Te fundit
LETER/ Mentor Çoku meriton titullin "Kalores i Urdherit te Sulltan Mehmetit, jo Skenderbeut"
7 Gusht 2015, 19:12Dossier
TEMA
(Letër e hapur Kryetarit të Republikës së Shqipërisë,zotit Bujar Nishani)
37 komente në “LETER/ Mentor Çoku meriton titullin “Kalores i Urdherit te Sulltan Mehmetit, jo Skenderbeut””
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Po foton pse e ke bere montazh mor zoteri?
Pershendetje z. Gjonlekaj.
Nuk kemi c’bejm. Na mbyten turkoshqiptaret !
Normalisht se turku Nishan do te ”nderoi” me titull te pamerituar nje turk shqipfoles si Cok……..pune cok gyzelesh!
Po ju greket Pisoglenda pse hani mut ne cdo muhabet ?
Fillimisht pershendes me qirje me rrenje e me dege, te gjithe turkoshaket e mutit qe do pjerdhin me poshte ?
Fakte shumë interesante që diskreditojnë palo-presidentin, kukull e Sali Berishës. Ndoshta dokumentat që do zbulohen në vijim do tregojnë ndonjë lidhje të mundëshme të këtij birboje anti-shqiptar me gërdallën tonë politike.
shkrim profesional, me shume fakte, qe po te jene te verteta, ky duhej ekzekutuar bashke me Esat tradhetarin.
Nishani sharlatani,ben gjithcka qe e urdheron islamiku Berisha.Ai bashke me Gazideden dhe Talibanet e Bin Ladenit,qe vepronin ne Shqiperi,krijuan celulat islamike.Mentor Coku ishte kordinatori kryesor ne vitet 91-94,midis Saliut dhe drejtueseve islamike.Turp eshte pak per Nishan katranin!!!
dhe me gjithe kto fakte mbi veprimtarine kriminale e antishqiptare
te ish -presidentit te shtetit rrumpall idiotit shpelles,
islamistit sali berisha dhe nastradinit president nishani ,
cfar ben shteti shqiptar ,qeverria ne fuqi ?
s’do me dit’per asgjo ,pra thjesht ,-Rri si MUTI ne Shi – !
A ju a shkerdhefte afrika qeverrine tuaj politikane kurva
Qenke pensionist zoterote dhe i ngeshem ne mos i rrjedhur.
po ik o Gjeke se le nam.Mos harro pasardhes i kujt je……Mos fol per femije te braktisur ,se ti ke histori te tjera….
o gjeke gjonlekaj shko e kthehu dhe nje here nder shpellat prej nga ke zbritur dhe mundesisht lahu me uje pak se kundermon ere te keqe…
Turp per Shqiperine te nderoje armiqte e saj .Turp per Nishanin dhe MJSRE TITULLI NE DUART E KUJT ESHTE.Nuk mjaftojne islamet e Arabise dhe Azise por duan te nxijne edhe EUROPEN ME FEREXHE.Shqiperine arritet dhe e bete por mjaft.erdhi fundi i botes me kete fare.
Bujar Koler Mehmeti eshte me origjine nga Jemeni, sunit,kete e ka thene Mero Baze qe e njeh nga afer ,gjyshi i tij ishte bizhdil i garnizoneve turke qe ngelen ne ate kohe ne shqiperi dhe nuk u kthyen mbrapa,atehere cfare prisni nga kjo fare e ndyre turko arabe?
shkrim plot fakte ,qe nxjerrin me byth perjashe….mender ate rruajti mustaqet…..
Gjeka i jone…
Rrenc patetik, trillues, mashtrues nje figure me e felliqet e Komunitetit Shqipetare ne Amerike.
E hodhen nga Zeri I Amerikes kete dhe ate kosovarin tjeter per lidhje me jugosllavet viteve 80te.
E larguan nga shoqata Gjergj Fishta
E perzuni Diogardi nga vetja
Ju vardis dhe beri himne I.Rugoves per disa vite ne fillim pastaj e mallkoi.
Ju qep YCKse- Thacit me shoke nuk perfitoi asgje dhe tani e mallkon edhe ate.
Lista e akrobacioneve te Gjekes eshte e gjate dhe do te vazhdoi gjer ne fund te jetes se ti.
Per fat te mire ose te keq i kam takuar qe te dyte.Z.Qoku ne zyren e tij ne Rome ne 80at dhe Z.Gjonlekaj me vone ne NY. Tani e vertete eshte se Z.Qoku udheheqte nje organizate islamike,por sa fundamentalist ishte ? Kete nuk e dij.Kurse Z.Gjonlekaj padyshim eshte nje fundamentalist i krishtere dhe ka krijuar te tjera probleme nder shqiptaret ne USA. Te gjitha ato qe permendet me larte jane te verteta.
Pellazget me ju te degjeneruarit qe jini pjelle e Katolicizmit dhe Muslimanizmit nuk kini as edhe nje dicka te perbashket.
Ne jemi pjese e kultures, historise dhe Mithollogjise Greke.
Nuk do shume tru te dallosh Zeusin origjinal me Jupiterin, Olimpin me pidhin e satemes tuaj qe jo vetem nuk kini respekt per kri et qe ka bere Roma e Lashte ne Epir duke shkaterruar rreth 80 qytete Greko-ilyre por edhe Ducen ju e kishit ne zemer dhe u merzitet qe humbi luften.
Te njejtet jane edhe keta bashibozuke Mongole qe pranojne identitet Osmane si servila qe jsne dhe pa dinjitet.
Cfare thote historia boterore pervIlyret, kush ishte Ai, Pse Jeorgois Kastriotis ka shkruar qe jemi pasardhes te Zeusit, Pirros, Akilit, Aleksandrit?
Ju katolimet ne bashkepunim me Turqit bombarduat Akropolin.Pse?
Se e kini ne gjak pabesine,urrejtjen,injorancen.
A eshte Ilyrios pjese e Historise dhe Mithollogjise Greke, ke kishte vella apo moter, baba apo ishte dobic per interesat tuaja prej kriminelash?
Keto hane pyetjet qe po te kini oak tope duhet te pergjigjeni dhe jo idiotesira dhe qelbesira.
Kjo eshte e papranueshme!
Katoliket jane vellezer me ortodokset. E thote Papa Berglio, bashkimi i kishave vjen shpejt.
Kanceri ne kete toke erdhi nga 5 here ne dite allahu ekber.
Pa Kishen Martire Katolike Shqiptare nuk kemi me asnje lidhje me evropen.
Po tani doren ne zemer ju vllezer keni turqit se me pare doni callmen e sulltanit se Papen e Vatikanit.
Dakort me ty por mos harro se Romakët ishin vazhdim i kulturës sonë, ishim me të njëjtën prejardhje, 5 perandorë kishin gjakun tonë. Po ashtu edhe krishtërimi ishte vazhdim i kulturës greko-romake dhe ne ishim anëtarë me të drejta të plota, deri që kishim edhe Papa. Por me Osmanët nuk kishim asgjë të përbashkët, na shpërfytyruan si popull, na shkëputën nga Evropa dhe kurr s’do ta rikuperojmë më kohën e humbur. Siç vihet re kudo jemi shndërruar në popull oriental në mes popujve më të civilizuar të botës. Nqs feja e shqiptarit është shqiptaria, atëherë pse dekorohet një njeri që gjithë jetën e kishte në shërbim të islamit dhe jo te kombit?!
O Arkidhe s’i ke pire ilacet sot o CAR ?
akilis, greket kishin nje qytetrim 2000 vjet me te vjeter se roma,jane krijuesit e filozofise artit e kultures sic e njohim ne sot….. kaq . greket si dembele qe ishin nuk i kane dhene njerzimit asgje tjeter. pas 2000 vjet qytetrim, sokrati shkonte dhe dhite posht pemes dhe neper cepa murresh dhe fshinte bythen me gjethe fiku.. pas 2000 vjetesh qytetrim u deshen te shkonin barbaret e romes, dhe ti tregonin sec eshte haleja, keta barbare u mesuan grekeve qe pervec barkave mund te udhetohet dhe me karroca dhe ndertuan ne greqi rruge, kanalizime,rrjet uji te embel. ne greqi sigurisht qe lindi termi dhe mendimi demokratik mes familjeve vendim marrese te nje ishulli. por luftrat qe Benin ndermjet tyre nuk ishin aspak demokratike. roma mesoi boten se si ndertohet nje shtet. qe nga koha e romakeve ne strukturimin e nje shteti nuk ka ndryshuar asgje. te vetmin permirsim te rendesishem gjate ketyre 2500 ne ndertimin e nje shteti e kane bere mongolet me krijimin e postes. roma vete kishte nje rrespek Shum te madh per greqine. por ne tani pas 2000 vjetesh mund te gjykojme qe ky rrespekt nuk ishte fort i merituar. romaket ishin ata qe po krijonin nje organizim te ri per mbar shoqerine njerzore, kurse greket vozhdonin te ishin ata llafazane dhe dembela qe Benin lloqe ter diten neper amfiteatra.
Gjonlekaj, shume rendesi ju jep mendimeve te tua, vecse nuk i dine te gjitha. Presidenti nuk pyet qytetaret se ke do dekuroje, ka nje komision juridik e me gjere qe kalkulon e analizon perpara se te dekorohet X apo Y. Si patriot qe tregohesh mos trego urrejtje fetare, se per shqiptarin “feja” eshte shqiptaria.
te lumte goja gjeke gjonlekaj mire ja bere turqeve shqipetar
Mentor Çoku ne vitin 1991 ka “bekuar” Sali Berishen dhe Fatos Nanon, jo ne emer te zotit po ne emer te sherbimeve sekrete qe vepronin kunder shqiperise. Per “Hire” te ketyre “bekimeve”, Sakati yne, si sherbetor i devotshem qe eshte e ka dekoruar. Nuk eshte i pari tradhetor qe dekorohet nga Presidentet tane. Jane dekoruar disa kriminel qe kane vepruar si terrorist edhe me pare. Partia Demokratike dhe kuadrot e larta te saj e kane perparesi qe te merren me dekorimin epasardhesve te kolaboracionisteve dhe atyre personave qe kane vepruar kunder vendit te tyre. Tani u ka ngelur nje gje: ti ngrene nje bust Ballaban Pashes dhe te prishin bustin e Skenderbeut. Ata qe i mbeshtetin keta drejtues, nddoshta nje dite do tu vije turp nga vetja. Nderkohe qe eshte detyre intelektuale dhe popullore qe President te tille te mos ngjiten me ne karriken e te parit.
Sic duket o Gjek ty Z. Mentor ta paska dhjere keq ne Rome ne vitet 70 (dhe duhet te jesh i vetmi te keshe patur fatin e kesaj pritje ne kete menyre) prandaj flet me nje fjalor jo te pershtatshem e teper tendenzioz .Por mos u mundo o faqezi te percash Shqipetaret se feja e Shqipetarit eshte Shqipetaria ,por ti flet si perfaqesues i te krishtereve qe tek ty nuk shohin asgje tjeter vecse personit keqedashes, smirezi e pa njohurite minimale per veprimtarine e patrioteve te vertete shqipetare, ti je Shkjah mor rezil
Mentor Coku duhet te kete lindur ne Shkoder,jo ne Elbasan.
Nje shkrim plot urrejtje alla-shqiptarce, vetem per faktin se Mentor Coku ishte perfaqesues i komunitetit islamik ne Europe. E paimagjinueshme, ky Gj.Gj. arrin t’a akuzoje Mentor Cokun edhe qe braktisi vajzen kur u arratis. Per dijeni te Gj.Gj. ajo u martua me S.M. pasardhes e nje prej familjeve katolike te veriut te persekutuara nga komunizmi. Nje leter e mbushur me gjykime personale e krahasime te ulta qe vetem nxit urrejtje e armiqesi mes shqiptarve. Turp per ate qe e ka shkruar.
VDEKJE ISLAMIT RROFTE SHQIPTARIA
Keta titujt qe shperndan presidenti yne nuk kane asnje vlere.Bujari e ka banalizuar me tej me dekorata qe jep. Nga keto sjellje dekorimet nuk perbejne event te vlersimit personalireteve te fushave caktuara por thjesht “Qoka” qe leshon presidenti i rradhes.
per ket cokun thone qe ka qene spiun!
Leter per 2 artikull shkruesiin 2GJ.
i nderuar na ke impresionur me kete artikull.
Nqs do thoja 3 emrat e antishqiptareve me te medhenj ne amerike pa tjeter do thoja : elez biberja,fran shkreli dhe ti.
Aresyeja eshte ne vitet 1980-1990 keni udhehequr nje nga kryqzatat me te errta te historise njerzimit qe ju e quajtet dekomunistifikim dhe kishit nje platforme per kete lloj NACERTANJE SERBE.
Mesa di une ai fare komunizmi qe pretendonit ju te luftonit kishte vdekur me kohe dhe vazhdonte per inerci.
Pra ju te pa nderuar shqiptare keni bere lufte me kufoma dhe turpi do ju ndjeki gjithe jeten.
Asnjehere ju kurre nuk permenden fjalen pajtim apo investime ne shqiperi..por vetem u treguat nekrofage.
Nje monster tjeter Blendi fejziu nje tjeter enverofag si ju paraqet nje tabllo edhe mete zeze si duke e paraqitur nje SERBISHT FOLES TE SHKELQYER. MIK TE ESAT PASHE TOPTANIT.nje derivat te xhaferr deves,nje trafikant armesh…NJE SPONSORIZUESH DIVERSANTESH dhe ndoshta nje agjent te cia-s apo double spiun te enver hoxhes.
Ndiqni monstren Blendi fejziun qe te kuptosh sa njeri kot je….
E njoha në një ditë dhe në rrethana krejt të veçanta në 1 Prill 1991! Kisha mbërritur në Romë dy ditë më parë bashkë me Armand Shkullakun si dy gazetarë të rinj të gazetës së opozitës, ende studentë dhe po atë ditë Shqipëria mbante zgjedhjet e para të lira në historinë e saj. Zgjedhjet e 31 Marsit. Ishim vërtitur nëpër qytetin e panjohur me entuziazmin e udhëtimit të parë jashtë Shqipërie në moshën 22-vjeçare dhe me shqetësimin e asaj që ndodhte tek ne; kishim shpresuar gjatë në fitoren e opozitës, edhe pse thellë-thellë e dinim se rezultati pak rëndësi kishte për ne. Shqipëria kishte hyrë në rrugën e transformimit dhe kjo ishte tashmë e vetmja gjë që nuk kthehej më mbrapsht.
Kishte kaluar nata e parë, magjepsja e qytetit dhe ideja që ndodheshim këtu dhe mbeteshim tashmë në pritje të asaj tjetrës, rezultatin e zgjedhjeve në Shqipëri. Në fakt, Perëndimi nuk kishte qenë aq mikpritës për ne në takimin e parë me të. Kishim fjetur një natë të tërë jashtë, rrugëve të Vatikanit dhe mëngjesin e datës 1 Prill, në pritje të rezultateve të votimit, telefonuam të vetmin numër me prefiks të Romës që kisha me vete, atë të Mentor Çokut. Nuk e dija ç‘ishte, ç‘moshë kishte dhe me se merrej. Një ditë përpara ikjes, Shpëtim Nazarko, shefi i informacionit i PD më kishte dhënë me lehtësi, duke më thënë se dukej në moshë, se kishte telefonuar disa herë në selinë e PD dhe se kishte pyetur se me se mund të na ndihmonte nëse kishim nevojë. Në fakt, nevojat tona qenë aq të mëdha në atë kohë, por aq të papërfillshme karshi entuziazmit që bartnim, me idenë se komunizmin po e linim pas dhe se në betejën finale me të, koha na kishte dhënë të drejtë.
I telefonova nga një kabinë pranë “Shën Pjetrit” dhe ai m’u përgjigj i gatshëm nga ana tjetër e telefonit. Më shpjegoi se në Shqipëri i kishim humbur zgjedhjet, por se komunistët s’kishin fituar asnjë nga qytetet e mëdha; se Ramiz Alia ishte sfiduar nga një inxhinier i panjohur dhe se kjo ishte një fitore e madhe morale. Më tha se atë ditë ishte pushim, Pashkë, por se ai po na priste në zyrën e tij: Corso Triste 90!
E takuam pak kohë më vonë. Afër të 80–tave, i pashëm, i veshur shik dhe me një qetësi të admirueshme. Fliste ngadalë, me një logjikë të hekurt dhe nuk e di pse më ngjante se ai dinte çdo gjë e gjithçka. Ishte President i Unionit Islamik të Europës Perëndimore, një shoqatë që e kishte krijuar vetë dhe që besoj se i sillte përfitime jo të pakta nga donatorët e pasur arabë, përfshi Libinë. Kishte ndikuar fort në ndërtimin e një xhamie në Romë dhe ruante lidhje perfekte në Vatikan e në politikën italiane.
Në ditë të gjata bisedash me të më tregoi se kishte njohur gjyshin tim, se kishte qenë mik me Enver Hoxhën në Belgjikë në mes të viteve ’30–të dhe se më pas kishte luftuar me nacionalistët kundër komunistëve. Ishte larguar me çetat e fundit në nëntor 1944 dhe qe vendosur në Itali. Kishte qëndruar gjithnjë aty, por fare pak fliste për jetën e tij në Romë. Njihte pothuaj gjithë komunitetin shqiptar të pas luftës, i rralluar tashmë ndjeshëm dhe kishte filluar të vendoste lidhje perfekte me komunitetin e ri. Nuk e di sa i sinqertë ishte në rrëfimet e tij. Më pas kam dyshuar shumë për këto. Pata gjithnjë bindjen edhe pas vdekjes së tij në Prill 1996, se një ditë do të më shfaqej në ëndërr dhe si ai personazhi i famshëm i Graham Grimit do të më thoshte:
Blendi, ti besove seriozisht? Gabim! Por edhe unë nuk të gënjeva. Të thashë ato që besoj edhe vetë, pavarësisht se sa të vërteta janë. Në fund të fundit, a nuk jemi të gjithë nga pak komendianë?
Në fakt, ai duhej të ishte një komedian i përsosur, për të mos thënë brilant. Drejtonte një Union Islamik, por jam i sigurt se islami ishte gjëja që i interesonte pak për të mos thënë aspak. Thjeshtë, kjo kishte qenë mënyra më e mirë për t’i siguruar një jetë komode në atdheun e tij të dytë.
Fliste për beteja dhe ideale, por siç e preka më pas në librat e historisë, pak lidhje kishte pasur me to. Kishte qenë gjithnjë aty, por në periferi të tyre.
Dyshoj se e kishte njohur Enver Hoxhën dhe as besoj se i kishte nisur një kartolinë, siç mburrej ku i kishte shkruajtur: Ti je një gjysmë evgjit. Dhe e kishte postuar me adresën: Enver Hoxha, Kryetar i Shtetit, Tiranë – Shqipëri.
Druaj se nuk kishte bërë asnjë nga këto. Kishte qenë në krahun e nacionalistëve dhe qe larguar nga Shqipëria vërtet në nëntor 1944, duke lënë pas vajzën e vogël disa muajsh që nuk e merrte dot. Kishte qenë relativisht aktiv me emigracionin dhe siç rezultonte nga një studim që shërbimi sekret jugosllav kishte bërë në atë kohë dhe që u botua në vitin 2001, ishte një nga njerëzit besnikë të Xhaferr Devës. Ky vetë e niste shpesh me mision në Turqi, vendet arabe e SHBA dhe nuk përjashtohej mundësia që të kishte punuar një kohë edhe për CIA-n apo për dërgimin e diversantëve në Shqipëri.
Druaj se ai ishte nga ata njerëz për të cilët besohet gjithçka thuhet, edhe pse asnjëherë nuk je i sigurt se çfarë është realisht e vërtetë. Ndaj shumë herë kam besuar se ai mund të ishte edhe një ndërmjetës në tregtinë e naftës me Libinë siç u akuzua, edhe një trafikant armësh siç thoshte një gazetë italiane, edhe një njeri me zemër të madhe që priste refugjatët, e ndoshta edhe një shenjt. Ishte thjeshtë nga ata njerëz që iu besohet gjithçka dhe që sekretin e vërtetë, portretin e tyre real, e marrin me vete nga kjo jetë.
Por të gjitha këto dukeshin tejet të harruara në pranverën e vitit 1991. Në prag të të 80–tave, ai kishte luksin të bëhej dëshmitar i asaj që të tjerët nuk e arritën dot: dështimit të komunizmit, triumfit të bindjes së tij dhe të takonte, pas plot 46 vitesh, vajzën e tij që e kishte lënë fëmijë në Tiranë.
Dukej se kjo e kishte përtëritur fort jetën e tij. Nuk e di nëse mendonte dhe besonte se kjo hapje do të krijonte një mundësi të fundit karriere politike për të. Në biseda të gjata në Romë dhe në Tiranë pata përshtypjen se gjatë vitit 1991 e deri në fitoren përfundimtare të PD-së në Mars 1992, ai kishte një ambicie për të qenë President i vendit. Nuk besoj se këtë e shihte si një lloj përfitimi personal. Besoj se në jetën e tij, ky mund të ishte shpërblimi më i madh që mund t’u jepte gjithë bashkëmoshatarëve dhe gjithë njerëzve që kishin pasur apo vuajtur të njëjtin ideal me të. Ishte një shpërblim që ia jepte që nga Mithat dhe Mehdi Frashërit e deri tek të ikurit e thjeshtë, punëtorë në SHBA, që komunizmi i kishte dënuar me një ekzil 46-vjeçar, për një arsye të vetme, se kishin një ëndërr tjetër dhe nuk e besonin atë. Në këtë vështrim, jam i sigurt se ky ishte misioni më fisnik i jetës së tij. Një mision që nuk e përmbushi kurrë…
Më 1991, ai ishte padyshim njeriu më aktiv i diasporës në raport me Shqipërinë. Zyra e tij ishte gjithnjë plot dhe ai priste me një pasion dhe përkushtim të pashoq dhjetëra emigrantë shqiptarë në ditë. Njerëz të hutuar, plot probleme, që kishinCorso Triste 90! Më duket se ende sot, 17 vjet më pas, ajo mbetet e njëjta adresë e patjetërsueshme lënë pas atdheun për një jetë më të mirë, por plot entuziazëm për atë që i priste më pas. Aty jam përballur me dhjetëra prej tyre dhe jam i sigurt se kudo ndodhen, me çdo lloj statusi, ata e kanë të vështirë ta harrojnë atë emër dhe atë adresë.
Në zyrën e tij punoheshin pothuaj gjithë materialet e rëndësishme që lidheshin me opozitën, vinin e iknin funksionarë të lartë të saj dhe organizoheshin takime me një rëndësi të madhe. Përfshi atë më memorialin prej tyre, Takimin e Triestes. Takimin që dukej se me keqkuptimin e tij mbajti peng për shumë vite politikën shqiptare. Dhe që protagonistët, sa më shumë tentuan ta sqarojnë për boshësinë e tij, aq më shumë u keqkuptuan.
Ndodhi që të isha dëshmitar i paratakimit. Në Janar të 1992 isha në një vizitë në Kuneo të Italisë dhe prej andej udhëtova me tren për Romë. Mentor Çoku më priste në zyrën e tij, mbushur pothuaj gjithnjë me shqiptarë dhe një lloj vendtakimi komun. Shumë gjëra kishin ndryshuar në ato muaj mes nesh. Isha tashmë një nga njerëzit me lidhje të forta në PD dhe punoja prej kohësh me Preç Zogajn, që PD-ja e kishte zgjedhur të drejtonte Ministrinë e Kulturës në Qeverinë e Stabilitetit. Ylli i Zogajt ishte padyshim në majat e tij në atë kohë. Çoku ishte i qetë. Më sqaroi se PS-ja italiane kishte një kongres në Trieste dhe se atje do të merrte pjesë edhe Nano, por se ai kishte insistuar të thirrej edhe Berisha. Ja kishin konfirmuar dhe pritej që ai t’i takonte të dy atje.
– I kam ftuar për darkë, më tha dhe dua që të vish edhe ti. E ndërroj biletën e avionit dhe fluturon që andej.
Refuzova me një justifikim të fortë për kohën, por që më pas më vjen për të qeshur sa herë e kujtoj. Pas dy ditësh në Tiranë zhvillohej konkursi i parë i “Miss Albanias” dhe unë si organizator dhe anëtar jurie duhej të isha aty. Mund edhe të mos kisha qenë, por ndodhi fare thjeshtë kështu. I thashë Mentorit se nuk mundesha dhe të nesërmen u nisa për Tiranë.
Ai shkoi vërtet në Triste. Takoi Fatos Nanon që përfaqësonte PS-në dhe Sali Berishën e Aleksandër Meksin e PD-së. I ftoi të gjithë për darkë, një darkë misterioze në dukje, por që padyshim ka qenë shumë e thjeshtë. Një tentativë e tij e fundit për të marrë ndoshta atë që ëndërronte atë ditë: Presidentin e Shqipërisë. Njohës i mrekullueshëm i rregullave të lojës së perëndimit, në një kohë që ne ende sa po hynim në të, ai kishte vendosur t’ua paraqiste këtë të gjitha palëve njësoj. Atyre që përbënin trashëgimtarët e forcës politike që e kishte ndarë nga vajza dhe e kishte lënë 50 vjet në mërgim dhe atyre që paraqisnin shpresën e tij të madhe për ndryshim.
Nuk e di ekzaktësisht se ç‘ka qenë ajo bisedë. Jam i sigurt se nëse është bërë ose jo, siç pretendojnë të gjithë, ky ka qenë thelbi i atij takimi.
E takova sërish kur ëndrra e tij qe tretur tashmë. Më 28 nëntor 1992 i ftuar zyrtarisht në Tiranë për të marrë pjesë në festimet e 80-vjetorit të Pavarësisë. Rrinte në vilën e vjetër të Mehmet Shehut dhe dukej se nuk ndihej mirë për këtë. Eshtë e keqe më tha, siç dinë t’i bëjnë të gjitha gjërat komunistët. Kur erdha vjet në hotel “Dajti”, edhe pse i vjetër, ishte shumë më mirë.
Nuk e di nëse ishte vërtet kështu apo hotel “Dajti” përfaqësonte një jetë që ai e njihte dhe që rikthimi në Tiranë pas 47 vjetësh ia kishte reduktuar ndjeshëm. Ai kishte gjetur ca gjurmë të Tiranës që kishte lënë, por shumë më tepër nga Tirana e re e komunizmit. Duke nisur që nga njerëzit.
– Do ta keni të vështirë më tha një ditë ndërsa pinim kafe në një kioskë të porsahapur pranë Korpusit të Universitetit. Ky regjim ju ka deformuar njerëzit dhe t’i kthesh ata në drejtimin e duhur nuk është si të kthesh një parlament.
Jeta e gjatë dhe mundi i kishin dhënë një eksperiencë impresionuese. Mbi të gjitha për ne që vinim nga një botë e zbehtë dhe e shuar. Më vonë kam menduar se nëse do ta kisha njohur në një kohë tjetër të jetës sime, do të kisha përfituar shumë prej tij. Por e njoha në një kohë ende të paqartë, kur entuziazmi e mbyste dëshirën për dituri dhe kur besonim me një shpresë thuajse fëminore dhe gjithçka pas kësaj për ne do të ishte një ditë e bardhë. Por gjithsesi, mendoj gjithmonë se jam me fat që e njoha. Shumë vite më pas, jam i bindur se midis modeleve të së djathtës që na ofroheshin, midis simboleve të antikomunizmit, ai ishte padyshim më brilanti. Një i djathtë i vërtetë, me bindje të plota dhe filozofi, siç ende nuk kam njohur një të dytë sot.
Pas 1992–1993 jeta e tij nuk pati ndonjë kulm për t’u shënuar. Erdhi disa herë në Tiranë, krijoi një lidhje të fortë mes sindikatave shqiptare dhe CISL në Itali. Priste këdo që shkonte në Itali nga Shqipëria dhe kam bindjen se ndihej mirë kur shihte se shqiptarët po ingranoheshin në jetën atje. Kjo do të ndodhë lehtësisht më thoshte, se kemi qenë gjithnjë një popull i adoptueshëm kollaj, nuk ngeleshim kurrë në rrugë.
Kur vdiq, diku në prill të 1996, Shqipëria e kish marrë rrugën e saj. Druaj se ai nuk kishte më shumë për të bërë aty, por padyshim që kishte parashikuar shumë nga trazimet e saj të mëvonshme. Televizioni shqiptar dha një lajm të plotë për vdekjen e tij, ndërsa gazetat e përcollën jo pa nderim. Atë ditë, duke biseduar me Arben Imamin për mikun e përbashkët ndjeva dhimbje. Kishte ikur një njeri që kishte shënjuar dhe lidhur fort raportin tim të parë me perëndimin, por në fakt, kishte ikur nga kjo botë edhe njeriu i vetëm që kisha njohur me një filozofi të plotë të një të djathti të vërtetë.
Nuk e di ku prehet dhe asnjëherë nuk jam interesuar më për këtë. Do të doja që varri i tij të ishte në Shqipëri. Në shumë vite mërgimi ai e kishte ëndërruar atë ditë. Nuk ishte bërë kurrë një italian i vërtetë, edhe pse nuk ishte një shqiptar si gjithë ata emigrantë që trokisnin në derën e tij në pranverën e vitit 1991. Kishte mbetur një model i parë dhe i jashtëzakonshëm shqiptari që nuk besoi se kjo botë dhe kjo shoqëri do ta sjellë sërish…
E fundit per 2 GJELIN.
nqs se ka bere dicka madheshtore enver hoxha ishte ndalimi i fese..i ketyre 70-80 perqind te fese myslymane.Personalisht e gjykoj gabim te enverit..por ndonje here ka gabime qe duhen nderuar se hoqi nje berrlok 500 vjecar.
nqs se te ka ngelur pak gjak shqiptari or 2 X gj….AJO ESHTE XHAMIA MONSTER QE DO NGREJE DYSHJA RAMA-BERISHA NE MES TE TIRANES…qe do jete veprimi me antishqiptar qe pas 1444….merri me xhamine monster te Tiranes dhe harroje ate te Romes shekullin e kaluar…
Ky shkrim është i mbushur plot me fyerje dhe ndoshta një antipati ndaj islamit, por këto nuk hedhin poshtë thelbin e letrës, nqs ato fakte që përmenden aty janë të vërteta është një turp për presidentin. Një person që nuk ka bërë asgjë për Shqipërinë nuk ka përse të nderohet me këtë titull dhe nuk po shoh të ketë kryer ndonjë mision humanitar përveç atij fetar. Me pak fjalë thjesht ka punuar për fenë e tij dhe për Shqipërinë nuk e ka ruajtur fare.
Shkrimi eshte mbushur plot me fyerje e antipati ndaj islamit ? Po pse njef ndonje njeri te sakte nga mente ti Eri , qe te kete simpati per islamin ?
Nje shkrim I ketij lloji nuk behet kurre per nje te vdekur;asnje FE E VERTETE nuk toleron te tille gjuhe.
Persa I takon te nderuarit Mentor Çoku, kam njohuri se ishte sternip I njerit nga themeluesit e Lidhjes Shqiptare te Prizrenit me 1878, Iljas Pashe Dibres.Z.Mentor Çoku ka qene I martuar me nje Zonje te Fisit Atdhetar-FICO nga Gjinokastra. Vajza e tyre Valbona eshte martuar me nje nga fisi I njohur I Mirakajve te besimit Katolik,me miratimin e prinderve.
Dhe vuajtjen e komunizmit antinjerezor shqiptar e ka ndjere nepermjet vajzes se nderuar Valbona ne kampet e perqendrimit komunist.
Pra mellefe te shprehura ne shkrimin e me siperm e turperojne edhe me shume shkruesin
po NISHANI esht Egjiptian me origjin a ka mbet ndoj shqiptar origjinal kund, Na mbmyten Anadollaket ,Arabet,