Nga Lorenzo Cremonesi
“Benjamin Netanyahu ka vdekur politikisht. Por ndoshta mund të shpëtojë veten nëse mund të demonstrojë përfundimisht se e ka zgjidhur problemin e Gazës duke dëbuar më shumë se dy milionë banorët e saj palestinezë jashtë vendit. Ai duhet të bëjë diçka kaq dramatike dhe ekstreme sa shumica e izraelitëve do të harrojnë sa katastrofike dhe e paaftë ka qenë qeveria e tij përballë sulmit të tmerrshëm të Hamasit ndaj popullatës sonë”.
Në stilin e tij të ashpër, historiani dhe komentatori izraelit Tom Segev jep leximin e tij të situatës. Sipas tij, ngjarjet e javës së fundit nxjerrin në pah telat më të ndjeshme të historisë së dekadave të konfliktit midis hebrenjve dhe arabëve në Lindjen e Mesme: në veçanti, për disa trashëgimia e Holokaustit dhe për të tjerët Nakba, dëbimi i arabëve nga tokat e tyre.
Gabimi më i rëndë i kryeministrit?
“Duke besuar se ne mund të bashkëjetojmë me Hamasin, duke punuar për të dobësuar Autoritetin Palestinez në Bregun Perëndimor në emër të parimit ‘përça dhe pushto’. Ata lejuan që arsenali i madh i raketave në duart e Hamasit të rritet”.
Si e shihni përkujtimin e vazhdueshëm të Shoah-ut tek izraelitët?
“Holokausti mbetet elementi qendror i identitetit izraelit. Ndonjëherë është e vështirë të dallosh ndjenjat e vërteta apo manipulimin politik. Por tre lëvizje themelore të shtetit tonë ishin në reagim ndaj Holokaustit: zgjedhja për të sjellë këtu mbi një milion hebrenj menjëherë pas lindjes së tij në 1948; ndërtimi i bombës atomike në vitet 1960 dhe vendimi për të nisur një sulm parandalues kundër ushtrive arabe në qershor 1967. Makthi: humbja e luftës është sinonim i Holokaustit të ardhshëm. Liderët tanë nga ana e tyre i kanë krahasuar liderët arabë me Hitlerin. Dhe kjo vlen edhe për politikën e brendshme: ish-kryeministri i vrarë Yitzhak Rabin u akuzua nga e djathta izraelite si një kapo’ tradhtar, sepse donte një kompromis me Yasser Arafat-in. Sidoqoftë, duhet të kujtojmë se shumë nga kjo është autentike. Në mesin e civilëve të rrëmbyer ose të vrarë nga Hamasi ka të mbijetuar të Holokaustit ose pasardhës të tyre të drejtpërdrejtë”.
Ka edhe nga ata që thonë se sot Izraeli është i fortë dhe i armatosur…
“Sigurisht, dhe atëherë gabimi, moskuptimi i armikut, bëhet i dukshëm. Shumë nga komentuesit tanë flasin për këtë: ne kemi mjetet për t’u mbrojtur dhe nuk i kemi përdorur ato. Shume e rëndë.”
Dhe Nakba?
“Unë refuzoj çdo paralele. Unë nuk e kam studiuar perceptimin palestinez. Mund të them se që nga origjina e saj lëvizja sioniste nuk ka menduar asnjëherë për shfarosjen e palestinezëve. Megjithatë, është e vërtetë se ideja për të dëbuar arabët për të garantuar shtetin tonë ka qenë konstante: jo domosdoshmërisht të gjithë, por një pjesë e mirë e tyre nga një territor që duhet të jetë sa më i madh dhe të ketë numrin maksimal të hebrenjve. David Ben Gurion po mendonte për këtë që në mesin e viteve 1930 kur lexoi planin e ministrit britanik Peel për ndarjen e Palestinës”.
Dhe Gaza?
“Ka qenë gjithmonë një problem. Nga vitet 1950 e deri më sot, njerëzit do të donin ta mbyllnin, ta izolonin dhe ta harronin. Pas tërheqjes së kolonëve hebrejë në 2005, Ariel Sharon tha se donte të kyçte dyert dhe të hidhte çelësat në det. Pas fitores së vitit 1967, qeveria jonë dërgoi qindra autobusë për të transportuar popullsinë jashtë vendit, si nga Jerusalemi në Jordani dhe nga Gaza në Egjipt. Por pothuajse askush nuk lëvizi. Në fund të viteve 1970, Egjipti e mori përsëri Sinain në këmbim të paqes, por me shumë inteligjencë nuk e donte Gazën dhe ne ramë dakord për të nënshkruar paqen pas luftës së 1973″.
A është e mundur Nakba sërish?
“Jemi në një moment ekstrem. Masakra e Hamasit ishte shumë e rëndë. Më bën përshtypje që Izraeli duket i gatshëm të sakrifikojë pengjet për të goditur Hamasin. Dhe dëbimi masiv i palestinezëve është me të vërtetë në ideologjinë e kësaj qeverie: Netanyahu mund të bëhet përsëri popullor.”
Lini një Përgjigje