Te fundit
Gjergj Ndreca i vë FLAKEN vetes
8 Tetor 2012, 09:41Sociale
TEMA
Gjergj Ndreca, ish i përndjekur politik, i ka vënë flakën vetes në ambientet ku po zhvillohet prej 17 ditësh greva e tyre e urisë, në afërsi të zonës “Komuna e Parisit”.
Ai i ka hedhur benzinë trupit dhe më pas i ka vënë flakën vetes, ndërkohë që grevistët e tjerë janë përpjekur që t’i shuajnë flakët në trupin e tij me ujë. Në përpjekje për t’i shuar flakët ka marrë djegie edhe ish i përndjekuri politik Llazi Koçi.
Të dy grevistët janë dërguar menjëherë në repartin e djegieve në QSUT.
Në mospërfilljen e tyre nga ana e qeverisë, ata janë detyruar të ndërmarrin këtë veprim ekstrem, megjithëse kanë paralajmëruar disa herë që do të vetëflijohen për realizimin e kërkesave të tyre.
39 komente në “Gjergj Ndreca i vë FLAKEN vetes”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
O ZOT I MADH!
SALI QENI ZGERDHIHET ME FATKEQSITE E ATYRE QE E NGJITEN NE MAJEN E KUPOLES.
KU ESHTE OSBE?!!
KU ESHTE TRUPI DIPLOMATIK I AMBASADAVE?!!
KU ESHTE INTELIGJENCA SHQIPTARE?!!
http://imazheshqip.blogspot.com/2012/10/f-r-i-k-e.html
Bravo Ndreca, digje veten sa me pare se Shqiperia nuk ka nevoje pêr rrotê kkkk sikur ti dhe Fule lol
Mor Ramy, mor shkerdhate, me te djege tyme gjithe berishistat tjere mor mut mutit
O Ramy o komunist i qelbur. O lamash i ndyre dhe jashteqitje e Ramiz Alise. Te gjithe ju komunistat e fundit do u vije dita. O plera qe keni mbi 70 vjet qe po i pini gjakun ketij populli. Ishallah digjesh ti bashke me njerezit e tu o krimb i ndyre.
Turp te te vije legen! Tallesh me fatkeqsine e tjetrit.
Vetflijimi eshte fatkeqesi mendore.
Fatkeqesia e sat’om.Cdo njeri e ka 1 pike ku thyhet dhe sidomos 1 tip si puna e atij qe e ka kalu jeten burgjeve ,ne nje kohe qe BARBARI i Vicidolit,Ati yt shpirteror,e kalonte kohen duke Spiunu te tjeret.Te rente ne koken tate,mor pis njeri.
hahaha
Po ke fmij, tu djegshin fmijt mer pler e ndyr.
arrixh more arrixhi po ti pse nuk djegê veten sikur Ndreca? apo nuk qenke i sêmure mendore
Ramize,moj Bushter Shpellash???!?!? Ti je 1 arsye plus pse PREZERVATIVI duhej me u perdor ne Shqiperi qysh para 33vjetesh.9 muaj para se te kishe lind ti,o BARBAR malesh.Problemi me BARBARET si puna juaj nuk eshte se vetem te vidhni,te vrisni dhe se jeni te PABESE,Por ju keni edhe vesin me te keq qe mund te kete 1 njeri:Ju poshteroni Viktimat dhe te Vdekurit.Zi t’u befte jeta,kudo qe te jesh dhe kudo qe te hedhesh hapin.
Deanushe e kemi kuptuar qê t’i rrjedhe nga njê familje spiunesh dhe mê sê paku te takon ty ta quash diken tjeter tê pa bese ose spiun.
O Ramy, o plere.
Po cke more zagar, qe flet keshtu.
Ai njeri ja vuri flaken vetes se i ka vajt aty ku smban me.
Dhe ti zagar je per tu varur, qe flet keshtu.
kush ije ti more klysh i berishes ndoshta je jozefina ose nej klysh i tij qe i rrin per afer pse nuk e tregon identitetin tan po shpejt do vij koha dhe shpejt do tju shohim edhe ju duke u djegur.
Ramy…!!!
Do doja te te thoja shume fjale, si reagim ndaj komentit tend, por nuk besoj do ndihmonte as mua te shfryhesha e as te te bente ty me njeri!!!
Ramy o kafsha provoje ti benzinen dhe besoj se do e mbyllesh sqepin more kafsh si flet ashu ti…
A s eshte turp per kete vend kjo qe ndodh,edhe pas 22 vjetesh te kete te persekutuar politike( jo ish)
Duam edhe te shkojme ne Evrope……………
E si do shkojme me hajdute gjithfarelloji te veshur me kostum e kollare?????????????????????????????????????????????
Ramy disa her ti kam lexuar komentet tua prej byth lepiresi per nje kafshat buke o derzi, dhe mjaft tani se me te vertete po na i shpif, dhe po e tepron TUTKUN.
ja ku kemi arritur,,,ja nga kush drejtohemi..te perndjekur jemi te gjithe nga Ky pushtet maskarenjsh
e para genjen Gjergji nuk ka qene ne burg si hajdut por si armik i komunuizmit
e dyta ti mund te jesh i tille qe strehohesh ne Amerike dhe na i paske marr gjithe paret kur sala nuk ja jep askujt
je nje mi halesh
shpejt! shpejt! nuk ka kohe! rrembeni armet! mos pritni ambasadorin amerikan qe tju jape urdher, se berisha ja ka mbushur xhepat me euro. mos prisni as edin, se eshte duke bere albumin e ri nudo. eshte koha jone, koha e sovranit. dhe skemi nevoje per padrone per te shfarosur keta lloj plehrash nga pushteti ,qe majmen e bejne sehir duke u zgerdhire, si i veme flaken vetes. o burra me hanxhare e sepata! ska drejtesi me keta lloj flliqesirash. ndryshe na mori lumi na dogjen te gjalle te gjitheve!
Turp per ate popull, turpi per te gjallet, mori nami uraten me ne si popull, kemi rene aq poshte sa tallet edhe Saliu me ne, turpi per ne.
mesa duket o petrit, rrote k.. paske qene ne komunizem, rrote k.. paske ngel akoma o dite zi. akoma me perralla sigurimsash paske ngel. Zotrote i paske mare te gjtha leket e burgute eee…. ja paske lepire mire bythen shefit mesa duket
o kafshe qe nuk behesh njeri as ne boten e zhvilluar, ai qe behet vegel e dikujt nuk flijohet asnjehere, por tipa shpellar si puna jote nuk do ta kuptojne kurre sepse ti ke tre veti: 1 je i paditur dhe pa tru 2. je mashtrues tipik nga ata qe e bejne falas me deshire 3. je i pa shpirt sepse ndoshta keshtu te kane rritur ato prinderit e ndyre qe te kane pjelle.
Ne kete duhet te beim leon te shfarosim ate kriminelin e tradhtari bashke me familien qe te mesoin edhe te tjeret qe do vine se aty jan ti sherbein popullit e jo ta shkatrroin se su be diqka e till ne 90 ben keshtu ky kriminel sa per keta qe flasen keshtu eshte pa vler te merresh me ta ata ndonje zorre terheqin ketei apo andei e sdin as qfar shkruain e as qmendoin te lehin per serbiberishen
Ashtu êshte Petrit por bythosocialistat i shfrytzojen keta te smurit mendore per te arrtur deri te karriga, varuuu kkkk
Po sali berisha,c’a ka qene mor
ne rradhe te pare duhet verifikuar a u eshte dhene kesti i pare ketyre grevisteve.Ne raste se jane ne rregull atehere duhet denuar personi kryesor qe po i mer ne qafe keta fukarenj.
Lind pyetija, si ka mundèsi qè Topalli,Olldashi e shumè tè tjerè si
Politikan janè kompesu me Miljarda LEK dhe prona dhe njè QYTETAR i thjeshtè jo apo konflikt interesi pèr POLITIKANèT dmth grabitje-vjedhje
“vetè ali vetè kadi” si i thonè njè shprehje tè vjetèr Popullore .
SHèrim tè shpejtè per GJergjin,LIazin.
Gjergj ka bere veprim shume burreror se ishte trim jo ashtu si thoshte komunisti Berisha.E pa që dhe ambasada amerika mbron Berishë dhe komunistet http://www.youtube.com/watch?v=WCQjZtU-iww
Po Sala me baben e Rusmajlit i ka fut ne burg more rrot,,k..i.
Ore po si ka mundesi qe ky fare trim
Gjergj shkon e tenton gjoja te digjet perpara camerave, pasi e dine se nuk e lene te digjet por vetem per show. Ky fare palaqo perse nuk u dogj kur e futen ne burg apo atehere do thonin se ra ne burg per nje thes miser te vjedhur. Pastrojeni shqiperine nga keto plehera qe po na rrine neper kembe qe 20vjet. Keta kerkojne te marrin taksat tona dhe kerkojne mbeshtetjen tone. Njerzit boll kane hallet e tyre dhe te paguajne per keto vemje. Ky palo Ndreca qe nuk ka fytyre te perballet me asnje nga ata qe I burgosen por tani ne demokraci kerkon te perballet me djemet e Ri qe Jane ne pushtet. Dhe njehere pastrojeni vendin nga plehrat (Ndreca a company).
Mendoj se Te persekutuarit t djeshem(te sotem) kane mbeshtetur PD sepse kane menduar se nga ajo presin, asnjehere nuk kane pritur nga PS dhe per pasoje zhgenjimi i madh vjen nga PD. Nese kjo gje perkon me interesat e PS kjo cdo thote se ato jane me PS. Por, eshte e pafalshme te behet nje shpenzim idiot ne DURRES-Kukes ( ne fakt eshte Rreshen-Kukes) dhe te mos kompensohen keto burra e gra fatkeq… asnje nuk do ishte nese do kishte komunikim dhe jo arrogance… me shume se kane toleruar te Burgosurit politik dhe rpnaret askush ska toleruar. Sherim vellai yne!!!
Te vetesakrifikohesh per nje qellim me mendje te ftohte dhe zemer te madhe per mua eshte nje akt me shume se heroik.Me kete akt z.Gjergj me gjithese nuk e njoh personalisht jep nje mesazh se me sakrifikimin e jetes se tij ndricon mendjet e erreta tona qe jo vetem nuk e miratojme kete akt por edhe marrim kurajen edhe e gjykojme.Ky vetesakrifikim tregon per nje liri dhe dashuri ne shkallen me te larte.Ai me kete akt le pas pergjegjesite e veta personale dhe ndaj te afermeve te tij per nje qellim me te larte.Nuk eshte paraja ajo qe i ka cuar drejt veteflijimit ata njerez te nderuar por eshte dinjiteti dhe pergjegjesia qofte edhe per njerezit qe kane sjelle ne jete qe te bejne nje jete dinjitoze dhe kundershtare se te keqes si ata vete.Megjithse une personalisht nuk kam qene i perndjekur ne ate regjim kriminal ruaj nje respekt te madh per kete shtrese dinjitoze ama jo per ate pjese qe jane bere njesh me pushtetin duke perfituar te “mirat”e paligjshme dhe te pamoralshme te tij.
NË KËRKIM TË SË VËRTETËS
Ka libra që lexohen me ëndje, në të cilët jeta rrjedh e qetë në larminë e saj të përditëshme, në të cilët lexuesi njëjtësohet me personazhet, ka përshtypjen se ato ngjarje i ka jetuar apo dëgjuar dhe kur arrin në fund ka përtypur në vetvete gjithshka. Ai e mbyll librin, e arkivon atë në kujtesë i bindur se nuk do t’i kthehet më leximit të tij. Ka të tjerë që të mbërthejnë, që nuk i lëshon dot nga dora, mbasi ritmet e leximit janë shumë të larta e ankthi apo kureshtja për vijimin e ngjarjeve, apo përfundimin e tyre marrin një ngarkesë të tillë që, në mbarim të librit, duket se ajo është bërë pjesë përbërëse e vetes. Këta lloj librash nuk mbyllen për të mos u hapur më, tek ata rikthehet sërish lexuesi, mbasi përsiatjet rreth ideve apo ngjarjeve të librit mbeten gjithmonë nxitëse.
Një libër i tillë është romani “Odiseja e një dedektivi” i shkrimtarit Agim Hamiti. Si nëntitull ai shënon “ngjarje të jetuara”. Ky i jep një karakter të veçantë veprës, që anon më shumë nga dokumentari se sa nga filmi artistik, nëse do të përdornim gjuhën e kinematografisë.
Romani fillon me kapitullin e parë që titullohet : Spaçi. Është një përshkrim i bukur i mjedisit natyror e njerëzor të një kampi pune të detyruar në Mirditën e gjysmës së dytë të viteve 70. Është kampi ku më 1973 u zhvillua e para kryengritje në një burg komunist shqiptar, edhe se në formën e saj parake. Emri Spaç është binjakëzuar me kryengritjen e majit 1973 dhe me ekzekutimin barbar të tre të dënuarve (Xhelal Koprencka, Fadil Kokomani e Vangjel Lezho) “Për dy letra adresuar pushtetit qëndror në Tiranë, ku denoncohej veprimtaria antikombëtaree diktatorit Hoxha”. Për revoltën, siç e quan autori, “Çmimi me të cilin u pagua ajo qe tepër i shtrenjtë. Katër të pushkatuar dhe 86 të ridënuar me një shumë të përgjithshme prej 1400 vjet burg (14 shekuj jetë njeriu!)”. E gjithë kjo mynxyrë për tri ditë mosbindje policëve e ngritjen e një flamuri pa yll nga disa pjestarë të një bashkësie njerëzish të dënuar në kundërshtim me të gjitha normat juridike të një ligjëshmërie normale. Madje këtyre u duhet shtuar, për detyrë kronike edhe varja e një qeni, besoj një dukuri e panjohur në gjithë historinë botërore të shtypjes së kryengritjeve….
Në këtë kamp famëkeq dërgohet për të kryer dënimin prej dhjetë vjetësh për “agjitacion e propagandë” një djalë 31 vjeçar nga Dukati i Vlorës, Sazan Diksi. Jeta e tij, e përshkruar shkurt, na paraqet një stereotip, atë të shumicës dërmuese të bijve të familjeve “të prekura”, t’ashtuquajturit armiq të klasës. Ata rriteshin pa baballarë, sepse këta ishin nën tokë, në burg ose në mërgim. Rriteshin me njëqind sakrifica nga nënat apo gjyshet në kampet e pafund të internimit, në vënde të ndryshme të Shqipërisë. Në më të shumtën e rasteve këta fëmijë ishin të parët e klasës, nxënës t’etur për dije e që mundoheshin të mësonin ndonjë gjuhë të huaj, për t’a zgjeruar atë. Ata i priste kazma që në moshën 16 vjeçare, sepse dyert e universitetit e, ndonjë herë edhe të shkollave të mesme, ishin të mbyllura për to. Kur arrinin moshën i përlante shërbimi ushtarak, pa kapur armë me dorë, në repartet e punës. Ishte preludi i viteve të punës së papaguar që më vonë do të kryenin në burgjet politike. Ata ishin gjithmonë nën vërejtjen e pandërprerë të “ëngjëjve projtës”, “heronjve të heshtur”, kriminelëve të Sigurimit të shtetit, pjesa më parazite e një shoqërie që kishte në themel të saj dhunën dhe varfërinë. Strategjia e tyre e zakonshme synonte një trysni të pashembullt, të gërshetuar me premtime joshëse, për t’u vënë në shërbim të tyre. Kur kjo nuk funksiononte “pinjojtë e klasave të përmbysura” viheshin në listën e arrestimeve, për t’u dënuar e dërguar në kampet e punës së detyruar pa shpërblim, ku ridënoheshin, vriteshin, torturoheshin e, në rastin më të mirë, dilnin të gjymtuar e bëheshin klientë të përhershëm të spitaleve.
Kështu fillon edhe kalvari i Sazan Diksit. Mbas pesë vitesh qëndrimi në Spaç, ai shpërngulet në Qafë Bari, një tjetër emër kampi, i lidhur me një t’ashtuquajtur kryengritje, shtypja e së cilës, përsa i përket mizorisë së dhunës, shënoi rekorde planetare. Këtu dukatasi fjalëpak u njoh me një gjirokastrit, në frontin e punës së zbrazjes së vagonëve të mineralit. Kolegu i burgosur quhet Hamit Meli dhe vjen nga një përvojë krejt tjetër nga ajo e Sazan Diksit.Hamiti është bir i një partizani të brigadës së parë, një invalid lufte që mban ende në kokë ciflat e predhës, të cilat bëhen shkak i vdekjes së tij të parakohëshme n’operacionin për t’i nxjerrë. Simbas nënës së Hamitit i shoqi “më shumë duhet të ketë vdekur për shkak të brengave, se nga operacioni”. Ai porosiste djemtë që asnjë të mos bëntë shkolla ushtarake e shpesh thonte :”derdhëm gjak për t’i sjellë një mënxyrë këtij populli…”. Ishte njëri nga të shumtit e zhgënjyer nga socializmi i Enver Hoxhës e që dëshmonte jo vetëm objektivitet gjykimi, por edhe ndershmëri karakteri.
Këto dy veti të çmuara i trashëgonte dhe i biri, Hamiti, që e kishte filluar veprimtarinë në rradhët e DSJ (drejtoria e sigurimit të jashtëm), organi më besnik e më i zgjedhur i diktaturës, që në moshën 19 – vjeçare, si student i vitit të tretë në shkollën e posaçme të kuadrove të saj. Ja si e përshkruan, me pak fjalë, autori i librit parabolën e rrufeshme të karierës së personazhit të tij :
“ Kishin mjaftuar vetëm tre vjet veprimtarie në DSJ që Meli të shpallej unanimisht si detektivi më i mirë i shërbimit sekret shqiptar. Pas pesë vjetësh emri i tij do të regjistrohej në librin e artë të rekordeve botërore të detektivëve që e kalonin shifrën 100 të misioneve të realizuar me sukses….. . Barra e misioneve të kryer për interesat e diktaturës i rëndonte tashmë në ndërgjegje. Rekordet në shërbim të së keqes përbënin një famë lënduese për të….. Pa i plotësuar të 28 vjetët – moshë në të cilën shumica e detektivëve të botës fillojnë karrierën e tyre – Meli hoqi dorë përfundimisht nga veprimtaria e detektivit…… Gjithshka kishte qenë anormale në karrierën e Melit : fillimi i hershëm, ritmi i lartë i zhvillimit si detektiv cilësor, martesa e ndaluar nga ligji, përfituesit e fruteve të veprimtarisë së tij si detektiv [Inteligjencë Servici britanik], pendesa e thellë e Melit, burgu dhe, sidomos, ofertat e refuzuara në kampin e Qafë-Barit për rifillimin e karrierës së ndërprerë befasisht….”
Do t’i mjaftonin këto pak fraza lexuesit për të hyrë në botën e mbrendëshme të personazhit e për të kuptuar dramën e tij. Mes Hamitit dhe Sazanit lind një miqësi e fortë, që buron jo vetëm nga prania në të njëjtin ambient të vuajtjes, por edhe nga një këndvështrim i përbashkët i të vërejturit të botës, nga një përceptim pothuaj i njëjtë i problemeve të Vendit të tyre. Kështu veçoritë e jetëve të tyre nga lindja, stilet e ndryshme, prejardhjet jo të njëjta, shkrihen e sheshohen në vetëdijen e përbashkët të të qënit viktima të një diktature, që ka çuar në kasaphanë dhjetra mijra qytetarë e në mjerim një popull të tërë n’emër të idealeve të paqëna. Në bazën e lidhjes së tyre është respekti e besimi i ndërsjelltë. Ky shfaqet më parë tek Hamiti që, në një çast të vështirë për të, i ndërgjegjshëm për rrezikun që i kanoset çdo ditë, ka nevojë për një shok që t’i hapë zemrën, të ndajë me të shqetësimet, ankthin, pasigurinë. Të gjithë ata që, fatkeqësisht, kanë kaluar përvoja të tilla e dijnë mirë se sa vlen një shok i vërtetë n’ata kushte.
Sazani befasohet nga rrëfimi i Melit. Natyrshëm në fillim shtanget, por shpejt kupton se tek tregimi i Melit nuk ka hije provokacioni apo prapamendimi të keq e i beson. Shoqëria e tyre forcohet çdo ditë e përballon prova skajore, paralel me ngjarjet e pazakonta në të cilat bëhet pjesëmarrës Meli. Këto ngjarje e futin lexuesin në botën e mistereve, të hafijeve, të të fshehtave, të prapaskenave të paimagjinueshme, që përbëjnë sekretet e pazbulueshme të një regjimi, të një shteti, të pushtetit të një kaste. Jemi të pranishëm në një botë sureale ku në një kamp pune të detyruar, në një nga burgjet më mizore të diktaturës enden ndërmjet të burgosurve, të veshur me uniformën e tyre, kuadro të larta të DSJ që i njeh vetëm një oficer i komandës, kartelisti. Vijnë për të takuar ish detektivin Meli drejtori i DSJ, Dofemi, alias Ilir Enver Hoxha, në shoqëri të funksionarëve shumë të lartë të Sigurimit të KQ, të Inteligenc Servisit britanik, të CIA-s amerikane. Galeria e personave të fuqishëm, që kërkojnë të bindin Melin për rifillimin e veprimtarisë së detektivit, secili në rradhët e tij, është marramendëse, pothuaj e pabesueshme. Ato takime janë përshkruar me imtësi, me data e me orë.
Pa hyrë në përshkrimin e hollësishëm të tyre, edhe se zënë pjesën kryesore të lëndës së rrëfimit, ajo që del nga këta takime ka diçka sa të pabesueshme, aq edhe të llahtarëshme. Fatet e njerëzve ndërthuren me fatet e popujve në një lojë të fshehtë, të shumfishtë që mbetet e panjohur për shumicën dërmuese të njerëzimit, në rastin tonë për shqiptarët. Është loja e shërbimeve të fshehta që përcaktojnë dhe politikat e qeverive, ajo e interesave që shqelmojnë parimet e ideologjitë, ajo e aleancave të padukëshme, të panjohura, të pabesueshme, që mbeten mundësi vendimarrje e pak njerëzve “të zgjedhur”, shpesh herë e një njeriu të vetëm që i jep vetes atributet e një perëndie, që vendos gjithshka mbi vartësit e tij, mbi një popull të tërë. Në këtë xhungël të dëndur interesash, në të cilën papritur Hamit Meli zë një vënd qëndror, atij i zbulohen fakte që përmbysin krejtësisht botën e tij të deriatëhershme. Kështu ai merr vesh se në më shumë se njëqind misione vrastare në të cilat ka marrë pjesë, me përjashtim të dy të parave, gjithë të tjerët i kanë shërbyer Inteligjenc Servisit britanik, zyrtarisht armik i tij dhe i Vëndit të tij, e në sajë të tyre sot ka një llogari rrjedhëse në një bankë angleze e rezulton i ngritur edhe në gradë.
“ Midis qeverisë sonë dhe partisë suaj ka ekzistuar gjithmonë një aleancë e fuqishme, e cila, për të qënë efikase, është lypsur të mbahej sekrete. Kjo aleancë ka lindur qysh në vitet e Luftës së Dytë Botërore, kur, si aleatë me njeri-tjetrin, ne luftonim nazi-fashizmin.” Zinxhiri i zbulimeve të të fshehtave që gëlonin në marredhëniet Enver Hoxhës e të komunizmit shqiptar me anglezët dhe amerikanët është një varg i gjatë episodesh, ndodhish e pohimesh marramendëse që e futin lexuesin në një botë të cilën mund t’a konsiderojë fantapolitike, pjellë e një fantazie të ndezur e të prirë për romanet policorë. Kështu lexuesi mëson për luftën mes CIA-s dhe Inteligjenc Servisit për të patur në zotërim fatet e Shqipërisë, me miratimin e “udhëheqësit legjendar” të saj, për oficerët e DSJ të vrarë nga anglezët sepse donin të mbështeteshin tek CIA, për të ndryshuar jo vetëm vartësinë por edhe sistemin me dënimin e tradhëtisë së Enver Hoxhës, për vizitën tepër sekrete të këtij të fundit në Londër në tetor 1983, në një nga misionet e fundit të veprimtarisë 40 – vjeçare në shërbim të zbulimit anglez.
Lexuesi njihet edhe me të tjera dukuri të mistershme, të pashpjegueshme, që zënë fill nga mbas lufta e kanë të bëjnë me veprimtarinë kundër komuniste të të mërguarve shqiptarë. Është fjala për dhjetra misione desantësh që binin në dorën e Sigurimit, sapo zbrisnin në tokën shqiptare, e që janë motivuar me tradhëtinë e Kim Filbit, për të cilin përgjegjësi i CIA-s për Evropën, në një pasazh të romanit shprehet kështu : “ Un jam gati të vë bast, se dekorata që i ka akorduar në heshtje Kim Filbit Inteligjencë servisi me këtë rast, është dy herë më e madhe nga kjo që i ka dhënë KGB-ja. Në ambientet e CIA-s në Amerikë tashmë thuhet nën zë, se Kim Filbi është një nga agjentët e dyfishtë më të suksesshëm të historisë së shërbimeve sekrete.”
Në një tjetër fragment të veprës zbulohet një tjetër dukuri e pashpjeguar për shumë prej të mërguarve politikë shqiptarë. Bëhet fjalë për 100 vetë që punonin për CIA-n e që “kishin shprehur në formë të hapur protestën ndaj qeverisë amerikane, për qëndrimin dashamirës që mbahej ndaj regjimit komunist të Tiranës.” Të gjithë këta, në pak kohë, vdiqën në rrethana aksidentale e jo bindëse. Ndërmjet tyre ishte dhe i ati i Sazanit, për të cilin detektivi i kërkon shpjegime shefit të seksionit evropian të CIA-s, prej të cilit merr këtë përgjigje : “ Babai i shokut tuaj ka tradhtuar interesat e shtetit amerikan, të cilit i shërbente.” Një fund tragjik kanë edhe të gjithë ata t’arratisur, të lidhur me operacionin e Maltës, për të cilët dëshmon edhe plaku kolonjar i mërguar që erdhi nga Nju Jorku n’Athinë, për të tërhequr dy bijtë e tij që ishin arratisur nga Shqipëria. Ai ruante si një relike të shenjtë librin “ Të tradhtuarit” dhe fjalët që i kishte thënë një djalosh, më i riu i Oeracionit të Maltës : “ Ruaje si kujtim të hidhur këtë libër vrastar, në emër të të cilit u zhdukën të gjithë ata që ëndërronin të luftonin e të vriteshin për çlirimin e Shqipërisë nga komunizmi.”
Rrjeshtova këtu disa prej fakteve dhe pohimeve të romanit, të gjitha rrëfime të detektivit Meli autorit, që ka përmbushur amanetin e shokut të tij për t’i shkruar këto “ngjarje të jetuara”. Ai na ka dhënë një vepër në të cilën spikasin dy linja : burgjet e diktaturës komuniste, si shprehja më e përsosur e “luftës së klasave”, në tërë mizorinë e tyre, dhe prapaskenat e politikës s’asaj diktature në marredhëniet me armiqtë – miq anglo-amerikanë në më shumë se një gjysëm shekulli.
Linja e parë është shtjelluar shkëlqyeshëm. Stili i të rrëfyerit është shumë tërheqës e i kursyer, autorit nuk i pëlqen uji i tepërt dhe ai e shmang atë. Personazhet portretizohen më së miri, përshkrimi i mjediseve dhe ngjarjeve është një riprodhim i saktë e cilësor i realitetit. Përsiatjet e autorit dëshmojnë thellësi mendimi e citatet në krye të kapitujve erudicionin e tij. Në këtë drejtim është një nga veprat më të realizuara në gjininë e saj, duke zënë një vënd të nderuar në letërsinë e mbas diktaturës. Linja e dytë rrok një problematikë tepër të ndërlikuar, pasqyron një botë të padukshme, që nuk sheh dritën e diellit, që ka për model urithin, që mbetet e panjohur për shumicën dërmuese të njerëzve. Por aq sa është larg përfytyresës së përgjithëshme, po aq është pranë fateve t’atyre që pësojnë historinë. Libri na jep një tabllo që i ngjan një tërmeti të fuqishëm që rrafshon gjithshka : bindje, opinione, besime, ideale, botkuptime, ideologji, parime, të vërteta të kthyera në tabu. Mbi gërmadhat e tyre, mes shumë luhatjesh, mosbesimesh, dyshimesh ngre krye një kult i ri, që është ai i mashtrimit, i hipokrizisë, që mbulojnë interesa marramendëse, leva të fuqishme që lëvizin jetë kombesh si t’ishin lodra fëmijësh e që në të folurit diplomatik merr termin “real-politikë”.
Në rastin tonë, ajo që del në dritë, simbas autorit, është një aleancë e fortë mes regjimit komunist shqiptar të Enver Hoxhës dhe demokracive të mëdha të Perëndimit, konkretisht të Anglisë dhe të SHBA, një dukuri që cik absurden, po të mbahet parasysh historia zyrtare e marredhënieve mes tyre, e shënuar nga një armiqësi proverbiale. Lexuesit ndahen në dy pjesë : disa, që u besojnë më shumë dogmave të antikomunizmit të sinqertë të Perëndimit, apo të tjerë besnikërisë ndaj komunizmit të Enver Hoxhës e idhtarëve të tij, më të paktë këta të fundit, e hedhin poshtë romanin si një shpikje apo delir të autorit. Të tjerë, mendoj shumica, duan të gjejnë të vërtetën. Ajo mund të jetë shumë e hidhur, por duhet pranuar si e tillë, cilado qoftë pamja e saj.
Që këtu lind kërkesa, sa e drejtë aq edhe ligjëshme, që ata që drejtojnë shtetin shqiptar të kenë kurajon e burrerinë të hapin arkivat e të nxjerrin prej tyre të vërtetën. Nuk është më e pranueshme që të gjitha sekretet e diktaturës të vazhdojnë të ruhen si të tilla, duke e mbajtur ende shoqërinë tonë robe të së shkuarës, sepse pa u zbardhur mirë e shkuara nuk mund të hidhet shikimi tërësisht në t’ardhmen. Në një demokraci të vërtetë, dyshime të tilla kaqë të rënda nuk mund të mbahen pezull në ndërgjegjen e një kombi, apo të trajtohen me logjikën e diktaturës si “trillime” të një shkrimtari apo të mikut të tij detektiv. Nëse janë të tilla Agim Hamiti apo Hamit Meli duhet të japin llogari para opinionit publik apo ligjeve të shtetit, në të kundërt dikush duhet të japë shpjegime.
Mendoj se këto shpjegime i takojnë më shumë shtresës së luftuar egërsisht nga diktatura. Kemi jetuar gati gjysëm shekulli nëpër kampet e internimit e burgjet e komunizmit shqiptar të Enver Hoxhës, kriminelit më të madh të racës shqiptare. Kemi shpresuar tek “forcat e së mirës”, të personifikuara në përfytyresën tonë nga “bota e lirë”, nga demokracitë e Perëndimit, nga SHBA së pari. Kemi besuar në to, jemi përndjekur, jemi vrarë, jemi gjymtuar me ato bindje në mëndje, në një Vend në të cilin Perëndimi dhe sistemi i tij i demokracisë ishin “të këqijat absolute”, “varrmihësit e lirisë së popujve”, “imperializmi agresiv”, “neofashizmi”, “xhandari ndërkombëtar” e sa e sa epitete të tjera, njëri më i keq se tjetri. Mbijetuam, kufoma të gjalla, në një botë që lavdi Zotit u ndryshua me shpejtësi, por që për ne solli pak ndryshime. Na hoqi telat me gjëmba e na dha mundësi të marrim rrugët e globit në kërkim të një jete të re, duke filluar nga zeroja. Besuam se Perëndimi i “ëndërruar” do të kishte një qëndrim më dashamirës, humanizmi i shoqërive të tij do t’ishte më bujar me plagët tona e më mikpritës ndaj shpresave tona. Qe një tjetër zhgënjim. Në pjesën më të madhe të tij, Perëndimi qe indiferent karshi nesh, i shurdhët ndaj dëshmive tona, madje shumë më mikpritës ndaj xhelatëve tanë.
Tani ky roman merr përsipër të zbulojë një realitet që, po të vërtetohet nga dokumentat, shpjegon domethënien e shumë dukurive të habitëshme. Uroj me gjithë shpirt që dokumentat t’a përgënjeshtrojnë, sepse nuk dua që ajo godinë, thellë në veten time, që ka strehuar një jetë të tërë ëndrrat, shpresat, iluzionet në të mirën njerëzore, në botën e lirë, të kthehet në një gërmadhë që do të zinte poshtë dhe vetë qënien time. Ka 11 vjet që është botuar ky libër, por asnjë nga pyetjet që shtron nuk ka gjetur përgjigje. A ka qënë Enver Hoxha spiun i Inteligjenc Servisit deri në fund të jetës së tij ? Nëse ka qenë, si është e mundur që Anglia, demokracia më e hershme e historisë njerëzore, s’ka bërë asgjë për të zbutur instiktet e tij kriminale e për të ndihmuar sado pak shqiptarët të ndërtonin një shtet të së drejtës, pa dhunën e terrorin karakteristik të tij? A ka përgjegjësi shteti amerikan, apo ndonjë segment i rëndësishëm i tij, për qindra antikomunistë shqiptarë, të vrarë nga Sigurimi i shtetit shqiptar këtu, apo nga “rastësitë” në vënde të ndryshme të botës? A ekziston një prirje e admninistratës amerikane për të favorizuar ish komunistët gjatë këtyre viteve të tranzicionit e si motivohet ajo? Cili është fati i oficerëve shqiptarë që punojnë në CIA dhe pse nuk kthehen në Shqipëri për t’a vënë në shërbim të Vendit të tyre përvojën e vyer?
Këto janë disa nga pyetjet që dalin nga leximi i romanit të Agim Hamitit. Nuk më duket me vënd heshtja dhe bojkotimi që i bëhet këtij libri, nuk më duket një shenj i mirë. Librat nuk bojkotohen, nuk digjen, nuk ndalohen, përvojat e tilla na kthejnë në faqet më t’errta të historisë së njerëzimit. Librat diskutohen, idetë e tyre rrihen në kuvende, në faqe gazetash, në libra të tjerë. Ato mund të miratohen ose të kundërshtohen, por nuk mund të vihen para plotoneve t’ekzekutimit. Ky është mësimi i madh që na jep leksioni i demokracisë së mirëfilltë, së bashku me trasparencën, thyerjen e tabuve, dënimin e së keqes, zbulimin e së vërtetës, asaj historike të së shkuarës, asaj të këtyre njëzet vjeteve të mjegullta të demokracisë. Është një mësim që duhet t’a përvehtësojmë nëse duam të shkojmë përpara, duke pastruar rrugën tonë nga “shpendërat, hithrat, ferrat” e së shkuarës, siç thonte më shumë se njëqind vjet të shkuara poeti ynë kombëtar. Këtë mision i ka vënë vetes edhe ky libër.
Eugjen Merlika
“Këto janë disa nga pyetjet që dalin nga leximi i romanit të Agim Hamitit.”
merlika ke plotësisht të drejtë për këto që thua!
çdo pyetje kur ndërtohet ka gjithnjë një POR!
zotëri ti ben një gabim të madh.
rromanin e merr për dokument!!
rromani është fantazia e romancierit,e mbështetur ose jo një një fakt ose epoke të caktuar!
bojkot?
nuk besoj se ka bojkot!zoti hamiti e ka shpërndarë në shumë njeerëz!unë e kam marrë nga një shoku im,jo nga zoti hamiti,dhe jua kam postuar të paktën mbi 10 personave të tjerë,pavarsisht se e shikoj thjesht si një rroman të mirë,POR aspak si një dokument!të përdorësh një rroman për të dokumentuar një pjesë të historisë,të paktën duhe të ketë kaluar ndonjë mijvjeçar!nuk mund të përdoret për ditët e sotme që ne i kemi dhe po i jetojmë!
zoti merlika keni bërë një shkrim shum të gjatë për një ngjarje të jetuar sot!në vënd të shprehni mendimin tuaj për këtë akt sublim të këtij njeriu të thejshtë të persekutuar,ju përpiqeni të na paraqisni “manifestin” e problemeve të shqiptarëve!
zotëri lindja jetesa dhe mbi jetesa e “komunizmit”shqiptar është fare e thejshtë:
-lindi në një kohë kur duhej të luftohej pushtuesi!
-lindi nga bijtë e patriotëve dhe nga populli i thjeshtë që i ka dalë zot shqipërisë dhe nuk ka bërë llogari me “gishta nën tavolinë”!
-jetoi sepse i dha popüullit ato të drejta që nuk i kishte pasur asnjëherë,më domethënsja REFORMA AGRARE”që ju e quani grabitje pronash!
-mbijetoi nga meritat e së shkuarës,indoktrinimi dhe frika!
-ra për shkak të mos adaptimit me kohën!
këto janë shkaqet e brëndëshme!
të jashtëmet!
-konjukturat botërore!
-përplasja e dy blloqeve,lufta e ftohtë!
-vënd i vogël pa leverdi për ta sunduar ose këthyer me forcë në njërin drejtim!dëmet do të ishin maksimale për këdo që do të kishte hyrë ushtarakisht!
-për perëndimin,pas viteve ’60, do të ishte e pa justifikushme një ndërhyrje ushtarake!popujt e tyre nuk do ti kishin lejuar!
kurse gjëja më e rëndësishme është mungesa e ndërgjegjes civile të popullit shqiptar!
nuk ka nevojë të kërkojmë arsye fantastike a fantopolitike,kemi mungesë të theksuar të ndërgjegjes civile!DHE PAS 22 VITESH TË RËNJES SË “KOMUNIZMIT”!
zotëri shiko çfar ndodh,pothuajse askush nuk lëviz,dhe kur në “DEMOKRACI”!të gjithë presin sa “të mbijë bari”!si kanë pritur pothuajse gjithmonë!të gjithë kërkojnë fajin tek amerika e tek komshiu!asnjëherë tek vetja!
tek vetja ne shikojmë përsosmërinë,por “disa rrethana të mbinatyrshme nuk na lënë të hecim përpara”!
Ne fakt mgjs e respektoj Ndrecen per kurajon dhe guximin,do te ishte me mire qe ai dhe gjithe shqiptaret keto energji ti perdorin per ti vene flaken saliut dhe soj e sorollopit te hajduteve,vrasesve,banditeve qe kane zaptuar pushtetin dhe po shfrytezojne deri ne palce popullin shqiptar.
Faleminderit Gjergj Ndreca! Ju po zgjoni ndergjegjen e ketij populli te trembur me 21 janar nga banda kriminale e PD. Ju e dini ceshte demokracia! Ish Komunistat po behen pronaret e ketij vendi duke vjedhur pasurine kombetare dhe s’paka leke per vitet e burgut tuj????? Turp i madh……
hahahahah leket nuk ja jep as pd-ja as ps- po njerezit si nuk kan as buk me hanger…e nuk i japin lek vec ketyre por edhe pd-s si po mbron ti edhe te gjithe te tjerve…