Te fundit
Historia e anijes ‘Vlora’ që erdhi nga Kuba me sheqer. Si u rrëmbye dhe mbërriti në Bari 30 vjet më parë me 20 mijë shqiptarë
2 Janar 2022, 13:55Politika
TEMA
Ishte 8 gusht 1991 kur anija tregtare Vlora, e ardhur nga Durrësi dhe që mbante rreth 20 mijë shqiptarë që iknin nga vendi i tyre, u shfaq në portin e Barit. Fotografia e molit lindor të kryeqytetit puljez, me një “pllakë njerëzore” të përbërë nga burra, gra dhe fëmijë që presin të dinë fatin e tyre, tridhjetë vjet më vonë mbetet një nga imazhet më ikonike të fenomeneve migruese midis dy brigjeve të Detit Adriatik.
Anija e rrëmbyer
“Vlora” ishte një anije tregtare që mbante flamurin shqiptar me emrin e qytetit të Vlorës, në jug -perëndim të vendit. Më 7 gusht 1991, duke u kthyer nga Kuba me një ngarkesë sheqeri të papërpunuar dhe parafinuar, ajo u sulmua gjatë operacioneve të zbarkimit në Durrës.
20 mijë personat që hipën në anije, e detyruan komandantin Halim Milaqi të nisej për në Itali. Destinacioni i parë ishte qyteti i Brindizit, por sapo arriti, nënprefekti Bruno Pezzuto, e bindi kapitenin të lundronte në Bari. Koha e udhëtimit midis dy qyteteve u përdor për të paralajmëruar policinë dhe për të organizuar qendrat e pritjes.
Anija “Vlora”, mbërrin nga Durrësi në Itali, gati pa karburant, mundohet të hedhë spirancën në Brindizi, por nuk pranohet dhe drejtohet për në Bari.
Në bord ka edhe njerëz të armatosur, përveç emigrantëve në arrati nga 45 vjet regjimi komunist, tanimë i shkërmoqur, ka dhe gra e fëmijë.
Komandanti Halim Milaqi, ka rrëfyer për mediat italiane se anija e tij kishte mbërritur në port nga Kuba plot me sheqer dhe shkarkimi i saj nuk kishte përfunduar akoma, kur e pa që po afrohej një det njerëzish.
Atëherë jep urdhër që të fillojë lundrimi, por disa persona, që kanë arritur të hipin, i vënë një thikë në fyt dhe e detyrojnë të kthehet prapa për të marrë të gjithë ata njerëz.
Eksodi në stadiumin “Vittoria” dhe riatdhesimi
Pas mbërritjes në kryeqytetin puljez, duke pasur parasysh pamundësinë e menaxhimit të operacioneve të pritjes në port, emigrantët u vendosën përkohësisht në stadiumin “Vittoria”.
Pas rreth 48 orësh, shumica e tyre u riatdhesuan nga autoritetet italiane, duke u mashtruar: u organizuan aeroplanë dhe tragete të cilët, sipas informacionit të shpërndarë tek shqiptarët, do t’i kishin dërguar në qytete të ndryshme italiane.
Sipas disa vlerësimeve të përafërta të kohës, rreth dy mijë njerëz arritën të shpëtojnë dhe të shmangin dëbimin, duke gjetur strehë në hapësirat e gjelbra të qytetit ose në shtëpitë e banorëve.
Sa janë në bord?
Gazetat e 9 gusht 1991 shkrujnë për 11 000 persona, ndërsa në kronikat e sotme flitet për 20.000. Një gjë është e sigurt, ishte një morì mbresëlënëse njerëzish, e shumë prej tyre ishin kapur edhe në shtizën e flamurit. Fotografitë e Luca Turi dhe Vittorio Arcieri janë tronditëse dhe kanë përjetësuar edhe njerëz që, pas mbërritjes në port, janë hedhur në ujë nga anija.
Përplasje mes policisë dhe emigrantëve
Më të rinjtë shkulin pllakat e shkallëve dhe hedhin gurë kundër policisë. Përleshje të ashpra zgjatën tre ditë, më të dhunshmet qenë ato të së dielës, më 11 gusht, me 40 të plagosur mes policisë dhe një numër i pacaktuar mes protestuesve. Shqiptarëve u jepet ushqimi dhe uji nga qielli, më thasë të hedhur nga helikopterët. Janë skena Apokalipsi.
Ndërkohë organizohet operacioni më i madh i riatdhesimit në historinë e Italisë, ku shqiptarëve iu tha se do të dërgoheshin në qytete të ndryshme.
Festimet për përvjetorin e tridhjetë
Lidhja që bashkon dy popujt është më e gjallë se kurrë, pavarësisht viteve të kaluara, aq sa nxiti Rajonin e Pulias dhe Shqipërinë të organizojnë një sërë ngjarjesh për të përkujtuar zbarkimin. Më 23 korrik, një përkujtimore e jashtëzakonshme u festua në Bazilikën e San Nicolas, ndërsa nga 5 deri më 8 gusht, qyteti i Durrësit do të presë një ekspozitë të ngritur nga fotografja Eva Meksi.
E lindur në Shqipëri, Eva ishte vetëm 24 vjeçe kur hipi në “Dolce nave” drejt Italisë, ku ka jetuar që atëherë, duke punuar si përkthyese dhe ndërmjetëse kulturore.
Fjalët e kryebashkiakut dhe veprat binjake
Kur 20 mijë shqiptarët iu afruan brigjeve italiane, kryetari i atëhershëm i Barit, Enrico Dalfino, i priste në port, i cili përballë atij “përqendrimi” të njerëzimit, tha: “Ata janë njerëz, njerëz të dëshpëruar. Ata nuk mund të kthehen prapa, ne jemi shpresa e tyre e vetme”.
Fjalë që mbetën të gdhendura në zemrat e njerëzve të Barit, në atë masë saqë në vitin 2019, artistja Jasmine Pignatelli, i shndërroi ato në veprën homonime “Ata janë njerëz”.
Katërmbëdhjetë rreshta dhe po aq pika, të riprodhuara në fasadën e një ndërtese në rrethin San Girolamo, të cilat fiksojnë tërheqjen e kryebashkiakut në mur, të përkthyera në kodin Mors.
Për të përkujtuar 30-vjetorin e zbarkimit të shqiptarëve në Itali, artistja ka krijuar një instalacion binjak në Durrës. “Ky është përfundimi i punës sime: një zë i vetëm që kalon detin dhe që në atë kohë dukej një pengesë e pakapërcyeshme”.
Varfëria dhe hiri i regjimit komunist
Ai i anijes tregtare “Vlora”, ishte episodi më i famshëm, por sigurisht jo i vetmi. Regjimi komunist shqiptar e kishte izoluar vendin nga bota perëndimore, duke shkaktuar rritjen e shkallës së krimit dhe gjenerimin e varfërisë së shfrenuar. Pas vdekjes së diktatorit Enver Hoxha në vitin 1985, situata nuk u përmirësua, dhe kështu, falë ndikimit të TV italiane, sinjali i të cilit arriti edhe përtej Adriatikut, duke filluar nga vitet nëntëdhjetë, njerëzit e parë vendosën të kalojnë detin në kërkim të një të ardhmeje më të mirë.
Një fenomen dhjetëvjeçar
Në shkurt 1991, dhjetëra qytetarë shqiptarë filluan të zbarkojnë në portin e Brindizit. Eksodi i parë masiv në qytet ndodhi rreth 7 marsit të të njëjtit vit. Vlerësimet flasin për rreth 30 mijë njerëz brenda pak ditësh, më shumë se një e treta e të gjithë popullsisë së Brindizit. Zbarkimet në mënyrë progresive u ulën vetëm në fund të dekadës.
Shumë prej tyre, ndryshe nga emigrantët e anijes “Vlora”, arritën të qëndrojnë në Itali, falë edhe një marrëveshjeje të nënshkruar midis Romës dhe Tiranës për të lehtësuar emigracionin shqiptar në Itali.
Cinquanta scatti fotografici, alcuni inediti, per ricordare il ventesimo anniversario dell'arrivo a Bari della nave "Vlora" (l'8 agosto del 1991) carica di 20.000 profughi albanesi fuggiti dopo la caduta del regime di Enver Hoxa e alla ricerca di un futuro migliore. La mostra fotografica del fotoreporter barese Luca Turi dal titolo 'La fuga delle Aquile' sara' inaugurata martedi' prossimo, 13 settembre, alle 10, nel foyer del Teatro Petruzzelli, nel capoluogo pugliese. ANSA/LUCA TURI
Cinquanta scatti fotografici, alcuni inediti, per ricordare il ventesimo anniversario dell'arrivo a Bari della nave "Vlora" (l'8 agosto del 1991) carica di 20.000 profughi albanesi fuggiti dopo la caduta del regime di Enver Hoxa e alla ricerca di un futuro migliore. La mostra fotografica del fotoreporter barese Luca Turi dal titolo 'La fuga delle Aquile' sara' inaugurata martedi' prossimo, 13 settembre, alle 10, nel foyer del Teatro Petruzzelli, nel capoluogo pugliese. ANSA/LUCA TURI
Cinquanta scatti fotografici, alcuni inediti, per ricordare il ventesimo anniversario dell'arrivo a Bari della nave "Vlora" (l'8 agosto del 1991) carica di 20.000 profughi albanesi fuggiti dopo la caduta del regime di Enver Hoxa e alla ricerca di un futuro migliore. La mostra fotografica del fotoreporter barese Luca Turi dal titolo 'La fuga delle Aquile' sara' inaugurata martedi' prossimo, 13 settembre, alle 10, nel foyer del Teatro Petruzzelli, nel capoluogo pugliese. ANSA/LUCA TURI
Cinquanta scatti fotografici, alcuni inediti, per ricordare il ventesimo anniversario dell'arrivo a Bari della nave "Vlora" (l'8 agosto del 1991) carica di 20.000 profughi albanesi fuggiti dopo la caduta del regime di Enver Hoxa e alla ricerca di un futuro migliore. La mostra fotografica del fotoreporter barese Luca Turi dal titolo 'La fuga delle Aquile' sara' inaugurata martedi' prossimo, 13 settembre, alle 10, nel foyer del Teatro Petruzzelli, nel capoluogo pugliese. ANSA/LUCA TURI
13 komente në “Historia e anijes ‘Vlora’ që erdhi nga Kuba me sheqer. Si u rrëmbye dhe mbërriti në Bari 30 vjet më parë me 20 mijë shqiptarë”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Tani une e jetova ate kohe si njeri ne moshe te pjekur. Karlliku komunist kishte arritur kulmin. Varferi absoilute tek njerzit e thjeshte, pordhaceri dhe injorance talibane ne radhet e udheheqjes komuniste. Njerzit e urrenin Shqiperine aq keq ishe katandisur. Shqiperia ishte nje vrime e madhe muti qe mbante ere, komunistet na thoshin eshte parajse. Gjynah qe ne ja u vrane femejet jomunisteve dhe Sali Berishes
Edhe une isha atje. Parlamenti Italian mori vendimin qe te na kthenin. Moterqirat politikane jane haleja e cdo kombi. Vete populli italian thoshte ti mbajme.
Fiks fare vëlla. Edhe une isha atje por cfare ti besh edhe Gaz Muces qe I qofte shpirti ne djall brez pas brezi.
Anija 20 mije tonshe dhe sheqeri, qe u sekuestruan, vlenin dhjetefishi nga uji, buka etj qe shpenzoi Italia. Sa I perket poshterimit, vendimi i kthimit ishte vetem njeri prej tyre.
Une nuk kam qene ,por me kan thene, qe miqte tane ,u hidhnihn buken me elikopter SHqiptareve ne stadjumin e BARIT, dhe sot shikoje qe kane krijuar flote anijesh ( jo qeveritare) per ti mare ne det te hapur emigrantet qe vijne nga AFRIKA E AZIA ,kurse ne na mbyten me dashje me anijet ushtarake( SIBILLA) se ne krye te parlamentit ITALIAN ishte IRENE PIVETI sot eshte ne proçes gjykimi per frojde e abuzo di potere, megjithate gjaku nuk behet uje ,ITALISE ja kemi per falemderit per çka bere per ne.
Une kam qene ne ate anije e cila ka patur njerin nga pistonat e motorrit e zmontuar pasi ka patur difekt.
Bashke me dy mekanike te anijes, e kemi montuar pistonin nen presionin e njerezve qe na rrinin perreth. Kur kam zbritur ne Bari, kemisha dhe pantallonat e mija ishin tere graso e vaj.
Na kane derguar me autobuza ne stadjumin e Barit ku grupi i Gaz Muces filloi te shkaktonte incidente me policet, saqe i detyruan keta te fundit te largohen duke i lene njerezit nen meshiren e maskarenjve te xhamllekut. Kam pare se si nje burre i moshuar qe kishte ne dore dicka per te ngrene, u godit me nje shufer hekuri ne koke prej vellait te Gazit, duke i shkaktuar vdekjen e menjehershme. Vite me vone, te tere keta burracake, qe keqtrajtonin njerez te pafuqishem pa asnje shkak, do perfundonin neper kanale duke u vrare nga kriminele te tjere.
Kur policia filloi te hidhte ushqime dhe uje nga ajri me helikoptere, grupi i krimineleve nuk lejonin askend qe te merrte keto ushqime.
Une , bashke me 2 djemte e dajes tim, jemi larguar nga stadjumi diten e trete, kur vellai i tyre, qe kishte ikur ne Itali me ambasadat erdhi nga Milano ne Bari dhe po na kerkonte nga jasht stadjumit. Me ndemjetesin e tij, njeri prej komandanteve te karabinjerise na lejoi te largoheshim dhe shkuam ne nje park ku ishin parkuar kampera. Administratori i kampit ishte nje ukrainas qe kusheriri im e kishte njohur ne ditet qe na kerkonte ne. Aty beme dush dhe u pastruam prej zhulit qe kishim marre duke fjetur perdhe ne shkallet e stadjumit. Kusheriri im kishte blere rroba te reja per te tre dhe pasi u veshem u drejtuam per ne stacionin e trenit.
Ishim ne njerin prej rrugeve te Barit, kur erdhen dhe na rrethuan 3 makina policie, prej nga ku dolen 6 police dhe njeri prej tyre, nje oficer policie, na kerkoi dokumentet. Kusheriri im nxorri dokumentin e tij dhe pasi e pane, i kerkuan qe te largohej, nderkohe na u drejtuan neve 3 te tjereve. Natyrisht qe ne nuk kishim dokumente dhe na hipen mua dhe me te voglin e djemve te dajes tim ne njerin makine dhe vellain me te madh ne makinen tjeter. Ne nuk e dinim se ku po na conin.
Para se ta vazhdoj kete histori, do desheroj te bej nje paranteze. Ka patur dhe ka shume shqiptare qe dine gjuhe te huaja, por vecanerisht ne kohen e merhumit, mesimi i gjuheve te huaja ishte nje trend i rinise se atehershme, pasi shumica degjonin radiot apo shikonin televizionet italiane, jugosllave apo greke dhe kishin mesuar keto gjuhe nga stacionet perkatese.
Personalisht kam mesuar gjuhen italiane ne moshe te re, prej babait qe dinte 4 gjuhe te huaja. Keshtu, ne ndryshim me shume te tjere, une e pata mesuar gjuhen italiane me librat e vjeter duke perfeksionuar gramatiken, por qe perseri nuk kisha shume praktike, pasi im ate vdiq ne moshe te re. Te flisje gjuhe te huaja me shoket apo te njohur mundet te te krijonte telashe ne ate kohe. Sidoqofte, kisha njohuri shume te avancuara te kesaj gjuhe qe e konsideroj gjuhen time te dyte, pas shqipes, packa se ne me shume se 20 vjetet e fundit, anglishtja ka qene dhe eshte gjuha qe e perdor eskluzivisht ketu ku jetoj.
Duke u kthyer ne tregimin tim; ne makinen ku na hipen, ishin dy police italiane ne sejdiljet e para; njeri prej tyre ishte shoferi dhe tjetri dukej qe kishte nje grade me te larte. Mora guximin dhe i pyeta se ku po na conin. Oficeri me pa me cudi qe po i flisja ne gjuhen e tij nga pasqyra qe cdo veture e ka te instaluar mbi koken e pasagjerit dhe ate te shoferit qe perdoret per ti bere penguar rrezet e diellit, por nuk mu pergjigj.
Mora me shume kurajo nga qe arrita te flisja ne nje situate si ajo ku ndodheshim dhe i thashe se ne nuk ishim kriminele, por njerez te zakonshem qe kishim lene vendin tone te detyruar nga nje diktature, me e keqe se sa ajo qe kishte patur Italia ne kohen e fashizmit.
Shoferi, kur degjoi keto fjale ktheu koken nga oficeri, por asnjeri perej tyre nuk foli. Duket se keto fjale i bene pershtypje, por nga fytyra neutrale e oficerit nuk merrej vesh se cfare mendonte.
Me ne fund arritem ne port ku u bashkuam me kusheririn tim qe kishte ardhur para nesh me makinen tjeter te policise.
Po qendronim aty ne mol prane tragetit Palladio (ne mos gaboj ka qene pikerisht Palladio) ku grupe shqiptaresh po silleshin me autobuza dhe po futeshin ne traget. Prane nesh ishte nje grup karabinjersh, djem te rinj, qe mesa dukej do shoqeronin tragetin dhe prane tyre mareshalli i karabinjerise, nje burre rreth te 50-tave.
Keta djem po talleshin me shqiptaret e rraskapitur, te lodhur nga te pangrenet dhe te piset nga jetesa per disa dite neper shkallet e stadjumit te Barit.
Me erdhi inat qe keta djem te lindur ne nje toke te bekuar, talleshin me njerezit e mi dhe prandaj ju drejtova njerit perj tyre qe ishte me aktivi ne talljen e shqiptareve duke i thene se po te kishte qene edhe ai ne vend te tyre, nuk do te dukej me mire se sa ata. Kjo fjale i beri pershtypje te tere grupit, sidomos ku u thane ne nje italishte te paster. Menjehere ndaluan te qeshurat dhe talljet ndaj grupit te bashkatdhetareve te mi dhe mu afruan duke prishur rreshtat. Filluan te me bombardonin me pyetje se si ishte Shqiperia, apo perse njerezit largoheshin prej andej dhe shume pyetje te tjera qe nuk me kujtohen sot. Ajo qe ishte mese e qarte ishte fakti se kishim fituar simpatine e ketyre djemve te rinj, por edhe te policeve qe na sollen, te cilet qendronin indiferente, por me veshet te ngritur drejt nesh.
Njeri prej karabiniereve me pyeti se si ka mundesi qe dija gjuhen italiane. Ju pergjegja se une kisha studjuar ne universitet per inxhinjeri dhe se shume prej atyre me te cilet ata po talleshin disa minuta me pare ishin po ashtu intelektuale dhe qe dinin gjuhe te huaja edhe me teper se sa une. Pastaj i kujtova se ishte pikerisht pushtimi italian aresyeja e prishjes se ekuilibrave politike ne vendin tone qe beri qe Shqiperia te vuante nen nje regjim komunist per me shume se 50 vjet.
Gjate gjithe kesaj kohe shikoja se si reagonin oficeret italiane, si mareshalli i karabinjereise, apo ashtu edhe oficeri i policise dhe polici tjeter. Dukeshin se aresyetimet e mija ishin carmatuese per ta.
Se fundi, te gjithe shqiptaret ne bankinen e portit ishin futur ne traget dhe mareshalli ju drejtua grupit te karebinjereve duke i urdheruar qe te futeshin ne traget. Pastaj na u drejtua neve duke na urdheruar qe te futeshim ne traget. Aty ngjarja mori nje kthese te papritur, pasi te gjithe karabinjeret ju drejtuan komandantit te tyre duke i thene qe te na linte te lire. Po benin aq shume zhurme, saqe me ne fund mareshalli na la te lire. Te tere ata djem te rinj erdhen dhe duke na perqafuar na uruan fat dhe pastaj u futen ne traget duke mos harruar te na pershendesnin me dore gjate kohes qe trageti po bente manovren per tu shkeputur nga bankina. Nderkohe, te dy policet qendronin prane nesh pa folur. Kur trageti me ne fund u shkeput nga bankina dhe mori drejtimin per te dale nga porti, oficeri i policise dhe pas tij edhe polici, erdhen drejt nesh dhe na zgjaten doren.
-Te me falesh zoteri qe nuk tu pergjigja me pare- me tha oficeri-por ne detyre nuk mundem qe te hyj ne biseda, apo dicka te tille, qe nuk me kujtohet me saktesi.
pastaj vazhdoi – Sidoqofte i degjoma me shume kersheri ato qe thate ne makine dhe sidomos ato qe biseduat me karabinjeret dhe me ndershmeri duhet te them se kam mbetur i impresionuar. Ju uroj gjithe te mirat dhe kam bindjen se emigrante si juve i bejne nder vendit te tyre ,por edhe Italise qe i mikpret.
Mbeta pa fjale nga ato qe po degjoja, sidoqofte e falenderova perzemersisht kete oficer policie qe perfaqesonte aq bukur traditat e nje polulli fisnik, te cilin pata raste qe ta njihja akoma me mire ne oret, ditet dhe vitet e mevonshme.
U larguam nga porti ku ne te dale te tij pame nje makine te vogel fiat panda qe ndaloi tek kembet tona dhe prej ku zbriti kusheriri im sebashku me nje murgeshe. Ai, kur ne na mori policia kishte vrapuar ne ne kishe aty afer dhe i kishte kerkuar ndihme priftit, i cili i kishte dhene me vete dy myrgesha qe ta shoqeronin ate ne port per te na takuar. Ai ishte i habitur qe po na shikonte te lire, por kur i treguam shkurt se sfare ndodhi, menjehere i kerkoi murgeshave qe te shoqeronin dy vellezerit e tij, ndersa ne ecem drejt daljes dhe dolem ne rruge ku mbas 30 minutash na erdhi makina e kishes qe na dergoi ne nje apartament ne katin e pare te nje lagje te Barit, ku banoret na mbajten me te ngrena per disa dite. Nuk e di se cilet ishin keta njerez te mrekullueshem, qe gatuanin me rradhe per ne dhe nuk na dhane kur policia filloi ti grumbullonte shqiptaret e mbetur neper Bari per ti kthyer ne Shqiperi. Ato 6-7 dite qe qendruam ne Bari, me kane ndodhur aq shume ngjarje sa do te duhen libra per ti pershkruar.
Faleminderit Emigrant!Mu perloten syte!
Torino-kam pershtypjen se tregimi im ju ka zgjuar shume kujtime nga jeta juaj.
Ne Itali kam jetur per gati 2 vjet. Si fillim e kam kaluar duke punuar ne ndertim si te gjithe bashkatdhetaret tane, ne te zeze dhe fare rastesisht kam takuar nje inxhinjer italian, qe me vone do te behej dhe njeri nga miqte e mi me te mire dhe mentori im ne jeten profesionale. Ky zoteri, me vone me ka dhene mundesine qe te punoja si inxhinjer ne firmen e tij, ku kam punuar deri sa jam larguar nga Italia me mendimin se duhet te kontriboja per vendin ku kam lindur e jam rritur, Shqiperine.
Dua tu them se si shumica e shqiptareve, jam rritur ne nje familje patriotesh, ku te qenurit shqiptar konsiderohej si fat. I brumosur me te tilla ide jam kthyer ne vendin tim, ku kam pesuar zhgenjime te njepasnjeshme nga politikanet qe kishin nderruar ngjyren nga te kuqe ne blu, por jo zakonin e genjeshtrave. Mbas katrahures se 97-tes, vendosa perfundimisht qe te largohem nga Shqiperia per ne Kanada ku jetoj edhe sot sebashku me familjen. Packa se ketu punoj ne nje dege nga me te rendesishmet e ekonomise kanadeze dhe kushtet e jeteses i kam te shkelqyera, mendjen e kam mbrapa, andej nga kam ardhur.
Djemve te mi ju kam lene si amanet, qe kur te me vije dita dhe te largohem nga kjo bote, dua qe te me dergojne atje prane te pareve te mi, qe te prehem pergjithmone ne token time dhe prane tyre.
Ju uroj gjithe te mirat e kesaj bote. Mos harroni kurre se nga keni ardhur dhe i mesoni femijeve e niperve e mbesave tuaja, qe te mos harrojne kurre se nga jane dhe te jene krenare per prejardhjen e tyre.
Per emigrantin …Zoti ju bekofte , no koment !!!
Faleminderit mik i dashur. Ju uroj juve dhe gjithe shqiptareve kudo ku jane, jete te gjate dhe te lumtur ne kete vit te ri 2022.
Dhe ende ka shqiptarë që zmadhojnë figurën e Enver Hoxhës dhe komunizmin.
preshevali-Ka shume politikane apo gazetare e te tjere qe akoma merren me Enverin dhe epoken e tij duke harruar se Enveri me te mirat apo te keqiat e tij i takon historise per ta gjykuar. Komunizmi ishte nje mallkim per popullin tone, por per te qene plotesisht te drejte, jane dy aspekte qe duhet tia dime per nder kohes se Enverit: aresimimi dhe mungesa totale e krimit.
Per fat te keq, analfabetizmi dhe kriminaliteti jane kthyer ne semundje ne kohen e demokracise. Sistemi aresimor ku kemi kaluar te gjithe ne te brezit tim ka qene teper i ashper por po ashtu teper profesional. Sot ke mesues qe nuk dine te lidhin dy fjale, pale me te kene njohuri per lendet qe japin. Ne keto kushte, cfare mund te presesh prej nxenesve?
Eksodi masiv i shqiptareve me hapjen e kufinjve ishte nje plage qe ka lene pasoja edhe sot ne shoqerine tone dhe do ndikoje akoma edhe per shume vjet te tjera.
E.Hoxha e boni detyren e vet. C’liroi Vendin dhe e ndertoi.Per kushtet e Shqiperise ishte me e mira.Mjere te pafajshmit.Historia t’a gjykoje.
Gabimi fatal ishte qe mbas vdekjes E.H. nuk u ndermor asnje levizje seioze.
Sa do qe thone jo ishim keshtu apo ashtu .Po pse mos ishin me mire Rumania , Bullgaria, Polonia fshatrat e Rusis etj.
Fatkeqesi u fut krymi per te ik.Ndoshta s’kishim pa.Nje mik thote : Po ne per nje pale xhinse ikem atehere. Ndoshta e bene Agjenturat. Me nje fjale Shqipetaret nuk e meritonin te iknin ne ate menyre.
Megjithese kane dite pa ushqim , gjume ,dush ,qetesi jane si sportista .
Per kuriozitet shifni te rinjte qe kane hedh bustin e E.H.