Ambasadori Arvizu pёrfaqёson SHBA-nё, jo Voskopojёn

Prof. Skënder Gjoni

Si një kafshatë që të ngelet në fyt e që s’kapërdihet më ka ngelur në mëndje e s’më shqitet nji shkrim i F. Lubonjës ku ai hedh mendimin e helmuar për të shpallur “persona non grata” të nderuarin ambasador të SHBA-së, Z. Aleksander Arvizu.
Pra me mëndjen e ndritur të artikullshkruesit ka ardhur koha të përzëmë ambasadorin, të ndërpresim mardhëniet, të ikim apo të na përzënë nga NATO, etj, etj. Mbase do ketë lexues që s’janë dakord apo të revoltuar me çka po shkruaj, megjithatë unë e konsideroj atë deklarim si aktin më antishqiptar të shprehur deri më sot nga një njeri me “Nënshtetësi shqiptare”. Për këtë arsye do mundohem ta zbërthej me aq sa mundem sot që ky shkrim të mos ngelet vetëm si protestë apo zemrim por të shërbej për të njohur personazhin ma thellësisht, gjithëkënd dhe ma në fund gjithësecili vetveten. Po tia arrija sado pak këtij qëllimi do thoja që ia vlente mundimi. Nga ta filloj? Më vijnë në mend dy vargje nga humori popullor lab: “Bir Selman i nënës ç’të të qaj më parë”. Një ndër mënyrat që përdoret për shqyrtimin dhe analizën e nji ngjarjeje, të nji personazhi, etj. është mënyra e selektimit. Për rastin në fjalë po i reduktoj shkurtimisht kërkesat profesionale.
1. A është personi në analizë në gjëndje të mirë mendore? Në rastin tonë besoj që po.

2. A ka njohje dhe intelekt të mjaftueshëm për të qënë koshient dhe njohës i plotë i problemit për të cilin akuzohet? Besoj që po.

3. A mund të jetë nji lapsus apo e keqinterpretuar çështja? Në këtë rast “Lapsusi? nuk mund të jetë mbasi përgjigja është me shkrim, apo e vetshkruar, pa pyetje. Në këto raste janë të gjitha mundësitë ta shikojë e ta rishikojë, ta korigjoj e konsultoj bile dhe ta korigjoj duke kërkuar pardon siç e bëri me rastin e krahasimit të Ramës me Hitlerin, me Hoxhën e Berishën. Nji kërkim ndjese në limit të ironisë, diçka midis frikës e servilizmit.!?

Kam bindjen se Lubonja e vë veten në vend të nji analisti potencial që së paku i dëgjohet fjala deri nalt. Selmani i ynë ka qënë dhe asht plotësisht koshient dhe i qëndron mendimit antiamerikan për ekstradimin e Ambasadorit Arvizu.
Këtij qëndrimi antiamerikan i është qepur me bukë në trastë, si e thotë populli. Pasioni ia mund arsyen. Ai në subkoshiencë ka të genizuar aksiomën e dikurshme: s’ka kala që s’marrin komunistët.
Duket që me këmbëngulje nuk i ndahet mbasi edhe para pak ditësh në një artikull (zemërimi i njerëzve dhe mjeshtrit e statukuosë) për protestën anti armë kimike ironizoi në mënyrën më poshtëruese miqësinë dhe respektin e popullit shqiptar për Amerikën (rroftë miqësia shqiptaro-amerikane) duke e krahasuar si identike me parullat brohoritëse të kohës së komunizmit për miqësinë shqiptaro-sovjetike. Shtroj pyetjen-ç’biçim analisti sharlatan është ky që krahason miqësinë midis dy klikave diktatoriale komuniste në pushtet, të Hoxhës dhe të Stalinit që i shërbente pushtetit personal të Hoxhës, e cila ishte me imponim nga pushteti diktatorial. Krejt e kundërta e miqësisë dhe adhurimit që ushqen natyrshëm, populli shqiptar ndaj vendit me demokracinë më të përparuar në botë, parimet themelore të së cilës janë liria dhe të drejtat e njeriut. Njëqind vjet më parë shtyllat e mendimit shqiptar i deklaronin popullit se për Shqipërinë dielli lind andej nga perëndon e ky Selmani ynë kërkon të na kthej mbrapa. Intuita popullore shqiptare e adhuron demokracinë amerikane “Jo” sepse ia diktuan pseudodemokratët S. Berisha e F. Nano por më tepër sepse sjelljet e tyre autoritariste u përplasën dhe thyen kokën te qëndrimi amerikan në mbrojtje të parimeve demokratike.

Kalimthi me pak fjalë për të sjell esëll Lubonjën. Kushdo e di rolin e SHBA-së në çlirimin nga komunizmi dhe siç e vuri në dukje i nderuari z. Arvizu përpjekjet e 100 viteve të fundit ku Shqipëria sot i dedikohet Amerikës. Ky kapitull është një temë më vete që po e përgjithësoj me pak fjalë. Sikur SHBA të mos egzistonte e tillë siç është, Selmani ynë sot do ishte në burgun e Spaçit, në përmbushjen e riburgimit të 3të apo të 4ët dhe personalisht autori i këtyre radhëve në vend që të shkruante këto rrjeshta do konspektonte akoma veprat e Sh. Enver, të sh. Ramiz ose do duartrokiste shokun Sali në mitingje ku elektrizonte masat duke dredhur dy gishtat e fitores me intensitet të fortë epileptik. Jo më kot zotërinj intuita popullore shqiptare e don Amerikën dhe sa më shumë të kulturohet në të ardhmen aq ma shumë do ta duan atë. Një ndër vetit e mira të shqiptarëve është mirënjohja dhe urrejtja e përbuzja ndaj mosmirënjohjes. Me sa duket Selmani ynë këtë veti e ka të mangët, drejt shuarjes?
Shkurt për mendimin tim F. Lubonja në një moment eksitimi, egzaltimi nga protestat paqësore popullore, u deh nga qytetaria e sjelljes së protestuesve, dhe nga atmosfera e paqartësisë së momentit e volli helmin e grumbulluar antiamerikan brenda tij duke bërë thirrje që të përzëmë ambasadorin amerikan (siç ndodh para fillimit të çdo lufte mes shtetesh!!!) dhe më vonë nga NATO!!
Njëlloj si sh. Enver denoncoi traktatin e Varshavës. Aferim Selmani nënës.
Nuk ka thënë kot miku dhe udhëheqsi shpirtëror i F. Lubonjës, i shumëpërfoluri Kasëm Trebeshina, se Shqipëria është bota e çudirave.(gjynah që Trebeshina nuk e mbaroi veprën e tij madhore me shtatë kapituj kundër Ismail Kadaresë).

Në mjeksi kemi një provë test që quhet “Mantu” për të kuptuar nëse pacienti është ose jo i infektuar nga mikrobet e tuberkulozit. Kam bindjen e plotë se egziston një lloj prove e ngjashme si mantuja në fjalë për të provuar atdhetarizmin apo patritotizmin e gjithëkujt. Kur ne dëgjojmë hymnin tonë të flamurit (personalisht edhe nga bisedat me shumë miq) reaksioni i parë është një dëshirë instiktive, e pa përmbajtshme për tu ngritur në këmbë e për të mbajtur qëndrim gatitu, serioz me përqëndrim maksimal.
Nuk më vjen turp ta them siç e ndiej që kur e dëgjoj automatikisht më mbushen sytë me lot, ngjethem i tëri. Kam një dashuri e dhëmbshuri për Shqipërinë sikur t’ishte një person i gjallë, i imi që vuan e vuan prej vitesh e shekujsh. Në ato momente fantazia ime me një shpejtësi rrufeje si një film super i shpejtë më sjell para syve fytyrën kaq të dashur të Ismail Qemalit, kalatë e, Shkodrës, Gjirokastrës e Tepelenës, fluturon te Skënderbeu, te Flamuri ynë kombëtar, tek vjershat e Rilindasve plot dashuri e romantizëm patriotik, tek stadiumet në ndeshje ndërkombëtare ku 30 mijë vetë qëndrojnë në këmbë të pa lëvizur, të ngrirë nga nderimi, respekti dhe dashuria për Atdheun. Sa vetë i ka frymëzuar, sa vetë në kohë të ndryshme kanë dhënë jetën me këtë muzikë! Për çdo popull Hymni kambëtar është pjesë përbërëse e qënies së tij biologjike e sociale. Kam bindjen e pakundërshtueshme se është momenti më unik kur shqiptarët rrijnë 5-6 minuta në këmbë pa lëvizur e pa folur qofshin 10 mijë apo 50 mijë veta të grumbulluar.

Ne shqiptarët kemi një përparësi sepse kemi dhe një hymn pararendës, “Për Mëmëdhenë” që frymëzoi një epokë të tërë të Rilindjes. Pikërisht atë që motivoi deri në vetmohim përpjekjet për themelimin e Shqipërisë që po e jetojmë sot. Që ti kthehem Lubonjës, ky birçja, ky Selmani në fjalë është i pari dhe i fundit, i vetmi në jetën time të gjatë që të kem dëgjuar të thotë publikisht pa i bër syri tërr që “HYMNI I FLAMURIT NUK ME NGJALL KURRFARЁ EMOCIONI.”. Pyes veten – nga e ka burimin kjo lloj sjellje prej biçimsëzi? Cili hymn e emocionion këtë njeri? Me një baba dhe një nënë komunistë fanatik të hierarkisë së lartë partiake me sa duket dashuria për Shqipërinë i është zëvëndësuar me një dashuri tjetër, mbase me hymnin sovjetik apo me Internacionalen.

Hymni kombëtar është edukatë, kulturë qytetare që konsolidohet me rritjen në moshë.
Hymni, muzika e tij është njëfar (gjithashtu) ideologjie që merret fillimisht sëbashku me edukatën e hershme familjare. Gjuhën e mëson kryesisht nga nëna, kurse sjelljet, parimet botkuptimet shkallë shkallë i marrim nga babai. Vet fjala (nuk besoj se është rastësi) vjen nga Patre-Baba ose Atë-dheu. Në këtë formim të F. Lubonjës kontributi formues familjar ka qënë më i fortë sesa ai i jashtëm, i shoqërisë. Te Fatosi shikohet të manifestohen të gjitha lëkundjet, kërcimet instiktive, çfaqjet negative të të atit. Babai i tij Todi Lubonja në kohën e luftës ka qënë shumë i egër. Nuk jam për atë që të flitet keq për të vdekurit, por e vërteta më detyron. Partizan, e si anëtar i Divizionit të Mbrojtjes së popullit (Forcat e Ndjekjes kundër reaksionit në Veri të Shqipërisë) kam qënë vet dëshmitar fizik okular kur në rrethinat e fshatit Qelëz (Pukë) ishim të ulur në oborrin e një kishe të vogël. Po pastronim armët dhe përpara nesh pak a shumë 50 metra më tutje kishim një grup fshatarësh 12-13 veta të arrestuar demek se ishin me Ballin. Sëbashku me mua duke pastruar armët ishin edhe S. Koçibelli, Dh. Gjoni e T. Grëmi njerëz jashtëzakonisht të paqmë e të matur në arsyetim megjithë moshën shumë të re. Me Miti Gjonin kishim luftuar dhe në Jugosllavi. Nja 10 metra më tutje nesh ishte Todi Lubonja dhe luftëtarët e tjerë të skuadrës. Në një moment krejt spontan, në mënyrë krejt papritur Todi me rrëmbim, pa asnjë shkak apo provokim, iu afrua grupit të fshatarve të arrestuar të ulur në tokë dhe për disa sekonda i griu të gjithë me automatikun e tij gjerman të kalibrit 9 mm. Pa gjyq, pa fakte, pa shpjegime, me demek nga një revoltë e brëndëshme që i erdhi krejt papritur, (ai vet kështu e bënte interpretimin e momentit vrastar më pas) e rrëmbeu instikti i vrasësit dhe në momente krejt të qeta bëri një veprim të pa justifikuar, sikur të ishte në llogore me shokë të përgjakur e përpara të kishte gjermanë. Kjo ngjarje më ka ngelur në mëndje, tepër tronditëse sikur ta kisha parë dje. Ishim të rinj me ideale patriotike e një ngjarje e tillë na la gjurmë të pashlyera, na bëri të mendohemi thellë për këtë veprim i cili mbeti i pa ndëshkuar nga komanda eprore. Gradimi nuk i vonoi. Më mbrapa kur T. Lubonja u bë personalitet partiak, shpesh e kujtonim këtë ngjarje mes nesh dhe kur e shikonim që shëtiste qetë qetë në Bulevard na çudiste me transformim i tij nga një njeri impulsiv i egër në një partiak burokrat liberal, i veshur shik, gjithnjë i pastër, i rruar e me borsalinë në kokë, pra nga një ekstrem sjelljeje në tjetër. Besoj se kaq mjafton, mbasi kemi si objekt analize Fatosin e jo të atin, për të cilin në memorjen time ruaj disa ndodhi të hidhura.

Përpara disa vjetësh kur qarkullonin emra kandidatësh për president, u përmend edhe emri i F. Lubonjës. Pyesja -kujt i ka shkuar në mëndje? Kujt i intereson F. Lubonja në atë detyrë aq të rëndësishme? Prej kohësh, në vitet pas rënies së diktaturës në mënyrë të dukëshme, haptazi, shikoheshin që mblidheshin bashkë në kafene apo në ambjent tjetër disa ish hierarkë të oligarkisë së Partisë së Punës si V. Kapo, L. Lubonja, T. Lubonja, N. Hoxha, Xh. Gjoni, në grupin e të cilëve kohët e fundit mungonte R. Alia. Të mbledhur në këtë mënyrë të kujtojnë romanin “Mërgata e Qyqeve” të autorit N. Jorgaqi. Autori i mërgatës me këtë rast do kishte shancin që tu jepte lexuesve shqiptarë sadisfaksionin e një romani të ri për këto “Qyqe të vendit” të pas diktaturës, por e ka të pamundur ulet e ta shkruaj sepse është edhe vet në tavë.
Këto “Qyqe të demokracisë” thuhej se tërhiqnin fijet nëpërmjet lidhjeve të vjetra. Në dijeninë time egziston një pakt mirëkuptimi dhe korespondencë Lubonja – N. Hoxha.
Kujdes edhe lumi fle…… Berisha e Lubonja rrijnë zgjuar.
Nuk di që F. Lubonja të ketë folur kundër E. Hoxhës dhe N. Hoxhës qartësisht e veçanërisht. Edhe në ka folur dhe unë vet nuk e di por, është shumë vite dritë larg veprës monumentale të Spartak Ngjelës për skanerin që i ka bërë tre figurave simbole të negativizmit të politikës shqiptare, Hoxha, Alia dhe Berisha.
Heroi ynë Lubonja e ka gjetur veten jashtëzakonisht mirë në emisionin “Opinion” ku me paturpësi kundërshton gjithnjë dhe kudo. Debaton nga emisioni në emision, gjithnjë i pranishëm kalonë mbrëmjet në Opinion nga një grup diskutantësh në tjetrin e radhës. Mendoj se këtë e thërasin san ë një grup debatuesisht te grupi tjetër vetëm për të ndezur debat nga njëra mbrëmje në tjetrën si puna e asaj mbajtëses së piperit që gjatë një dreke e kalojnë dorë më dorë. Vetëm me një ndryshim që mbajtësja në vend të piperit ka brenda kokrriza helmi herë të bluar trashë e herë të bluar hollë.

Me këtë rast e përgëzoj Dr. Isuf Kalon për artikullin e tij të shkruar me nivel intelektual të arrirë ku e quan F. Lubonjën “kastravec”. Ti thuash dikujt në Shqipëri “kastravec” është paksa sharje me përmbajtje llastimi. Ndryshe është ti thuash armik i Shqipërisë ose ti thuash po bën politikën e sllavit. E mendoj pak më ndryshe nga Z. Kalo punën e kastravecit Lubonja dhe ndryshimin prej burgut. Jo Z. Kalo. Ai hyri në burg me nofkën e shokve të shkollës “Luba” dhe doli nga burgu me nofkën e të burgosurve “Ljuba”.

Nga ana tjetër ky Fatosi ynë luftën e tij herë hapur, herë ma shumë e herë ma pak antishqiptare e ka filluar që herët me platformën denigruese të çmitizimit të figurave kombëtare. Bota kur s’I ka pasur mitet I ka krijuar. Ne i kemi e Lubonja kërkon të na i zhbëj.
Mllefi i tij çfryn kundër Skëndërbeut, kundra Nënë Terezës, kundra Kadaresë. Ka mbështetur me zell të madh antishqiptarin 24 karatësh me Nënshtetësi turke Kasëm Trebeshina.
F. Lubonja nuk ka nguruar që t’i shërbej të gjithë antishqiptarve pa dallim shtetësie, feje, krahine e ideje.

F. Lubonjën mund ta ravijëzoj si një prostitutë politike antishqiptare, kryesisht proserbe më mirë ta them prosllave. Janë pikërisht serbët, sllavët ma të interesuarit që Shqipëria të shkëputet, të prishet me SHBA, të ngelet e vetme, e pa mbrojtur si përpara sesa Amerika ta merrte në NATO. Agjentura e tyre sigurisht do jetë aktivizuar në maksimum për ta bërë protestën nga antikimike në antiamerikane. Industria e fuqishme e UDB-s këta lloj tipash i ka si lëndën e parë më të zgjedhur për të arritur produktin e saj.

Dy herë në këto 23 vjet post diktaturë shërbimet inteligjente të huaja të komshinjve verior janë përpjekur që të armiqësojnë shqiptarët me Amerikën. Një herë në vitin 1997 kur me skemat dhe makinacionet e tyre të fshehta arritën të krijojnë alibinë e një komploti amerikan që po shkatërronte parajsën shqiptare dhe tani me protestat antiamerikane kundër planit amerikan për shkatërrimin vrastar të armëve kimike siriane. Herën e parë përdorën S. Berishën e B. Gazideden ndërsa tani S. Berishën, L. Bashën dhe F. Lubonjën. Si demagog argumentues F. Lubonja shërbeu si masha ideologjike e S. Berishës. Populli e gjykon njeriun për atë çka thotë ose për atë që bën. F. Lubonja është modeli i një anarkisti shkatërrues të kohës së Rusisë së viteve 1905-1910 që u konfiguruan te modeli Trocki e të tjerë. Është i tillë që po ti lësh dorë të lirë përmbys gjithëçka pa llogaritur pasojat, mjaft të kënaq ndjenjat e tij destruktive. Atij vet ky përcaktim mund ti duket si një mburrje, por kjo përbën realisht dramën dhe fatkeqsinë e jetës së tij.

Ky bukëshkalizëm i shokut Fatos, kjo çfaqje e tillë armiqësore me këtë sugjerim ekstrem duhet të kishte indinjuar shumë kritikë dhe analistë. Sidomos prisja reagimin e analistit inteligjent Z. Mero Baze, mendja dhe pena super produktive e të cilit na ushqen me ide sqaruese e demaskuese për regjimin e antidemokratit S. Berisha. Por e prisja edhe nga analistë të tjerë për të cilët kam respekt të madh si A. Stefani, A. Thano, Sh. Nazarko, L. Vangjeli, M. Nano e ata nuk thanë asnjë fjalë, si ta kuptojmë këtë? E rastësishme? Mund të konsiderohet Lubonja budalla ekscentrik? Apo kanë frikë nga pafytyrësia e tij. A më jep njeri përgjigje apo F. Lubonja ka ngelur një anakronik i helmët kronik?
Në kto momente më kujtohet një vjershë e Dom Ndre Mjedës për Ballaban Pashën shqiptar në shërbim të Sulltanit. Mjeda i drejtohet kështu: “Zgaq i përbuzshëm, Ty Shqipnia të volli”.
Atmosfera e protestës kundër armëve kimike nxorri qartë, Berishën, Bashën dhe F. Lubonjën. Ishte ky i fundit që volli ekstremin, propozimin për të përzënë ambasadorin amerikan. Akt ky që do të mbetet so momenti më i turpshëm politik në arkivin e historisë post komuniste të Shqipërisë.
Në atë protestë pamja e parë e Berishës menjëherë më kujtoi një Trumcak në dimër, i fryrë dhe pa qafë nga antiplumbi brenda xhaketës……..

Pak më mbrapa gjatë ecjes më ra ndërmend një thënie çeke si “muti në shi”. Buzëqeshja artificiale dhe paniku në sy tregonin një gjëndje të atyre kriminelave që i dërgon policia për të riprodhuar skenën e krimit. Kur dalloi qartë se nuk ishte entusiazëm por urretje ajo e protestuesve u largua me shpejtësi si me ecje sportive. Kambët e shpejta – faqja e bardhë, thotë populli.
Kam studjuar me kujdes çfarë është shkruar e të pashkruar për proserbizmin dhe qëndrimin antishqiptar të Sali Berishës. Sigurisht që shqiptarve të mij iu duket pak përrallë me mbret që Sali Brisha është spiun serb mbasi, gruaja qënka serbe me kushërinj të UDB-s, Fazlliqra etj. Po i drejtohem proverbit popullor: Nga të kemi? Jam nga fshati i gruas. Në vazhdim-Njeriu traun në sytë e vet s’e shef, qiriun ia shef tjetrit në sy. Naiviteti ynë politik është plotësisht i justifikuar. Mendoni për një sekondë sikur Barak Obama ta kishte gruan sovjetike, (ruse) ose kubaneze. Do thotë dikush, së pari nuk do ta kishte zgjedhur njeri, tjetër-Kushtetuta amerikane i ka parashikuar këto kombinime. Shërbimet inteligjente janë shumë e shumë më të sakta e të sofistikuara sesa e mendon një njeri i zakonshëm. Janë pikërisht këto shërbime që i kanë fituar luftërat. Ushtari, artileria, topat, katjushat vijnë më mbrapa. Për të gjitha këto shërbime shtetet kanë buxhete kolosale.Shqipëria është e mbytur nga këto shërbime antishqiptare. Asht për tu çuditur që në të gjitha shtetet demokratike motra të lindjes europiane spiunët rusë janë demaskuar. Më pak se kudo në Bullgari. Në shqipëri asnjë.!!!!!
Protestën personalisht fillimisht e pashë pozitive. Më në fund u bë një hop vendimtar në fillimin e demokracisë dhe fundin e komunizmit pseudodemokratik. Këtë kuadër e ndyu propozimi për largimin e “Të padëshiruarit” Aleksandër Arvizu, sikur ky të na kish qënë jo ambasador i SHBA-së por ambasador i Voskopojës, kryeqytetit vllah në SHBA. Ambasadori I një shteti është shteti vet jo personi me titullin ambassador.
O njerëz të mirë e të thjeshtë!
Ambasadori amerikan nuk është aty për të nxitur një luftë civile. Këtu jemi në Europë. Mos të bëhemi naiv.
Eshtë për tu vlerësuar e kuptuar se të qënurit ambasador i Amerikës në Shqipëri është shumë e vështirë. Jemi vet shqiptarë e jo rrallë ngatërrohemi në konkluzione sidomos Berisha ka degraduar në një masë të konsiderueshme arsyetimin politik ashtu si ka degraduar Shqipërinë, ekonominë, shoqërinë, natyrën
shqiptare dhe gjithëçka materiale sado pak positive të krijuar me punën me 2-3 turne të puntorve e fshatarve nga ana e dy gjeneratave në 40-45 vjet komunizëm. Arvizu kuptohet mirë e qartë siç u shpreh vet me emocion largohet me besimin që ka bërë një punë të mirë e nuk kemi arsye që të mbivlerësojmë ish Ambasadorin VVithers.
Berisha, Basha e gjithë banda negative e politikës shqiptare të mos shpresoj se ambasadori i ri do e nis nga fillimi. Sigurisht ai do bëj “sikur” po e fillon por letrat e djegura janë si letra e djegur. Ajo nuk bëhet as letër më tepër e as e bardhë. Ska shpresë
“Zgaqër të përbuzshëm, Ju Shqypnia ju volli” !!!!!!.

Evropa që (nuk) duam

19:06 Blog

Ideja per amnisti, eshte aleance me krimin

19:04 Blog

Statusi: e meritojmë, apo thjesht një 5 nga Brukseli?

19:33 Blog

Lodhja hollandeze dhe moslodhja shqiptare!

21:25 Blog

Allegra

18:50 Blog

23 vjeç si militantë dhe si legena

00:26 Blog

Ligji anti- duhan vret çdo ditë

18:22 Blog

Nuk ishte aksident

17:23 Blog

Ciceronët e politikës shqiptare

17:20 Blog

Shteti që dështoi

21:52 Blog