Masakra greke e vitit 1914, në Korçë: Papa Llambro Ballamaçin e masakruan me bajonetat e armëve dhe po atë ditë, andartët vranë edhe vëllanë e tij, Sotirin, si dhe V. Tallabakun e V. Balojanën…

9 Shkurt 2024, 17:23Dossier TEMA
Masakra greke e vitit 1914, në Korçë: Papa Llambro

Nga Vepror Hasani

Në vitin 1914, u ekzekutua kleriku ortodoks, Papa LLambo Ballamaçi, Sotir Ballamaçi, Vasil Tallabaku, Vangjel Balajana, Vasil Face, klerikë shqiptarë të familjes Ballamaçi në Korçë, të vrarë nga andartët grekë, për shkak të mësimit në gjuhën shqipe dhe që i shin kundërvënë klerit grek. Papa Llambro Ballamaçi, kishte tre ditë që i priste t’i vinin, por ata nuk po dukeshin. Nëse do të vinin, vdekja e tij do të ishte e sigurt. Bajonetat do t’i nguleshin pa asnjë mëshirë, në çdo vend të trupit. Do ta masakronin mizorisht, deri sa shpirti i tij të mos regëtinte më dhe prapë nuk do ta besonin, që kishte dhënë shpirt. Edhe të vdekur, do ta ri vrisnin me frikën se mos ringjallej.

Nëse nuk do të vinin, ai do të kishte mundësi të jetonte gjatë dhe do të shihte çfarë do të ndodhte me fatin e Korçës; në të kundërt, sytë e tij do të mbeteshin hapur edhe pas vdekjes, me merakun çfarë do të bëhej me Korçën, paskëtaj. Të gjitha këto, Papa Llambro Ballamaçi, i mendonte ato ditë kur në Korçë kishte nisur të kryhej një masakër e vërtetë.

Nëpër rrugët e qytetit, thereshin pa pikë mëshire, gra dhe fëmijë. Më 20 mars, sipas kalendarit të vjetër, ose më 2 prill 1914, sipas kalendarit të ri, në Korçë kishte shpërthyer e ashtuquajtura; “Kryengritja e Vorio-epirit”. Andartët grekë po i masakronin të gjithë ata, që kishin dalë kundër tyre.

Një nga këta ishte dhe Papa Llambro Ballamaçi. Për Ballamaçin nuk kishte asnjë dyshim, andartët do të vinin ta merrnin dhe që nga ajo ditë, ai nuk do të kthehej dot më në shtëpinë e vet. Ata erdhën! Ata erdhën drejt shtëpisë së Papa Llambro Ballamaçit, pas tri ditë luftimesh, më 23 mars, ose 5 prill, me kalendarin e ri. Si e rrethuan shtëpinë e tij, dikush prej andartëve, nisi të thërriste: “Papa Llambro, dil jashtë, se të kërkojnë”! Ballamaçi ndenji një çast i menduar.

Çfarë mund të bënte më shumë, në ato çaste?! Nuk i kishte mbetur asnjë rrugë tjetër. Duhej të dilte nga shtëpia e të shkonte drejt vdekjes. Ata nuk kishin ndërmend ta falnin dhe këtë gjë Papa Llambro Ballamaçi, e dinte mirë. Nuk ishte hera e parë, që kishin tentuar ta vrisnin, por deri atëherë, asnjëherë nuk kishin pasur guxim.

Kësaj radhe nuk i kishte mbetur asnjë mundësi shpëtimi. Qyteti kishte rënë në duart e andartëve dhe rrugët e Korçës, po përgjakeshin. Mjaftonte një kundërshtim i vogël dhe të pritej koka. Me Papa Llambron, ata kishin hesape të vjetra, Tashmë ai duhej t’i shlyente të gjitha, me jetën e tij. Në vitin 1883, Ballamaçi çeli në Korçë mësonjëtoren rumune, që fëmijët e vllahëve të mësonin gjuhën e tyre, kurse fëmijëve shqiptarë, që shkonin në këtë shkollë, u mësonte fshehurazi gjuhën shqipe. Të gjitha këto, ranë në vesh të Kishës Greke.

Dhespoti i Korçës, gati sa nuk u çmend. E kishte më të lehtë të vdiste nga dëshpërimi, ose të vriste veten më ndonjë kanal, ku kalonin ujërat e zeza, se sa të dëgjonte t’i thoshin se gjuha shqipe, po ringjallej. Bëri të pamundurën për ta kallëzuar te qeveria turke, me shpresën se kur Sulltani të dëgjonte, se ky njeri po u mësonte fëmijëve të Korçës gjuhën shqipen, do të jepte urdhër, që Papa Llambros t’i pritej koka, por në të vërtetë, nuk ndodhi kështu.

Shkolla rumune, ishte nën mbrojtjen e shtetit Rumun. Në dëftesat që dilnin prej asaj shkolle, shënohej: Korçë- Shqipëri. Kjo gjë e bënte Dhespotin e Korçës, të hynte në një dëshpërim edhe më të thellë. Çeljen e Mësonjëtores rumune dhe Papa Llambro Ballamaçin, nuk do t’i harronte dot kurrë. Ballamaçi po ia nxinte jetën. Andartët që rrethuan shtëpinë e Papa Llambro Ballamaçit, vazhdonin të prisnin daljen e tij nga shtëpia. Nëse do të vonohej edhe pak, atëherë ata do të hynin brenda dhe ta nxirrnin që andej, duke e tërhequr zvarrë. Zëri i andartit që thërriste, u dëgjua përsëri: “Papa Llambro, dil jashtë se të kërkojnë”! Në të gjitha rrugët e Korçës dëgjoheshin krisma armësh e ulërima grash.

Diku, nëpër sokakë, priteshin koka njerëzish dhe digjeshin shtëpi. Bëhej luftë, për jetë a vdekje. Nuk dihej sa ishte numri i të vrarëve. Trupat vetëdashës, ose siç u quajtën ndryshe “trupa të xhandarmërisë”, që prej tre ditësh, po luftonin kundër andartëve. Daljen e Ballamaçit, po e prisnin me padurim. Mitropolia e Korçës, i kishte informuar andartët mbi gjithçka dinte për Papa Llambro Ballamaçin.

Në vitin 1887, Pandeli Sotiri nga Selcka e Gjirokastrës, çeli mësonjëtoren e parë shqipe në Korçë. Në atë shkollë shkuan shumë djem dhe vajza, por kisha greke bëri të pamundurën, për frikësimin e prindërve që dëshironin t’u mësonin fëmijëve të tyre, gjuhën shqipe. Kush i çonte fëmijët në shkollë, do të shkishërohej e do të mbetej i mallkuar, brez pas brezi.

As në botën tjetër, nuk do të kishte vend për ta. Dhe kisha greke, mundi t’ia dilte mbanë. Fëmijët ortodoksë, e braktisën shkollën shqipe. Mësonjëtorja rrezikonte të mbyllej. Tashmë Dhespoti i Korçës, sa s’po vdiste prej gëzimit, por buzëqeshjen e tij e preu përsëri në mes, Papa Llambro Ballamaçi. Ai mori gjysmën e nxënësve të shkollës rumune dhe i çoi te mësonjëtorja e parë shqipe.

Ata do të qëndronin atje, deri sa fëmijët e larguar nga frika, të riktheheshin. Tashmë i duhej të jepte llogari, edhe për këtë. Papa Llambro, po bëj gati të dilte. E dinte, nuk kishte për t’u kthyer më kurrë. Në shtëpinë e Ballamaçit, netëve të vona, vinte Orhan bej Pojani, Mahmud bej Pojani, Thimi Marko, etj.

Mblidheshin rreth zjarrit dhe flisnin për gjuhën shqipe dhe pastaj ia merrnin një kënge, që u pëlqente shumë:

“Gjer kur ky karkalec i huaj,

Gjer kur ky tiran, ky barbar,

Do të na shkelnjë në xverkut, as thuaj,

Gjer kur do të na kllasë, të gjallë në varr…”!

Orhan Pojani, i cili dukej si një copë shkëmb që nuk mund të mallëngjehej nga asgjë, lotonte pa e ndaluar këngën. Andartët që kishin rrethuar shtëpinë e Papa Llambro Ballamaçit, kishin ardhur të hakmerreshin për gjithçka që Papa Llambroja kishte bërë, kundër Kishës Greke. Gjithnjë kishin dashur ta vrisnin, por asnjëherë nuk kishin mundur.

Vrasja e tij mund të sillte telashe të shumta dhe pakënaqësi, te besimtarët vlleh. Kishin provuar vazhdimisht ta frikësonin, por pa ndonjë rezultat. E kërcënuan edhe me vdekje, por përsëri ai nuk hoqi dorë nga rruga e tij. Në vitin 1890, shkoi në Stamboll si delegat për krijimin në Turqi të një Peshkopate rumune. Gjatë asaj kohe, pati rastin të takohej edhe me Naim Frashërin, me Murat Toptanin dhe me patriotë të tjerë.

Papa Llambro Ballamaçi, ndihmonte për përhapjen e gjuhës shqipe. Nëpërmjet konsullatës rumune, ai sillte nga Bukureshti në Stamboll, libra shqip dhe ia dorëzonte Naim Frashërit, që ai t’i niste për atje ku kishte më shumë nevojë. Një ditë, kur po trokiste te porta e Naimit, pa të vinte drejt kësaj shtëpie edhe Rifat Frashëri, ish-drejtorin e përgjithshëm të Shëndetësisë. U përshëndetën me njëri-tjetrin dhe hynë brenda të dy.

Rifati nuk e njihte Ballamaçin dhe nisi të ndiqte me vëmendje çdo veprim të priftit. Vuri re se Naimi u gëzua kur e pa atë njeri dhe e priti me shumë mall. Dhe kur Ballamaçi ende nuk ishte ulur, Rifati kuptoi se prifti diçka kishte fshehur, në mëngët e gjera të rasës. Çfarë do të nxirrte vallë që andej? Rifati priste të shihte çfarë do të ndodhte. Befas nga mëngët e gjera të priftit, pa të dilnin një tufë librash në gjuhën shqipe. Naimi e dinte gjithnjë, çfarë fshihej te ato mëngë.

Në Rumani

Më 1895, Ballamaçi shkoi në Rumani, për të ndihmuar çështjen shqiptare. Qëndroi atje për tre vjet me radhë. Në Korçë u kthye në vitin 1898. Papa Llambroja, po bëhej për Kishën Greke, gjithnjë e më i frikshëm. Patriarkana e Stambollit, i kërkoi Sulltan Abdyl Hamitit, ta syrgjynoste nga Korça, për të mos u kthyer më kurrë në këtë qytet. Pas shumë përpjekjesh, Patriarkana ia arriti qëllimit.

Urdhri për syrgjynosjen e Ballamaçit, mbërriti në Korçë në vitin 1900. Edhe mund ta kishin syrgjynosur diku larg, në ndonjë cep të largët të botës, nëse Mytesarifi i Korçës, Ali Pashë Delvina, nuk do ta kishte mbajtur të fshehtë urdhrin, për syrgjynosjen e Ballamaçit.

Kohë më vonë, me porosi të Mehmet Delvinës dhe me dijeni të Mytesarfit, Ali Pashës, Ballmaçi bashkë me vëllain e tij, Spiron, shkuan në Stamboll, ku me ndihmën e patriotëve, mundën ta mbyllnin çështjen e syrgjynosjes. Përsëri vazhdoi të bashkëpunonte për Shqipërinë dhe thyerjen e çdo tentativë të andartëve kundër shqiptarëve. Ballamaçi del nga shtëpia.

“Unë po dal, – u tha Ballamaçi njerëzve të familjes, – por ju mos u shqetësoni, do të shkoj dhe do të kthehem përsëri, si gjithnjë, nuk është hera e parë që më ndodh kështu dhe ju e dini”. Përpiqej të ishte sa më i qetë, edhe pse kësaj radhe ishte i sigurt, që nuk do të kthehej më i gjallë. “Ju mos dilni nga shtëpia”, – i porositi, dhe pas kësaj doli jashtë. Bëhej luftë në të katër anët e qytetit.

Banorët e fshatrave përreth, kishin marrë armët dhe po i vinin në ndihmë Korçës. Ishin gati të vdisnin të gjithë e, të mos lejonin rrëmbimin e vendit të tyre nga andartët grekë. Vetëdashësit, (trupat e xhandarmërisë), që prej tre ditësh kishin mundur ta ngushtonin rrethin e andartëve. Për bandat greke, të ashtuquajtura “batalione të shenjta”, e nesërmja nuk do të ishte aspak më e mirë.

Fundi i tyre do të ishte i shpejtë. Qëllonjëtarët (snajperat) e trupave vetëdashës, Kristo Pema, Qerim Butka, Koli Laluci, Zenel Plasa e, të tjerë, së bashku me konsullin amerikan në Korçë, z. Spencer, majorët holandezë Rûller, Snellen e Vallenhofen, kapitenët holandezë Mallinkcroft, Durman dhe kapitenin e trupave vetëdashës, Leopold de Ghilard, luftonin më këmbë. Megjithatë andartët, përpiqeshin të tregoheshin ngadhënjyes, të fortë e të pathyeshëm, zot të Korçës.

Që nga dita e parë e “kryengritjes”, me ndihmën e priftërinjve, ata ngritën në ballkonin e Mitropolisë, flamurin grek, si për të treguar se tashmë e tutje, Korça nuk ishte gjë tjetër, veçse një copë tokë greke. Komploti ishte organizuar nga Dhespot Jakovi dhe Këshilli i Mitropolisë. Gjithsesi, për andartët, më e tmerrshmja ende nuk kishte ndodhur. Pritej që shumë shpejt të mbërrinin nga të gjitha anët, çetat shqiptare.

Ballamaçi ishte i bindur, që Korça nuk do të dorëzohej kurrë edhe sikur gjaku të derdhej si lumë. Mbylli portën e shtëpisë dhe shkoi drejt andartëve. Ata kërkonin me çdo kusht, vdekjen e tij. Kështu i kishte ndodhur Papa Llambro Ballamaçit edhe në dhjetor të vitit 1912, kur grekët hynë për herë të parë në Korçë.

Edhe atëherë, një grup kriminelësh, vizitën e parë e bënë në shtëpinë e tij. I kishte dërguar vetë komandanti i ushtrisë greke, Damianos dhe kapedani Çondas Vardhas. Kishin marrë urdhër t’i fusnin një plumb kokës dhe t’i lanin duart një herë e mirë me të, por nuk mundën. Njerëzit e mëhallës u dolën përpara dhe u prenë rrugën, gangsterëve të Greqisë.

“Mos e prekni Papa Llambron!”- ishte kërkesa e tyre. Grupi gangsterëve, nuk dëshironte të tërhiqej, por edhe zbatimi i urdhrit që kishin marrë, nuk ishte i mundur. Mund të ndodhnin ngjarje të paparashikuara. U detyruan të tërhiqeshin. Banorët e lagjes “Barç”, vllahët e Korçës, i kërkuan komandantit Damianos, të hiqte dorë nga Papa Llambro.

U ankuan edhe për andartët, por përgjigja e Damianos ishte: “E dinë ata se ç’bëjnë”! Studiuesi Ilo Mitkë Qafëzesi, e përshkruan kështu vijimin e kësaj ngjarjeje: “Në mbrëmje të asaj dite, i vjen Papa Llambros një oficer i shtatmadhorisë greke, kapiteni Apostolidhis, për të bërë hetime mbi ngjarjet e ditës.

Me këtë rast, kur Papa Llambroja e qortoi sjelljen e dobët të atyre, që me pahir përpiqen të ndryshojnë vetëdijet e pastra të tjetërkombësave, atëherë u ndez një duel bisedimi mes priftit dhe oficerit, mbi çështjen e racës, të popullsisë korçare. Burrë me dituri oficeri grek, mirëpo me atë mendësi të kalbur, që e kanë të gjithë bashkëkombësit e tij, kur ngatërrojnë kombësinë me fenë, ngulmonte duke thënë se popullsia e krishterë e Korçës, është medoemos greke.

Ishte mentaliteti helen i vjetër, apo më shqip, avazi i moçëm i fyellit të tyre, më një vrimë. “Pas kristianos orthodhoks ine elin”, (çdo i krishterë orthodhoks i botës, është grek). Kot lodhi gojën i shkreti Papa Llambro, për t’ia mbushur mendjen zotërisë Apostolidhis, se në Korçë nuk kishte asnjë grek tjetër, përveç Thanas Fotografit, edhe se vllahët, janë përhapur këtej si në Shqipëri, si dhe në tërë Ballkanin Jugor, që nga kohët e rrudhjeve të popujve të ndryshëm”.

Tentativë për vrasje

Kur kapedan Apostolidhit, nuk i kishte mbetur gjë tjetër për të thënë, hapi derën dhe doli i fyer dhe dëshpëruar nga shtëpia e Papa Llambros. “Ky njeri do plumbin”, – kishte menduar kapedani grek, madje nisi të thuhej, se kishte filluar thurja e një plani për vrasjen e tij. Ajo që përflitej, u përhap në të gjithë Korçën. Ata që e donin vërtet Papa Llambron, vrapuan t’i jepnin ndihmë.

Studiuesi Ilo Mitkë Qafëzezi, në vijim të përshkrimit të kësaj ngjarje shkruan: “Pa shkuar shumë ditë, përhapet fjala se do të vrasin Papa Llambro Ballamçin. I pari nga miqtë e tij që i dha zë për rrezikun që flitej se do ta gjente, ishte tregtari i nderuar korçar, Mitro Lamo (Skëndi), i cili iu afrua që ta merrte në shtëpi, gjer të kapërcente rreziku, po Papa Llambroja nuk deshi, duke i thënë se ai, nuk ka asnjë hasmë.

Pas këtij, i vajti edhe zonja me zotin Kennedy, që ta marrin në shtëpi të tyre, po as këtyre nuk u vajti, me arsyen se si prift, nuk mund të lërë njerëzit dhe kishën e tij”. Megjithatë andartët sërish nuk guxuan, të vinin në zbatim planin e vrasjes. Më 1914-ën, kur në Shqipëri erdhi Mbreti Wilhelm Wid, ai u gëzua shumë, pati shpresë se Shqipëria do të bëhej.

Ilo Mitkë Qafëzesi, e vijon kështu më tej këtë përshkrim: “Papa Llambroja, nisi me dërgatën korçare djalin e tij, Nikuç Ballamaçin, për t’i uruar mirëseardhjen, së bashku me një darovë me vlerë nga ana e priftit: fytyrën e Gjergj Skënderbeut, e pikturuar në vaj prej t’ et të Papa Llambros, Nastas Zograf Bullamaçi, më dt. 1876”. Tashmë ishte duke shkuar drejt andartëve. që e prisnin te pragu i shtëpisë. Fotografia e Dhespot Fotit Ballamaçi, shkoi drejt tyre. Andartët, mezi e kishin pritur atë çast.

Banda kryesohej nga i ashtuquajturi; “Kapedan” Nikos Thrakas. Nisën ta kontrollonin nëpër xhepa. Ata nuk kishin qenë gjë tjetër, veçse një tufë rrjepacakësh të ardhur nga Greqia. Vetëquheshin “kapedanë”. Kur në xhepat e Papa Llambros, u gjet një çelës, ngazëllimi i tyre kaloi çdo cak. Kapedan Thrakas, rrëmbeu çelësin dhe i shoqëruar nga disa andartë, hynë në shtëpinë e Papa Llambros. Kontrolluan gjithçka, edhe sirtarin ku Ballamaçi mbante kursimet e veta dhe morën prej andej, gjithçka gjetën.

Në vend të të hollave, i lanë fotografinë e Dhespot Fotit, si për t’i treguar se nuk ishin një tufë vjedhësish të rëndomtë, që përlyheshin për 5 qindarka, por sepse po hakmerreshin për vrasjen e Dhespot Fotit më 1906. Në të vërtetë, mes Dhespot Fotit dhe patriotëve të Korçës, armiqësia ishte thelluar prej kohësh. Foti dëshironte me çdo kusht, përçarjen e shqiptarëve. Pikërisht në këtë kohë nga ana e tij, u përgatit vrasja e Spiro Vani Kosturit. Patriotët shqiptarë, u hakmorën duke vrarë Dhespotin në fshatin Bradvicë të Korçës, teksa tentonte të merrte takim me andartët.

Vrasja e Papa Llambro Ballamaçit

Pastaj u kthyen përsëri te Papa Llambro Ballamaçi. U turrën sipër tij dhe nisën ta qëllonin me bajonetat e armëve. Gjaku mbuloi gjithë trupin e Papa Llambros. Binte dhe ngrihej, vdiste dhe atyre u dukej sikur po ngjallej përsëri. Po e çonin, drejt bregut të Shëndëllisë. Gjithçka që po ndodhte, banorët e mëhallës po e shihnin me tmerr nga dritaret e shtëpive. Askush nuk guxoi ta ndihmonte. Ata ishin të gatshëm të vrisnin këdo, edhe për një gjysmë fjale.

Lotonin në heshtje dhe luteshin për Papa Llambron. Ai mundi të mbërrinte te bregu i Shëndëllisë, atje u këput dhe ra për të mos u kthyer më kurrë në shtëpinë e tij. Po atë ditë, andartët ekzekutuan edhe vëllain e tij, Sotir Ballamaçin. Pas tyre ekzekutuan Vasil Tallabakun dhe Vangjel Balojanën. Pastaj shkuan të merrnin Vasil Facen, por ai, kur pa andartët që po vinin drejt shtëpisë së tij, vrau veten. I kishte parë nga dritaret e shtëpisë, të gjitha torturat që hoqën bashkëqytetarët e tij. Ditën e pesë të luftimeve, e ashtuquajtura “Kryengritje e Vorioepirit”, u thye.

Kishin mbërritur çetat shqiptare. I pari mbërriti kapedan Kajua. Pas tij erdhën Agush Çaushi nga Starova e Pogradecit, Gani Butka, Zalo Prodani dhe Hysen Pirgu. Andartët të mbetur të rrethuar, pa asnjë shpresë shpëtimi, nisën të dilnin me duart lart e, duke kërkuar mëshirë. U dhimbsej jeta. Po atë ditë u ngrit dhe një komision nën drejtimin e prefektit Pandeli Vangjeli, nënprefektit Abdyl Ypi, majorit Snellen Van Vallenhofen dhe Kristo Floqit, të cilët do të gjykonin të gjithë ata që kishin vrarë njerëz të pafajshëm

Masakra

Deri atë çast askush nuk e dinte saktësisht se çfarë kishte ndodhur, sa ishte numri i të vrarëve dhe të plagosurve. Vetëm pas përfundimit të luftimeve, nisi të qartësohej gjithçka. Sipas gazetës “Koha”, (e enjte, 17 prill 1914), nga shqiptarët kishin mbetur të vrarë 26 veta, mes tyre, Papa Llambro Ballamaçi, vëllai i tij Sotiri dhe 6 vllahë të tjerë.

Të plagosurit ishin 17. Pranë qytetit të Korçës, u gjetën edhe 30 të vrarë, banorë të fshatrave, që kishin dalë në mbrojtje të Korçës. U gjetën dhe 8 gra të vrara dhe 8 të plagosura. Tre prej tyre, ishin therur, sepse njiheshin si gra me ndjenja të theksuara kombëtare. Njëra prej tyre, ishte vllahe. Këto ishin të dhënat e para, që raportonin gazetat e kohës, por numri i të vrarëve, mund të ketë qenë edhe me i madh se kaq. Por edhe pse ka ndodhur kështu, ju nuk e kishit dëgjuar ndonjëherë këtë ngjarje?!

Memorie.al

30 Komente

  1. A
    Ali Korça

    Lexoni përallat e propagandës komuniste o të lënë lexoni. Pse nuk flisni që shqiptarët e "kulturuar" vranë 117 korcarë bashkë me gra në bashkëpunim me legenin Ballamaçi një palo prift, çoban vegël e rumunëve. Na i shpifët. Legenat e dreqit një avaz të njejtat përalla.

    1. S
      Shqiptari i Ilirisë

      O Ali kari! Ç'farë nuk ka të vërtetë këtu?!Që kisha greke nuk la gjë pa bërë duke vrarë e helmuar këdo që predikonte e mësonte gjuhën shqipe? Po Papa Kristo Negovanin kush e vrau mor pleh?!Apo dhe ai ishte rumun? Po Petro Luarasin mor copa e mutit kush e helmoi? Po Dhaskal Todrin,që është bërë edhe film kush e vrau?! Po masakrat në gjithë Jugun e Shqipërisë nuk i bënë andartët grekë? E sa e sa krime të tjera. Po këto janë fakte historike mor mi gjirizi,mor gjak shprishur për 300 evró të qelbura greke. Yy.......mut muti!

      1. .
        .

        O Turk-Arnaut i pist. Nuk e kuptoni qe ky artikuj fare pa lidhe (pa asnje fest a perkujtimore) jane te tendecioze, te rekomanduara e te sponsorizuara nga Turqia, thjesht per te ritin armiqesin dhe konfliktet me fqinjet tan Helen. $$$$$$$$ Ky artikull keshtu sic eshte shkruar (ter mllef, me gjysem te verteta dhe hiperbolizime) mund te cilesohet si veper e rende penale. $$$$$$$$ A mund te me tregoni nje artikull Grek qe shkruan me te till mllef per Turqit (qe eshte kercenimi kryesor) e jo me te shkruaj te tilla artikuj armiqesor per Shqiptaret. $$$$$$$$ Masakrat e Shqiptarve ndaj Grekve jane te pa fund ne periudhen e sundimit Ottoman, a keni pare te shkruhen te till artikuj ne gazetat Greke ??? $$$$$$$$ Jeni historikisht provokues dhe te pa bese, Jo thjesht per interesat e Kombit, por per interesat Neo-Ottomane, qe I perfaqeson Erdogani.

        1. A
          Alex

          Si mundet që ky artikull të jetë i sponsorizuar nga Turqia o të qifsha gruan ku që në fillim të artikullit përmëndet bashkëpunimi, shtypja dhe masakrat kundra popullatës shqiptare nga pushtuesit osmanë dhe andartët grekqirë vetëm e vetëm për të penguar zgjimin ose ndërgjegjësimit Kombëtar?!

      2. N
        Niku

        Shkruaj ti ndonje liber per ate gje, dhe do ta lexojme.

        1. A
          Andreas

          At Ballamaci eshte Hero i Popullit, eshte vlleh dhe si shume te tille dhane gjakun per Shqiperine! Ti Alqi Korca duhet te jesh nje nga rasot e Janulles qe ka marre pasaporte greke...

          1. f
            foshnja

            Po pse i vrane shqiptaret keta shqiptare dhe pse ka qene legen ky njeri i cili eshte perpjekur jo me pak se tu mesoje shqip njerezve?

            1. E
              E verteta dhemb....

              Ca pret ti qe te shkruaj te verteta nje turkoshqipfoles Hasan, pasardhes i dobiceve te nizameve te sullton Muratit!? Vari kkkkkkk....

              1. T
                Taulant

                O debil per keto krime kane shkruajtur Edit Durham, Trocky etj. Plus fjalori popullor ne Jug eshte mbushur me plot thenie si : 'mos ikni sikur po ju perze greku' etj

              2. A
                Altin

                Pershkrim me pathos, por pa burim....shume i ekzagjeruar...ekzistojne deshmi edhe per te kunderten

                1. B
                  Bardhi

                  Libri BARBARITË GREKE NË SHQIPËRI, e shkarkoni në PDF ose e printoni nga këtu: https://online.fliphtml5.com/xjbnf/yhjm/#p=3

                  1. T
                    Taulant

                    Plehr lexo shkrimet e Edit Durrhamit per masakrat Greke ne Jug. Mbi 20mije Shqiptar te vrare e 300mije te shperngulur ne vitet 1913-1914.

                    1. B
                      Bimi

                      Une se lexova artikullin fare...me mjaftoi foto... HAKMARRJA ESHTE NJE PJATE QE SERVIRET E FTOHTE AKULL!

                    2. j
                      janulla non grata

                      Paraardhesit e Janulles qe sot gezon respekt......Janulla qe shkon te Fredi Beleri pra ...qeroeni nga Shqiperia agjentin e Asfalise Greke ...nje jete keqdashes helenet ....

                      1. D
                        Dhamiani me torbe

                        Shqipetarevet historikisht e gjithe e keqja u vjen nga kisha orthodhokse greke

                        1. N
                          Niku

                          Edhe nga turqit, serbet, malazezet, italianet, gjermanet, edhe nga vete shqiptaret, madje keta te fundit ca me keq nga gjithe te tjeret, edhe sot e kesaj dite.

                        2. S
                          Saranda

                          Do te vije shume shpejt dita kur greqireve do tu kanibalist tua tregojme vendin. Greqiret jane bastarde sllavoaziatik.

                          1. s
                            shen kozma

                            pordh me rigon ,,,,propagand nacionalisto myslymane shqipkare ,,,,kauret jane vellezer ,,,nga perndia ,,,,orthodhokset vellezer kudo ,,,

                            1. T
                              Taulant

                              Emrin e ketij kermes mban qe mallkoi gjuhen Shqipe ....

                            2. B
                              Bruno

                              Rrini o vlla, te gjithe kane bere krime. Shqiptare, Italiane, Greke, Turq, Serb etj etj, pa dallim. Rendesi ka qe keto ceshtje te mos prishin marredheniet ekonomike dhe te mos rrisin urrejtjen. Neqoftese nje person ka bere krim, duhet te paguaj per ate krim. Kaq e thjeshte.

                              1. B
                                Bimi

                                Bruno mos kane bere krime shqiptaret qe ka pjelle jot eme...pyete mos i ka me greke kopilet ...

                              2. T
                                Traktori

                                Redaksia e gazetes Tema,miqesisht ju sygjeroj se keto artikujt e ketij sojit gazatar V.H.shihini mire se kane shume te paverteta dhe shume ujra te pista.

                                1. G
                                  Gran Polla

                                  Bottom line is: Greeks are motherfuckers and there is no trust. There is a saying: when you shake hands with a Greek count your fingers afterwards. Cradle of sodomy...

                                  1. l
                                    loni

                                    Po ti o Ali Korca bythe lepiresi i Janulles, ku e shikon komonizmin, apo komonistet? se behet fjale per vitiet 1800- 1900, apo per c;do gje qe nuk te pelqen na qenka komuniste!!

                                    1. Kur isha i vogel degjoja gjyshin kur bente ndo nje dore muhabet me shokun e tij rreth luftes italo-greke. Midis te tjerave me kane ngelur ne mendje keto fjale: Ushtaret grek qe binin ne lufte ne rrethinat e fshatit nuk varroseshin nga fshataret por kufomat e tyre liheshin mbi toke dhe qente e fshatit hanin trupat e tyre deri ne ate mase, saqe qente i zinte terbimi. Kjo, jo se ata ishin te pa shpirt, por se ushtria greke beri shume mizori ne shume fshatra, madje arriten deri aty sa nuk kursenin as grate shtatzane por i shponin ato me bajonete. Ndryshe ishte me ushtaret e rene italian. Ata varroseshin kur ishte e mundur. Ne vitin 1992 e kam perjetuar vete, se si njerez nga italia erdhen ne fshat dhe nxorren eshtrat e te reneve . Shprehja e pare italisht qe kam mesuar ishte "non piangere" (mos qaj). Keshtu i ngushellonte burri i mire te afermit e ushtareve italian qe gjeten eshtrat ne oborrin e shtepise se tij. Lavdi te gjith Shqiptarev qe humben jeten pafajsisht ne luften italo-greke!

                                      1. .
                                        .

                                        O Xhon-Turk, mire qe e pranon qe Shqipot masakronin kufomat Greke, dhe nderonin me funeral ato Italiane. $$$$$$ Kjo eshte e llogjikshme sepse Arnautat ishin ateat ne sulmin e Italis kunder Greqis ne 1940. Ata Shqipot e vrare qe ti I mbush me Lavdi u vrane ne sulmin ndaj Grekve dhe jo gabimisht tek pragu I shtepis. $$$$$$$ Lexoni artiuĺin e Alfred Moisiut, ku babai I vet Spiro Moisiu ishte pjesmares ne luften Italo-Greke. "Alfred Moisiu e Verteta e Luftes Italo-Greke" gazeta Telegraf. $$$$$$$ Moisiu ben fjal per 6 Batalione Shqiptare te inkorporuara ne divizjonet Italiane. Bataljoni Korabi, Tomorri, Taraboshi, Gramozi, Kaptina dhe Dajti.

                                      2. Kur isha i vogel degjoja gjyshin kur bente ndo nje dore muhabet me shokun e tij rreth luftes italo-greke. Midis te tjerave me kane ngelur ne mendje keto fjale: Ushtaret grek qe binin ne lufte ne rrethinat e fshatit nuk varroseshin nga fshataret por kufomat e tyre liheshin mbi toke dhe qente e fshatit hanin trupat e tyre deri ne ate mase, saqe qente i zinte terbimi. Kjo, jo se ata ishin te pa shpirt, por se ushtria greke beri shume mizori ne shume fshatra, madje arriten deri aty sa nuk kursenin as grate shtatzane por i shponin ato me bajonete. Ndryshe ishte me ushtaret e rene italian. Ata varroseshin kur ishte e mundur. Ne vitin 1992 e kam perjetuar vete, se si njerez nga italia erdhen ne fshat dhe nxorren eshtrat e te reneve . Shprehja e pare italisht qe kam mesuar ishte "non piangere" (mos qaj). Keshtu i ngushellonte burri i mire te afermit e ushtareve italian qe gjeten eshtrat ne oborrin e shtepise se tij. Lavdi te gjith Shqiptarev qe humben jeten pafajsisht ne luften italo-greke!

                                        1. E
                                          E drejta

                                          Po per ndonje masaker te vellezerve turq nuk do shkruani!!!!! 500 vjet na masakruan na ndruan adn na ndruan fene Dhe vazhdojne Nejse cdo gazete ben propaganden e atij qe e paguan.

                                          1. Q
                                            Qirjos palikaris

                                            Poshtat grek njelloi kan qen do jen e do ngelen pushta I duhet ven flaka kurvave greke ,xhaxhi ja leronte janullen mu ne prapanic ktyrve pushtave

                                            1. V
                                              Veritas

                                              I njejti shkrim, botuar vite me pare, shfaqet prape sot njekohesisht ne dy gazeta te perditshme shqiptare. A s'ju thote dicka kjo per pavaresine e shtypit shqiptar? Sahani ku lepihen te gjithe pra eshte i njejte. Edhe ai qe e mbush gjithsashtu.

                                              Lini një Përgjigje