombëtar shqiptar. Këtë e tregon edhe ADN-ja jonë, emëruesi i përbashkët i të gjithë atyre që jetojnë në një territor, kanë një gjuhë, një kulturë dhe tradita e zakone të njejta. Shqiptaria është edhe identiteti ynë shpirtëror i përhershëm që buron nga kultura dhe traditat tona ku hyjnë e dalin edhe elementë të tjerë si feja. Kjo bën që bashkëjetesa fetare “të jetë e natyrshme normale e anëtarëve të ndryshëm fetarë në mjediset e natyrshme të jetës së përditshme”, siç thotë edhe vetë famullitari. Atëhere pse kërkon ai ta ndryshojë atë me teorizime hileqare siç predikon për një kulture me rrënjë të thella si ata që po vriten me njeri tjetrin për fenë shite e sunite; siç predikon se bashkëjetesa fetare na qenka instinkt kur të gjithë e dinë se instinktet nuk janë as fetare e as laike, por janë biologjike. Po të ishte bashkëjetesa fetare instinkt nuk do të kishte kaq gjakderdhje në botë.
Fetë shkojnë e vijnë, janë ndërruar sipas perandorive, konkurojnë duke rritur inflencën e tyre dhe numrin e besimtarëve me predikime si këto të këtij famullitari që thotë se sot në kushtet e reja ka luksin që nuk e kishte më parë për të përhapur e rrënjosur tek shqiptarët kulturën katolike, siç përpiqen të bëjnë priftërinjtë grekë e serbë me predikimet e pretendimet e tyre fetare, por harron se këtë luks italianët e kishin edhe më 1920. Ai flet hapur për detyrën e tij kur i përgjigjet pyetjes intriguese të gazetares Ilva Tare nëse ka fe dominuese në shqipëri: “Jo, thotë ai, unë mendoj se shqiptarët janë gjithmonë në kërkim të bindjeve të tyre shpirtërore. Pikërisht bën pjesë në historinë tonë kërkimi i identitetit shpirtëror të shqiptarëve.” Thënë ndryshe: me kë do të shkojë shqiptaria e gjashtëcoptuar që, ndryshe nga sa gjoja mendon ai, kanë qenë dhe janë një vend që zgjon vëmendje në rrafshin ndërkombëtar qëkurse me ne janë marrë e merren fuqitë e mëdha edhe fqinjët herë me zë e herë nën zë, herë ditën e herë natën, herë me predikime e herë me kërcënime, herë me ndihma e herë me pushtime, herë me ndarje e herë me bashkime.
Detyrat që ka marrë përsipër famullitari i Fiesoles janë të mëdha dhe të larmishme, fetare dhe diplomatike, vërejtje dhe këshilla miqësore falas me shkrim ose gojore, këshilla për të kujtuar, jo pretenduar e ndikuar, histori e vjetër e pashkruar. Por ai harron se rasti i ambasadorit në fjalë është i rrallë, simbol për be, i denjë për çdo fe, prandaj e caktoi qeveria, jo nga padija. Mosservilizmi ndaj pushtetit në këtë rast nuk qëndron dhe kishën katolike nuk e nderon dhe reklama kot ishkon. Kasandra.
Stop diskutimeve fetare. Me shume ti diskutosh me te rrezikshem behen. Ne jemi te pa fe, mos ngacmoni me teper
Ti ‘leka i madh’ edhe m… e han te madh peder,don me na tregu ti se cfar fejet me pas,nje pleher je asgja me shume.
…E verteta te çliron, ka thene Jezusi… dhe per kete te vertete kane nevoje shqiptaret, sepse ajo na çliron nga makthi i inferioritetit dhe kriza e identitetit, ku jemi mberthyer…E verteta ,eshte ZOTI ,ajo eshte rruga dhe jeta, neper te cilen duhet te kaloje çdo njeri,… sepse ne fund te fundit,…te gjithe jemi pelegrine ne kete bote ,..na e kujtoi Papa ne Tirane…