Cari i Cartierosur

Nga Ermal Petushi

Shikomani orën Cartier, shikomani si shndërrin, e bleva këtë fundjavë në Paris! Po ky rrypi, ju pëlqen? Cartier është dhe ky, e dua firme dhe rezistent që t’i bëjë ballë barkut tim që e sfidon çdo ditë e më shumë. Po syzet Cartier, po portofoli Cartier? Shikomëni! Hë ju pëlqen? Të pëlqen!! Të pëlqen!!!

Kështu, modestisht, pa dashur aspak të binte në sy, shfaqej përditë Cari i gjykatës i Cartierosur kokë e këmbë në rrethin e tij shoqëror. Nofkën “Car” ia kishin ngjitur kolegët duke u nisur nga mania e tij për markën “Cartier” , mani e cila i kishte rritur përfitimet vjetore të kompanisë franceze me të paktën 10% vetëm vitin e kaluar sepse thuhej që Cari edhe menderen e fshinte me letër higjenike Cartier.

Cari i Cartierosur, kështu e thërrisin, por ai sikletshëm preferonte ta interpretonte ndryshe famën e tij.

Prezantohej si Car, ndihej Car, por si ata të lavdishmit e Rusisë së dikurshme. Perandor de jure dhe de facto, i plotfuqishëm, aq sa tentonte të impononte respekt kur kalonte nëpër korridore.

Dheee…edhe pse koleget ziliqare e qeshnin nën buzë, ai ishte shembulli më i qartë i karrierës brilante që çdokush prej tyre ëndërronte.

Ai ishte “Maliqi”, ishte “Ligji”, ose jo, jo,le ta themi tamam….

Ishte shkopi në dorën e “Maliqit” që i hynte në dru “Ligjit” dhe vetë “Maliqit” prej më shumë se dy dekadash, që ditën kur kursi 6-mujor te “plepat” i dha titullin jurist.

Ishte shkop e jo shkop dosido, por nga ata hunjtë e trashë me gunga që zyshat e fillores mbanin në cepin e klasës dikur, si demostrim të autoritetit dhe ndëshkimit spektakolar që të priste në qoftë se silleshe keq.

Car, Cartier apo Car-i-Tëri nuk u mor vesh kurrë , por jam i sigurt që legjenda e tij do marrë fund ditën kur nga goja e tij do artikulohen fjalët që do ngelen në histori:

-Ju lutem, bëni kujdes me orën Cartier kur t’më vini prangat!

Mosha 18 vjeçare konsiderohet universalisht si koha kur çdo i ri bën zgjedhjet e veta me ndërgjegjie të plotë dhe i jep drejtim të ardhmes që dëshiron. Po ajo për të cilën nuk flitet shpesh është dilema ekzistenciale që prek shumicën kur i afrohet finishit të studimeve universitare.

Eshtë ai momenti kur vihet në dyshim çdo gjë. A kam bërë zgjedhjen e duhur? A do më pëlqejë profesioni që kam zgjedhur? Dhe ç’është më e rëndesishmja, a do kem shansin t’i shijoj frytet e investimit tim disavjeçar në kohë dhe vlerë materiale?

Gjendesh në errësirë, në një tunel ku është e zorshme të shquash një dritë të zbehte në fund të tij. Por ama, ditën që sheh dritën, atë ditë ti or mik i dashur kupton vërtet se çfarë do të bëhesh në jetë, dhe ke shansin e dytë e ndoshta të fundit për të bërë një kthesë të fortë në jetën tënde.

Ja pra miq, unë sot po shkruaj i entuziazmuar sepse pashë dritën. Më qeshi buza, më rrahu zemra, u iluminova . I dhashë divorcin arkitekturës, e lashë, dhe vendosa:

Miq, vendosa të bëhem gjykatës, dhe jo gjykatës dosido si ai rrëmbythja në Pogradec që u kap për 400 euro. Unë dua jem një nga ata të Këshillit të Lartë të Drejtësisë. Dua të jem një Gjin, porsi Gjini i Skënderbeut që luftonte turqit, unë do luftoj korrupsionin. “Do luftoj korrupsionin”,them me zë të lartë edhe pse e kam të vështirë të mbaj të qeshurën.

Drita ime në fund të tunelit ishte kallzimi penal i Inspektoratit të Lartë të Deklarimit dhe Kontrollit të Pasurive ndaj Carit të gjykatave.

1,8 milion euro të padeklaruara nuk më bënë aspak përshtypje sepse në llogjikën e gjithkujt, kur numrave iu shtohen shumë zero pas, truri e koncepton si statistikë pa i dhënë shumë rëndësi.

“Eh mo mirë, ça janë!”- thashë me vete, por pastaj:

” …1,8 min euro, 1 pikë 8 milion, një milion e tetëqind mijë euro….të vëna me një rrogëmizerabël prej 600 eurosh?! Uot dhe fak!!!”

E dimë të gjthë që drejtësia shqiptare e vdekur vështirë se do rilindë kaq shpejt ,por në një univers paralel, ku me “drejtësi” nuk nënkuptohet vetëm ajo tabela e varur në sallën e gjyqit, dhe ku per 100 euro të vjedhura rrezikon nga 6 muaj deri në 3 vite burg , e dini çfarë ndodh? Ndodh që me gjithë mirësinë, Nënë-Terezërinë e mundshme ,dhe bujarinë e nishanosur, sikur ky Car të bënte vetëm 1 ditë burg për çdo 100 euro të përfituara përmes korrupsionit, do i duheshin plot 50 vite burg për të shlyer dënimin.Bëjini llogaritë!

Po le të zbresim me këmbë në tokë, se po flasim për shqipërinë. Cari është vetëm një pikë ujë në oqeanin e korrupsionit që mbyt shqiptarët.

Gjendja është përtej kritikes dhe skandalozes. Situata është vrasëse dhe vetvrasëse sepse mungesa e drejtësisë kthen një vend në xhungël sociale dhe vetgjyqësi. Këtë gjë duhet ta kuptoje sa më shpejt kryeministri dhe ministri Naço. Kapja në flagrancë e Lleshit në Pukë dhe Pojanakut në Pogradec mbetet thjesht një show për aq kohë sa zotërinjtë në fjalë dalin nga burgu më shpejt se sa hyjnë.

Por si gjykohet gjykuesi?! Si mund të luhet pastër kur arbitri shet ndeshjen? Përgjigja do dukej fare e thjeshtë nëse vullneti poltik do kanalizohej mbi pushtetin gjyqësor jo në mënyrë selektive. Alternativat reformuese janë të shumta, mjafton vullneti.

Asportimi i këtij kanceri do jetë i dhimbshëm për disa, por do rezultojë thellësisht jetësore për shqiptarët. “Qeveria e show-it” duhet të bëjë diçka që të ndryshojë nofkën pak a shumë të merituar në këto muaj.

“Drejtësia pa forcë është e paaftë, por forca pa drejtësi është tirani “– thoshte Paskali.

“S’keni parë akoma asgjë” – tha Rama në parlament para disa muajsh duke treguar muskujt.

Pikerisht, s’po shohim asgjë…

A thua të ketë kërkuar ndihmën divine tek Papa kryeministri pardje?!

“Tradhtari” Januzaj

18:26 Blog

Si dua unë të jetë Shqipëria

17:55 Blog

Pushteti i droguar i Berishës

15:03 Blog

Një jorgan për të mbuluar Edi Ramën

19:27 Blog

GREQIA/ Nga Perikliu, tek Potami

17:06 Blog

Një gjykatë për të mirën e Kosovës

19:16 Blog

Pikëpyetjet shqiptare të "Shqipërisë së Madhe"

19:03 Blog

Sindikatat mbrojnë pasuritë apo interesat e punonjësve?

20:04 Blog

Ndjesa në Ballkan

18:33 Blog

Të vërtetat që nuk duhen harruar

11:44 Blog