Te fundit
Katër mandate nuk janë teatër
21 Prill 2026, 15:45Blog
TEMA
Nga Albatros Rexhaj
Në Tiranë qarkullon një shpjegim i rehatshëm: Edi Rama qëndron në pushtet sepse Sali Berisha nuk është në gjendje ta rrëzojë. Në variantin më elegant, kjo kthehet në teori për një “ekuilibër të heshtur”, një teatër i domosdoshëm që mban të dyja palët në lojë. Është një tregim i këndshëm për t’u rrëfyer në studio dhe për t’u botuar në ese. Problemi është se bie ndesh me një fakt të thjeshtë: katër mandate radhazi nuk mund të shpjegohen me teatër. Ato janë, para së gjithash, produkt i votës.
Shpjegimet kundërfaktuale, “po të kishte opozitë të vërtetë,” janë tërheqëse sepse nuk mund të falsifikohen. Por politika reale matet me rezultate të vëzhgueshme. Rezultati që nuk mund të anashkalohet është ky: një elektorat që, pavarësisht pakënaqësive, i ka dhënë vazhdimësi qeverisjes. Kjo nuk e bën qeverinë të pagabueshme; e bën shpjegimin më kompleks se sa një marrëveshje e imagjinuar mes dy kundërshtarëve.
Kjo nuk do të thotë se nuk ka kritika. Ato ekzistojnë dhe artikulohen vazhdimisht. Por paralelisht ekzistojnë edhe fakte që nuk zhduken nga tabloja: rritje e fortë e turizmit, investime të dukshme urbane, hapja e klasterave në procesin e integrimit europian. Nëse këto do të ishin iluzion, nuk do të mjaftonin për të prodhuar përsëritje elektorale. Nëse kritikat do të ishin gjithë historia, ato do ta kishin rrëzuar tashmë pushtetin.
Këtu teoria e “teatrit” fillon të lëkundet. Nëse do të ekzistonte një kartel i mirëkuptuar për të ruajtur status quo-në, do të prisnim dy gjëra: mungesë goditjesh reale dhe, në një moment, rotacion të menaxhuar. Por realiteti institucional nuk është kaq i rrafshët. SPAK ka hapur çështje ndaj figurave të rëndësishme të mazhorancës. Këto procese mund të debatohen për thellësi dhe ritëm, por ekzistenca e tyre e bën të vështirë për t’u mbajtur seriozisht tezën se gjithçka është skenë e kontrolluar. Një teatër i përsosur nuk prodhon dosje të pakëndshme për protagonistët e tij.
Shpjegimi më bindës është më pak romantik. Ai ka të bëjë me një kombinim faktorësh që zakonisht përmblidhen me një fjali të thjeshtë: performancë e perceptuar dhe mungesë alternative bindëse. Qeverisja ka prodhuar mjaftueshëm shenja të dukshme për një pjesë të elektoratit, rrugë, qytete, turizëm, për të krijuar një ndjenjë drejtimi. Në të njëjtën kohë, opozita nuk ka prodhuar një projekt që të përkthehet në besim elektoral të qëndrueshëm. Këto dy shtresa, së bashku, shpjegojnë më shumë se çdo teori për marrëveshje të fshehta.
Ka edhe një aspekt tjetër që shpesh anashkalohet: mënyra si prodhohen shpjegimet. Një pjesë e diskursit komentues në Tiranë vjen nga aktorë që ndikojnë debatin, por nuk e përkthejnë atë në mbështetje elektorale. Kur ky hendek shfaqet, tundimi është ta mbushësh me një narrativë që e zhvendos shkakun te “të tjerët”: një kartel, një pazar, një teatër. Është një shpjegim elegant për mungesën e ndikimit, por jo domosdoshmërisht një përshkrim i saktë i realitetit.
Kjo nuk e shfajëson qeverinë dhe nuk e dënon automatikisht opozitën. Thjesht e vendos debatin në terrenin e duhur: te faktet që mund të verifikohen dhe te mekanizmat që mund të maten. Në këtë terren, teza që redukton gjithçka në dobësinë e një individi bie. Po ashtu bie edhe e kundërta e saj, që e përkthen çdo fitore në “dashuri” të pastër elektorale. Vota është më e ftohtë se kaq; ajo është një zgjedhje relative mes alternativave që ekzistojnë realisht.
Në fund, pyetja nuk është nëse një lider i opozitës duhet të ndryshojë për të prodhuar ndryshim. Pyetja është nëse sistemi politik, në tërësi, prodhon një alternativë që bind. Deri atëherë, vazhdimësia nuk është paradoks. Është rezultati i një balance të parashikueshme ku njëra palë ofron mjaftueshëm për të fituar, dhe pala tjetër jo mjaftueshëm për ta rrëzuar. Në politikë, kjo shpesh është e mjaftueshme.
9 Komente
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Albatros qelbanjos kosovarovic shko n’kësov metohi e bej politik o nevrik e rob i trashe…
Po ti ç'pate?! Të shau liderin apo si?! pak ka thënë. Dhe i ka rënë shumë gjatë: Unë do thonja shkurtimisht se: nuk ka alternativë! Dy herë u provua Berisha dhe të dy herët qamet i zi. fati i Ramës të sundojë sa të dojë. Kështu bukurosh!
Shkrim real , mos u merzit o berishist me Albatrosin se ka thene te verteten .Populli I shikon ndryshimet qe kane ndodhur ne vendin tone prandaj ja dha voten dhe do tia japi deri ne 2050 .
Nuk ka opozite !.... haaaaa interesante Ne Shqiperi ka opozite por shqiptaret jane te majte ( gauchiste )... ndaj opozita nuk fitone kurre . Pse ne krahinen e kosoves territoire Serbe nen rrezoluten 1244 fitone bolsheviku Kurtovitç... Te mos posedosh prône dhe te jesh i djathte sikur nuk shkone..... Ne themi dhe genjeshtren tjeter , qe jemi tolérant ne religion , nuk jemi tolérant por injorant te librave te shenjte , nese njeh Kuranin dhe Biblen nuk ka se si e jesh tolérant pasi feja nuk eshte tolérante. Komunist e bije komunistesh predikojne per nje te djathte. Bufi kenetes sekretar i PPSH . Tritan Shehu komunist. Paloka djali sekretarit te PPSH se ministrise... Vokshi ka strehuar e mbajtur Enver Hoxhen. Baci sekretar i rinise komuniste. Luçiano Boçi djali sekretarit te PPSH se metalurgjise.. Besnik Mustafai mbaruar shkollen marksite -léniniste.
Andi si eshte puna? Probleme me shendetin mendor? Ke degjuar we ka edhe mjek psikiater? O burra shko nje here se si dihet dhe ftillohesh.
Realiteti është se Edi Rama luan pa kundërshtar si me opozitën ashtu dhe brënda partisë së tij. Këtu nuk luan rol as partia që ai përfaqëson, as ideologjia politike, as pakënaqësia e masave për situatën në vend, as korrupsioni dhe as skandalet e vazhdueshme. Këtu luan rol personaliteti i tij, besueshmëria që jep tek shumica që e votojnë, këmbëngulja dhe vendosmëria e tij ashtu me stilin e artistit për të ndryshuar gjithçka, jo vetëm ikonën e vendit, por edhe mentalitetin e shqiptarit, t'u shtojë krenarinë si dhe të krijojë besim tek të huajt. Dhe besoj se e ka arritur dhe kjo është meritë e tij dhe e askujt tjetër!
Nje shkrim realist qe e kam thene gjithmone. Rama dhe PS ka plot probleme, por ne keto probleme sic i kemi edhe si individuale, duhet te pranojme qe nuk mund te themi se nuk jane bere perparime. Mos te flasim pastaj kur shikojme se pala qe ka perball si nga opozita e vjeter, por edhe ajo e re nuk te frymezon, as nuk jep nje vizion te ri per te ardhmen, keshtu qe tani per tani le te shpresojme qe te pakten keta qe e kane udheheqejen ta vazhdojne dhe permiresojne me mire derisa te dali dikush qe eshte edhe me i mire. Kushdo qe i jep sikur edhe nje vote apo mbeshtetje kesaj opozite, te ndare ose edhe te bashkuar, sa e con dem voten, madje prish pune edhe per vete.
PPSL ! Mbaj fort Salehun... Se do jesh aq sa do jetë edhe ai. Ndryshe e di vetë ti se ku do shkoni të dy.
vertet nuk jane teater por nje drame, me e hidhura qe populli shqiptar ka perjetuar ne shekuj.