Shteti që dështoi

Nga Alqi Koçiko

Ndoshta ngaqë vjen nga Kroacia, apo mbase sepse deshi vetë të tingëllonte ashtu, raportuesit për Shqipërinë në Parlamentin Europian, Nikola Vuljaniç, ja morën “fjalë për fjalë” pohimin e tij këshillues, se për të dëshmuar se realisht po lufton korrupsionin, Shqipëria duhet të fillojë të arrestojë peshq të mëdhenj si ministra, kryeministra… Lidhjen e shkurtër e bënë se pari mediat e Prishtinës, si më të ftohta ndaj tensioneve të Tiranës: “Brukseli kërkon arrestimin e Berishës!” dhe nënkuptimi i Vuljaniçit qenkësh i qartë. Kroacia futi në burg për korrupsion ish kryeministrin Ivo Sanader, një ndër disa shembujt spektakolarë nga Zagrebi se ky vend e ka seriozisht përmirësimin e imazhit, dhe fitoi anëtarësinë e plotë në BE.

Nëse do ketë arrestime “të rënda”, këtë e dinë veç të zotët e punës (pra organet përkatëse), por në ajër endet vërtet një aromë premtuese për hetime e rihetime dosjesh pikante që kanë mbetur pa përgjigje. Thirrjet e ish funksionarëve qeveritarë për sqarime në prokurori, prishjet e disa ndërtimeve me leje që njëherësh janë haptaz në shkelje të ligjit e disa aksione të tjera “antikorrupsion” tentojnë të krijojnë një frymë optimizmi qoftë dhe të kujdesshëm tek njerëzit. Por janë ca dukuri të tjera, që e bukosin edhe këtë frymë. Kur shikojnë, fjala vjen, se gjyqtarin e Pukës Këshilli i Lartë i Drejtësisë e “shkarkon” nga posti inekzistent i kryetarit të gjykatës së rrethit, por ama e lë njësoj gjyqtar pas skandalit të denoncuar te Fiks Fare, nuk mundet që njerëzit e thjeshtë të mos nxjerrin konkluzionin se “karteli i gjyqtarëve mbrojnë njëri-tjetrin dhe marrin një masë false sa për të hedhur lumin”. Po ashtu është i përhapur perceptimi tashmë i artikuluar prej kohësh se “nuk ka sesi gjyqtarët të japin vendime të paanshme e të drejta, kur kanë paguar për postet e tyre dhe duhet të nxjerrin paratë”. Një skema që përsëritet njësoj për çdo sektor, arsim, shëndetësi, polici etj. Atëherë nga do të vijë ndryshimi? Kush do ta bëjë diferencën?

Pandeli Majko është politikan i pohimeve dramatike, por deklaratat e tij të fundit tek Zëri i Amerikës janë veç një pohim i sinqertë: Në Shqipëri ka dështuar shteti ligjor; nevojitet një grup profesionistësh të guximshëm në prokurori e gjyqësor për të goditur korrupsionin! Dramaticitetin e përcjell thjesht fakti që ky konstatim bëhet jo nga blogjet e forumet e internautëve anonimë, por nga një deputet e ish kryeministër. Pra, a jemi ne në udhëkryqin ku ndodhej Italia e fillimviteve 90-të, ku megjithëse u eliminuan gjykatës e prokurorë, një grusht idealistësh të drejtësisë përmbysën klasën e vjetër politike? Të mos harrojmë se në njërën mënyrë a tjetrën, kjo është pohuar edhe nëpër studio televizive nga analistë apo dhe veprimtarë në politikë si avokat Ngjela.

Unë besoj se jemi duke përjetuar një periudhë analoge, paçka se prokurori i përgjithshëm është i mendimit se “Shqipëria nuk ka krim të organizuar si vendet e tjera”. Mafie në kuptimin tradicional mbase nuk kemi, por për ta “kompensuar” kemi me bollëk një politikë të inkriminuar, një gjyqësor problematik, një shëndetësi të lodhur, arsim të kalbëzuar dhe mjedis në gjendje alarmante; kemi mbi të gjitha një shoqëri të traumatizuar dhe breza të rinj pa të ardhme, të ankthshëm e të pashpresë, që i gjejnë modelet për të çarë në jetë tek trafikantët, bastexhinjtë, vrasësit dhe fitimet e shpejta. Kemi, për ta thënë me gjuhën e raportit të kësaj jave të Transparency International, “sistem të ri të pastrimit të parave, financim i partive dhe fushatave elektorale nga biznese të paligjshme, kapje të shtetit nëpërmjet kontrollit të sistemeve të Prokurimeve dhe privatizimeve, akses shtetëror në trafiqet e lëndëve narkotike dhe qënieve njerëzore, monopole ekonomike në sektorët strategjikë të ekonomisë, paprekshmëri të zyrtarëve të lartë ndaj ligjit dhe sistemit të drejtësisë, moszbatim i ligjit dhe mungesa e kulturës së ndëshkueshmërisë”. Dhe si qershi mbi tortë, kemi edhe pranimin e sinqertë para do kohësh nga kreu i Policisë së Shtetit, se Lazarati është çështje e ndjeshme dhe komplekse politike!

Duke patur parasysh konstatimet e mësipërme, atëherë nuk ka “sukses” në botë që mund ta fshehë këtë gjendje; qoftë ky anëtarësimi në NATO apo statusi i kandidatit. Dhe kjo gjendje ka dy rrugë: Ose vazhdojmë drejt rrugës pa kthim dhe humnerës, ose gjejmë kurajon, mjetet dhe mënyrat për të dalë. Dhe në mungesë të “revolucionit”, zgjidhja është evolucionare dhe mund të vijë vetëm nga brenda politikës. Vetëm prej pjesës së painkriminuar të saj mund të prodhohet, inkurajohet dhe mbrohet ajo forcë “e guximshme dhe idealiste gjyqtarësh e prokurorësh” që mëton Pandeli Majko, që mund të marrë përsipër të nisë ndryshimin dhe të rikthejë shpresën. Paçka se cinikët mund të thonë që vërtet prokurorët italianë rrëzuan politikën e vjetër, por sollën Berluskonin.

*Revista KLAN

Frika nga ‘bosnjizimi’ i Kosovës

20:40 Blog

Arti ka ftohtë!

18:21 Blog

Retorika e balancës

18:13 Blog

RTSH, si t’ia kthejmë publikut*

18:07 Blog

Enver Hoxha, armët kimike dhe Barak Obama

00:47 Blog

Dhjetori 90-të, si e kam jetuar unë..!

20:14 Blog

Katër mrekullitë e zgjedhjeve

21:24 Blog

Mandela që (nuk) meritojmë

20:32 Blog

Çdokush të tijën

21:25 Blog

Ç'do të ndodhë në Kosovë pas gjashtë muajsh?

19:02 Blog