Berisha e mati Ramën me kutin e vet, por dështoi!

Nga Altin Ketro

Ajo që doli më shumë e dëmtuar nga i gjithë procesi i shumëdiskutuar i demontimit të armëve kimike në Shqipëri, për fat të keq, ishte vetë opozita shqiptare. Ishte një proces ku opozita u investua shumë keq. Momente të tilla nuk lindin vetëm liderë qeverisës të mëdhenj, por edhe liderë opozitarë të mëdhenj.

Siç u morr vesh nga intervista e ambasadorit Arvizu në TCH, udhëheqësi i opozitës, Lulzim Basha, ishte kontaktuar paraprakisht nga qeveria e Shteteve të Bashkuara  dhe ishte në dijeni të negociatave të kësaj të fundit me qeverinë shqiptare. Dhe, kur në lojë janë marrëveshje të një niveli kaq të lartë politik, çdo lider partie mendohet mirë përpara se sa të hyjë në dyshime se këtu po luhet me fatet e vendit dhe të popullit.

Po të ishte lider i vërtetë dhe ta peshonte mirë situatën, Lulzim Basha duhet të dilte përpara publikut dhe të thoshte: Po, unë jam kontaktuar nga qeveria amerikane (ambasadori përfaqëson zyrtarisht qeverinë amerikane), jam në dijeni të një procesi shumë të rëndësishëm që ka të bëjë me pjesëmarrjen historike të Shqipërisë në një proces që ndihmon për paqen në botë, nuk kam informacione të detajuara rreth bisedimeve, por duke njohur gjithë praktikat e derisotme, i jap mbështetjen time qeverisë shqiptare të bëjë më të mirën për Shqipërinë dhe popullin shqiptar. Megjithatë, fjalën tonë të fundit do ta themi pasi qeveria, siç ka premtuar, ta kalojë marrëveshjen në Kuvendin e Shqipërisë. Aty ne do të shohim se çfarë përfitojmë dhe çfarë rrezikojmë dhe, në varësi të kësaj, do mbajmë edhe qëndrimin tonë zyrtar.

Dihet se kryeministri Rama, në më shumë se një rast, kishte përsëritur se asgjë nuk do bëhej pa miratimin e Kuvendit dhe grupeve që përfaqësojnë shoqërinë civile. Dhe, sipas praktikës kuvendore, më së pari marrëveshja do kalonte në komisionet parlamentare ku do diskutohej në të paktën 5 prej tyre: komisioni i Ligjeve, i Sigurisë, i Jashtëm, i Integrimit, i Shëndetësisë. Këtu opozita, në varësi të termave të marrëveshjes dhe qëndrimit të mazhorancës, kishte një javë kohë derisa të kalohej në seancë plenare për miratim, për të dhënë mendimin e saj, qoftë edhe kundër, nëse interesat e Shqipërisë, sigurisë së saj dhe të popullit cënoheshin rëndë.

Por, opozita pati një ngutje që i solli dëme. Me daljet pothuajse të përditshme të saj duke nxitur qeverinë për një transparencë e cila do të vinte natyrshëm në komisionet parlamentare, ajo kontribuoi negativisht në krijimin e një klime paniku duke vënë indirekt në lëvizje shoqërinë civile. Kjo e fundit, me shumë të drejtë, duke parapërfytyruar mënyrën se si e trajtonte qeveria Berisha, dyshoi se edhe kryeministri Rama do të ishte i të njëjtit kallëp, pra, që do e shpërfillte atë.

Në këto kushte, situata precipitoi brenda 36 orëve dhe opozita kërkoi ta shfrytëzonte këtë moment për qëllimet e saj. E pamësuar me faktin se iku nga pushteti me urrejtje plebishitare veç 4 muaj më parë, ndërkohë që qeveria “Rama” s’kish as 60 ditë në detyrë, opozita mendoi se deti u bë kos. Me një sjellje vetëvrasëse për Lulzim Bashën, ai iu bashkua oreksit të Berishës për të dalë në bulevard dhe për t’u vënë në krye të protestuesve në panik. Një skenë e ngjashme kjo si me atë të dhjetorit ’90, ku Berisha kërkonte të merrte stafetën e asaj që nuk ishte e tija. Por, kësaj here, nuk e gjeti atë ambient, sepse situata politike ishte tërësisht tjetër dhe pjekuria e popullit po ashtu. Ajo vajtje aty i tregoi Shteteve të Bashkuara se Basha, jo vetëm që s’është kryetar i PD-së, por nuk është as serioz në marrëdhëniet me ta.

Nuk kishte shfaqje më të ulët për një lider të opozitës që ta përzënë nga sheshi. Nuk e vë në dyshim se gjithë ata të rinj e kishin me Berishën, por duke qenë se Basha i shkonte si manar nga mbrapa, përzënia shkon edhe për atë.

Në kushtet ku një popull ishte ngarkuar me emocione negative ndaj një procesi sa delikat aq dhe të rëndësishëm me partnerin tonë kryesor që garanton sigurinë kombëtare për gjithë faktorin shqiptar në Ballkan, ishte e rrezikshme të vijohej në avancimin e mëtejshëm të bisedimeve, pasi vetë Shteteve të Bashkuara nuk i interesonte asnjë lloj destabiliteti në Shqipëri, aq i kërkuar nga Berisha në këtë rast.

Unë nuk do t’i vë shumë faj Lulzim Bashës përveç faktit që e ka të vështirë të shkëputet nga Sali Berisha. Ky i fundit, i mësuar gjithmonë me marrëveshje të dyshimta, ku shihte si anën e përfitimit material ashtu edhe atë politik për veten e tij, ka ndikuar te Basha që edhe ky të dyshojë se Rama ka të njëjtin qëllim, duke harruar që në këtë rast pala tjetër nuk ishte një mashtrues anonim e ordiner si Diveroli, por vetë fuqia nr. 1 e Botës.

Për ta kuptuar më mirë paragjykimin e Bashës, Berishës & Co se Rama do futej në ato skuta të errëta të bashkëbisedimeve personale nën rrogoz, sa fitoj unë e sa fiton ti, mjafton të shikojmë edhe një të përditshme pranë opozitës që shkruan: “Nga sot nis dhuna jakobine e Edi Ramës ndaj mediave, qytetarëve, protestuesve, disidentëve të partisë, si dhe përkrahësve nga kampi kundërshtar. Dështimi i planit për të helmuar Shqipërinë dhe shqiptarët ka kthyer paranojat e hakmarrjes bolshevike.” Mjaftojnë këto rreshta për t’u kthyer parapa në kohë dhe për të kuptuar sjelljen e Berishës pas Gërdecit dhe 21 janarit që janë të njëjtat si në këtë citim. Berisha e mati Ramën me kutin e vet, por jo vetëm që dështoi, por dogji përpara shqiptarëve dhe SHBA-ve, mëkëmbësin e tij Lulzim Basha. S’ka gjë më qesharake për një lider partie që të digjet… nga i djeguri.

Rruga e gabuar drejt një vendimi të drejtë

20:21 Blog

Boshnjak, serb, kroat, eskimez

18:41 Blog

Armët e Assad-it dhe Shqipëria që dua

00:30 Blog

Olldashi dhe një problem lidershipi

20:15 Blog

Vëllezërit dhe motrat e partive dhe liderëve tanë në Evropë

19:43 Blog

Të drejtat e ndotjes

21:17 Blog

Faleminderit AKIP, faleminderit zoti Rama!

18:42 Blog

Edhe Zoti e di se do të na vrasin në emër të Zotit

20:17 Blog

‘Binjak’ në Ballkan

18:13 Blog

JO!!

20:46 Blog