Replika/ Do lutem për ty Xhufi !

Besnik Gjongecaj

Nuk do t’i përgjigjesha P. Xhufit të paktën për një arsye: reagimi i tij ndaj shkrimit tim te “Dita” ishte, që të mos them nje reagim prej rrugaçi, të paktën jo etik. Nëse një reagim i tillë do të ndodhte brenda një universiteti, atëhere, mbi bazë të kodit të etikës, me siguri që P. Xhufi do të ishte ndëshkuar rëndshëm. Fatkeqësisht, kjo nuk ndodh në komunikimin përballë publikut të gjerë. Në përballjen me publikun P. Xhufi ruan mundimshëm një profil hibrid, ku janë në një luftë që nuk mbaron me njëri tjetrin politikani provincial, që vjell gjithçka dhe s’përgjigjet për asgjë, me punonjësin kërkimor. Për fatin e keq të tij, ai që dorëzohet i pari në këtë betejë është punonjësi kërkimor. Ajo që mbetet dhe e sundon më tej P. Xhufin është politikani provincial. Gjithsesi, kjo nuk është e rëndësishme. E rëndësishme është se, në vend që të ndihmonte publikun për të kuptuar më mirë se çka ndodhur me Akademinë e Shkencave, me kërkimin shkencor, universitetet; pra edhe se ç’mund të ndodhë me to në të ardhmen, reagimi i tij ndaj shkrimit tim e mjegulloi edhe më shumë të vërtetën. Nuk paraqiti argumente, por u mor me soj e sorrollopin tim, duke qenë i sigurtë se nuk më shkon as mendja, për shkak të formimit që kam, të merrem me soj e sorrollopin e tij. Publiku fitoi shumë pak nga ky debat. Në përpjekje të riparoj sa të jetë e mundur këtë defekt, do të thoja se reforma e vitit 2005-2007 mbi kërkimin shkencor dhe Akademinë e Shkencave tentoi të vlerësojë sistemin ekzistues mbi bazë të dy treguesve të rëndësishëm: legjitimitetin dhe efektivitetin, ashtu si do të duhet të ndodhë në një shoqëri demokratike. Në diktaturë nuk ndodh dhe nuk ka ndodhur kështu. Kërkimi shkencor zhvillohej në universitete të specializuara, (inxhinjeritë, shkencat bujqësore, shkencat shoqërore – edhe sot akoma kështu ndodh, fatkeqësisht), gjë që krijoi monopolin e dijes dhe ky i fundit, nulifikoi konkurencën në tregun kërkimor dhe universitar. Zbrazja e sistemit nga konkurenca çoi në rënien e efektivitetit të tij, ashtu sikundër, ideollogjizimi dhe mungesa e përfaqësimit kishte kohë që e kishin bërë sistemin ilegjitim. Mbi gjithë këtë sistem u vendos Akademia e Shkencave, një strukturë tipike lindore, e cila i bëri edhe më të dukshëm mungesën e efektivitetit të sistemit (ndarja e kërkimit shkencor nuk prodhon sinergjizëm, përkundrazi; ashtu si mbivendosja e burimeve njerëzore, laboratorike, infrastrukturës, në të gjitha rastet, çoi në një efektivitet shumë të ulët të përdorimit të burimeve njerëzore dhe materiale në nivel shtetëror) dhe ilegjitimitetin e tij. Qartësisht, sistemi ynë, si pjesë e Lindjes, e zëvendësoi legjitimitetin me ideollogjizimin dhe efektivitetin me plane megallomane. Është e njohur se ishte rendimenti shumë më i ulët dhe ilegjimiteti i sistemit shkaku thelbësor pse Lindja u rrëzua në garën me Perëndimin. S’kishte pse të kishte një shkak tjetër për Shqipërinë dhe institucionet e saj, përfshi Akademinë e Shkencave. Ashtu sikundër nuk kishte asnjë piknisje të reformimit të tyre, veçse ndërtimi i legjitimitetit dhe rritja thelbësore e efektivitetit. Kjo ndodhte vetëm kur institucionet kërkimore bëheshin pjesë e një sistemi të integruar mësim-kërkim shkencor dhe vetë Akademia shndërrohej në një institucion që promovonte shkencën shqiptare. Kjo ishte edhe substanca e reformës së shkruar të viteve 2005-2007.

20 prill 2007. Sëbashku me dy kolegë të Asamblesë së Profesoratit Shqiptar, Prof. Nikoleta Mita dhe Prof. Edmond Tupja, paraqesim një relacion të detajuar dhe kritik mbi projektligjin ”Për Arsimin e Lartë në Republikën e Shqipërisë” të përgatitur nga MASH dhe dëgjohemi nga Komisioni i Arsimit të Kuvendit të Shqipërisë. I paraqitëm Komisionit variantin tonë, i cili argumentonte se Parlamenti duhet të ndryshonte të paktën  64 nene te Projekti i MASH për të patur një ligj që mbështetet mbi standardet. Projektligji i paraqitur prej nesh parashikonte edhe krijimin e një sistemi unik të mësimit dhe kërkimit shkencor. Numri i madh i neneve që duhet të ndryshonin nënkuptonte që Projekti i Qeverisë ishtë vërtet shumë i keq. Gjatë paraqitjes sonë nuk pati asnjë kundërshtim nga Komisioni, madje as nga ai anëtar i Komisionit që rrinte në anën tonë të majtë. Kjo na dha të kuptojmë që ose anëtarët e tij ishin dakort, dhe vërtet besuam te kjo, ose nuk dinin si të na kundërshtonin. Më bëri përshtypje një si hungërrimë që vinte nga anëtari i Komisionit në të majtën tonë. Ishte P. Xhufi, i cili mërmëriste diçka si Akademia e Shkencave, shkatërrimi…apo afërsisht kështu. Prita që të çohej e të fliste, të argumentonte pse institutet kërkimore nuk duhej të ishin bashkë me universitetet, për sa kohë mendonte që Akademia ishte shkatërruar. Ishte tamam koha për ta bërë këtë, por ai nuk u çua të flasë. Zhgënjimi e pasoi këtë takim. Komisioni dhe Parlamenti e miratuan projektligjin e Qeverisë, dhe jo variantin tonë, çka tregoi qartë që pozita demokrate dhe opozita socialiste etj., kishin bërë kompromis, duke na bërë të besojmë përfundimisht për një konspiracion në kurriz të universiteteve dhe kërkimit shkencor. P. Xhufi ishte brenda këtij kompromisi. Në pranverën e vitit 2007, kur çdo gjë ishte taze. Kur kishte shansin të tregonte me votë se ishte kundër demokratëve që e kishin shkatërruar Akademinë e tij. Të dikurshmen Akademi.

Në përgjigje të pikpamjeve të mija mbi statusin e Akademisë së Shkencave, të botuara te gazeta Dita, P.Xhufi reagon pothuajse në mënyrë të pandërgjegjshme. Pa ia kërkuar njeri, ai e karakterizon veten si: fëlliqësirë, komunist, hoxhist, omarist, kriminel, imoral, pseudoshkencëtar dhe pretendon se kështu e kam karakterizuar unë. Në fakt, në shkrimin tim nuk gjendet asnjë prej këtyre karakterizimeve të dedikuara atij dhe çdo lexues i thjeshtë mund ta verifikojë këtë. Madje, nëse disa prej tyre i kuptoj mirë, karakterizimin ”omarist” e konsideroj të pakuptimtë, te i cili nuk do të më kishte shkuar mëndja kurrë. Në këtë pikpamje, shkrimi në fjalë m’u duk, në thelbin e tij, një shkrim i frikshëm. Duke e karakterizuar veten e tij ashtu si unë nuk e kam karakterizuar, madje as nuk e kam çuar ndonjëherë në mend; por duke pretenduar që unë e kam bërë këtë karakterizim, megjithëse shkrimi im është aty, e shohin të gjithë, P. Xhufi hyn në një proces vetëndëshkimi. Një proces që është i mjaftueshëm për të demonizuar vetveten. E gjitha kjo është vetëm një pjesë e një procesi destabilizues psiqik. Duke e demonizuar veten e tij, në nëndergjegje ai krijon gjendjen e persekutimit, formaton ”unin” e tij të të persekutuarit. Ai krijon atmosferën (psikozën) e një dënimi të padrejtë, të pamerituar, brutal, që dhemb shumë. Me sa duket, qëndron gjatë nën një presion të tillë, dhe vetëmundohet që kjo gjendje të agravohet dhe të marrë dimensione sa më ekstreme. Ai e ndjen se sa më thellë të zhytet në gjendjen e vetëpersekutimit, aq më shumë fuqi do të mbledhë për të urryer kundërshtarin, për të shfryrë sadizmin e akumuluar paralelisht dhe që i ka kalon të gjitha proporcionet. Është një praktikë që dervishlerët e kanë përdorur në ceremonitë fetare dhe që i ndihmon ata të krijojnë, përmes veprimeve të vrrullshme fizike, thikave në gojë, çpimet e duarve për të arritur mpirjen e për t’u mësuar me dhimbjen, një gjendje që është midis gjumit dhe të zgjuarit. Ata arrijnë ekstazën dhe në këtë mënyrë, rrugën për të komunikuar direkt me zotin. Duke persekutuar veten, P. Xhufi arrin në gjendjen ku akumulon energji dhe prodhon harresë njëkohësisht. Aq sa ato të jenë të mjaftueshme për ta sulmuar egërsisht kundërshtarin dhe për të krijuar një besim haluçinant te argumentet që nuk kanë qenë dhe te origjina e fabrikuar e vetë urrejtjes.

Unë e mbyll këtu njëherë e mirë debatin me P. Xhufin. Kaq sa ndodhi ishte e mjaftueshme për mua që të kuptoj se vazhdimi jo vetëm nuk ka asnjë vlerë, por madje edhe fillimi i tij ishte i gabuar. Publiku fitoi shumë pak nga ky debat, megjithëse bëra ç’është e mundur ta paraqes sa më të qartë substancën e një reforme moderne në kërkimin shkencor. P. Xhufit i këshilloj dy gjëra: të shikojë me kujdes shëndetin e tij mendor dhe, për shkak të mungesës së talentit, të qëndrojë atje ku edhe mund të prodhojë rezultat: te shkenca e tij. Argumentet që dha në këtë debat ishin shumë të cekët, çka bëri të qartë se është shumë vonë për të filluar të kontribojë në shkencën e ndërtimit dhe vlerësimit të institucioneve. Nëse ndodh kështu, pra nëse ai nuk stërmundohet të merret me gjë tjetër por qëndron ngusht i lidhur me shkencën e tij, atëhere, ndoshta, edhe ne të tjerët do të arrijmë të kuptojmë se kur u largua gjermani i fundit nga Shqipëria, me 28 apo me 29 nëntor. Ndoshta do të dimë edhe më shumë se kaq: si e kishte emrin, ç’divizioni i takonte, ç’moshë kishte. Pavarësisht nga suksesi i këtij ”kërkimi shkencor”, unë do të lutem (pray) për ty P. Xhufi.

Për futboll robi e “tradhton” atdheun

09:35 Blog

Don Kishoti

09:11 Blog

“Shukriu është bërthama e familjes dhe rreth tij vërtitemi të gjithë"

12:00 Blog

Besnik Gjongecaj sulmon Xhufin: Një “esadist” në kërkimin shkencor

07:43 Blog

Artan Fuga i përgjigjet Pëllumb Xhufit: Fale Zot se nuk di se çfarë po bën!

16:16 Blog

Merlin Monro dhe femra shqiptare

15:43 Blog

Deri ku do të shkojnë homoseksualët?

10:46 Blog

Kasht’ e koqe

09:30 Blog

“Vrimat" e politikës së ditës...

21:21 Blog

Kadare, si vlerë dhe kolonë e shoqërisë shqiptare

19:16 Blog