Gjuetari ngurosej tek shihte një fazan
si karafil të madh në degë.
Lepuj, dhelpra i vareshin në gjerdan,
po bukuria e mpinte dhe s’shtinte asnjëherë.
Muzg ishte kur më the: “Dua një fazan!”
Unë nuk guxoja të belbëzoja: “Të dua!”
S’ish çudi të vrisja edhe një luan,
vetëm ta kuptoje ç’më mundonte mua.
I thashë gjuetarit. Dhe ai u thinj.
Asnjë fjalë. S’premtoi. I kërrusur shkoi.
Në një pritë u ngrys, në një pritë u gdhi.
Dhe fazani erdhi. Erdhi. Ai shtiu.
Merre këtë fazan, dashuria ime!
Unë të dua! Për dashurinë sakrifikohet, Ja, kaq!
Vetëm dikush u thinj, dashuria shkakton dhe dhimbje,
Por të lutem, sërish plagë mos hap!
———————————————————————————–
Lini një Përgjigje