Nga Astrit Patozi
Para 30 vjetësh u gëzuam se rrëzuam bustin e Enver Hoxhës, me shpresën se e kishim lënë pas diktaturën, si rastin ekstrem të autokracisë.
Sot jetojmë në një sistem, që kemi qejf ta quajmë demokraci, por që në fakt është një regjim hibrid me një përqëndrim të frikshëm pushteti.
Ndryshimi i vetëm është se autokracinë nuk e kemi më si dikur me një prijës të vetëm, por tanimë me dy krena, njësoj si shqipja e famurit.
Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, pikërisht ata të dy, të cilët së bashku na e kthejnë më tepër se kushdo tjetër kujtimin e diktatorit, na kujtojnë çdo vit për 20 shkurtin si një datë të shënuar, për të cilën duhet të ndjehemi të lumtur si shqiptarë.
Ndaj edhe refuzimi i tyre më 25 prill është mënyra e vetme që në Shqipëri të nisë ndryshimi, për t’u larguar realisht prej fantazmave më të errëta të historisë sonë.
Astrito ha mut ha se mas 25 prillit do te mbaroj dhe muti dhe emigrant ke me perfundu maje men.
Ore por akoma nuk mesuat se ajo qe u rezua ishte shtatore (statuje) e jo bust??????????
MENDER MUT ISHE NE KOHEN E VERIT MENDER KAK JE TANI OR TITKA.PO 30 VJET TI KE QENE EDHE GAZETAR EDHE NE PUSHTET.CFARE DO TANI????? PO ME MIRE KY I GJATI SE SAL HALE SHPELLARI.
Amon!
Mos na i nxirrni mo ato fotot e studentve me dhon perjasht dhe dy gishta perpjet se ngjajn me majmun cirku..
Kom qen vet prezent dhe kom jetu ato koh si pjesmarrs i lir i pavarur dhe jo majmunor .
Tash,kur shof mrapsht n koh m vje turp nga vetja se ,nuk dinim ça kerkonim dhe t gjith ishim debila masiv.
Pranej jemi ktu ku jemi sot.
S bohet shteti
me studenta,majmun
dhe artista
Do dy bole burrshtetnija
Jo dy gishta !
Sakte.
Qia nonen o cinan ???