
Scott Peck ka bërë një mrekulli në librin e tij të famshëm “Rruga në të cilën rrallë shkohet”. Ai ka arritur të shërojë shumicën e lexuesve nga cinizmi dhe cinizmi i patëkeq që janë dy gjëra të ndryshme.
Megjithatë ky libër nuk është thjesht një libër psikologjik apo një libër që të mëson “të ecësh para në jetë”. Ky është një libër që të mëson të shikosh ndryshe çështje të mëdha të ekzistencës si Zoti apo Dashuria.
Scott Peck ja del që përmes disa dhjetëra faqeve të edukojë një “popull” lexuesish që është “miliona vite dritë” para të tjerëve që kanë ndjenjur te vlerat e lashta morale e sociale, te konvencionet apo konservatorizmat.
Megjithatë “Rruga në të cilën rrallë shkohet” nuk është një libër progresist. Far from it.
Libri është psikologjik dhe filozofik. Ai arrin të trajtojë me mjeshtëri mendjen e njeriut dhe mendjen kolektive të njeriut që janë dy gjëra të ndryshme. Scott Peck na mëson se shumë veta që nuk janë fetarë e shohin Zotin si një lloj “babai ndëshkues e mizor” dhe se e kanë frikë ato. Kjo nuk është e vërtetë.
Libri megjithatë nuk është një manifest religjioz. Scott Peck, autori, është besimtar por jo fetar. Në më shumë se një rast ai rrëfen episode nga jeta e tij si e humbi rrugës agnosticizmin e tij.
Megjithëse një njeri racional Scott Peck na merr me vete në udhëtimin e tij shpirtëror për të treguar dhe një herë që “ngurtësia” e mendimit e fituar nëpër shkolla dhe emisione-shkencore-me-ajnshtajn mund të zëvendësohet me një tolerancë dhe besim te shoku shoku.
“Rruga në të cilën rrallë shkohet” është një manifest kundër dhunës dhe suksesi i tij ndërkombëtar vetëm sa na e shton besimin se pas mijëra viteve lufte mund të mbërrijmë në politikanë më pacifistë dhe më liberalë.
Për këdo që ka qejf t’i hedhë një sy librit e kemi dhe në shqip te “Albas” nga Latif Ajrullai.
Lini një Përgjigje