Te fundit
Rilindja e Barçës, 8-2 ndaj saj, Superliga, Real Madridi dramatik…; Rummenigge rrëfehet si kurrë më parë
12 Shtator 2022, 15:09Sport
TEMA
Karl-Heinz Rummenigge (66 vjeç) është një emblemë e futbollit gjerman, në fushë dhe në zyra. Pas një karriere përrallore si futbollist, ai mbajti postin e drejtorit të përgjithshëm të Bayernit nga viti 2002 deri më 2021. Aktualisht, ai punon për Shoqatën e Klubeve Evropiane (ECA). Ai ka dhënë një intervistë të gjatë për AS, dy ditë përpara se Bayerni të luajë kundër Barcelonës në Champions.
Më lejoni t’ju pyes për ato klasa kërcimi që i kishit premtuar gruas tuaj, pasi keni bërë një hap prapa si CEO i Bayernit, a kanë filluar?
Fatkeqësisht, kjo nuk ka ndodhur ende…
Për fat të keq?
Ju e dini sa mirë kërcej (qesh). Jam duke menduar seriozisht për ta mbajtur premtimin tim. Nuk do të jem në gjendje të fshihem më gjatë.
Stadiumet e futbollit do të jenë më të njohura për ju sesa parketi. A ju ka shpëtuar ndonjë buzëqeshje kur Barça ra në të njëjtin grup me Bayernin tuaj?
Natyrisht. Gjithçka do të fokusohet te ribashkimi me Robert Lewandowski, megjithëse kam shumë kujtime nga ndeshjet kundër Barcelonës. 8-2 ishte diçka legjendare, por kishte edhe momente të tjera. Një herë luajtëm atje me Jürgen Klinsmann dhe shkuam 4-0 në pushimin mes dy pjesëve të lojës. Mbaj mend që në pjesën e dytë e shikoja orën më shpesh se kurrë më parë, ose në tërë jetën time.
Ka pasur edhe momente më të mira, si në vitin 2013…
Janë ato që i mbaj mend më shumë. 4-0 në Mynih kundër Barçës së Messit dhe në formë të mirë, më pas 0-3 atje. I thashë vetes: nëse e mposht Barcelonën në gjysmëfinale me një rezultat total 7-0, e meriton të fitosh Champions League. Kështu ishte.
Si e kujtoni 8-2 ndaj Barçës?
Barça kishte qenë një pikë referimi për një kohë të gjatë, një model që ne të gjithë e ndiqnim. E kam diskutuar shpesh me Uli Hoeness. Fatkeqësisht, kjo ka ndryshuar pak vitet e fundit. Ajo ndeshje e çmendur në Lisbonë ishte tashmë një shenjë. Ne ishim mjaft nervozë më parë, duke pritur një lojë të ngushtë. Në kthim u ulëm në autobus dhe pimë birrë. Dukej si një film. Të gjithë shpresojmë që ndjesitë të nesërmen të jenë akoma po aq të bukura sa atëherë.
Nga talenti stërvitor te ndërtimi i levave. Çfarë ndodhi?
Barcelona ishte një model për “La Masía”. Më pas ata goditën xhekpotin me Messin, i cili e ngriti të gjithë klubin në një nivel tjetër. Për fat të keq, situata ndikoi në të dhe, përveç kësaj, klubi ishte në telashe të rënda financiare. E njoh shumë mirë Joan Laportan. Ai hodhi poshtë një fillim të ri të bazuar në durim dhe preferoi një më të shpejtë. Tani, të paktën ai ishte në gjendje të tregonte se ekipi që sapo ka ndërtuar është edhe një herë forcë për t’u llogaritur.
A nuk është e rrezikshme ta hipotekosh klubin në këtë mënyrë?
Unë e njoh Joan, është një optimist i lindur. Megjithatë, jam i bindur se tani është personi i duhur për të marrë drejtimin. Ai e njeh klubin si askush tjetër, ishte pjesë e epokës së artë me Pep. Dhe, për të qenë i sinqertë, financat nuk kanë një peshë kaq të madhe në Spanjë sa te ne. Nëse performanca sportive është adekuate, gjithçka përfundon në një farë mënyre duke u zgjidhur. Atje orët ecin ndryshe. Me mbi një miliard euro borxh që po flitet, do të kisha kaluar shumë netë pa më zënë gjumi.
A ka të drejtë trajneri Julian Nagelsmann kur thotë se nuk e kupton se si një klub mund të nënshkruajë pa para?
Në përgjithësi, unë zakonisht rekomandoj që gjithkush të merret me problemet e veta. Julian nuk duhet të bëjë deklarata politike, kjo varet nga Oliver Kahn dhe Herbert Hainer. Në fakt, ia kthyen kusurin nga Spanja. Mendoj se është gjithmonë më mirë t’i përmbahesh fushës tënde të ekspertizës. Ata duhej të merrnin një rrugë të re. Barcelona ka qenë gjithmonë një klub i rëndësishëm për futbollin në Evropë.
Nuk e kishit parashikuar që do të përfundonin të tretët në grup?
Nuk e kam parashikuar, e kam uruar (qesh). Por Interi më dha ndjenja më të këqija në ndeshjen e parë.
Me Lewandowski, gjithçka është më e lehtë?
U diskutua shumë në verë, por duhet thënë qartë: edhe në Barcelonë po performon në mënyrë të jashtëzakonshme, për të tretën herë radhazi.
Çfarë pritjeje prisni për të në “Allianz Arena”?
Do të doja që Bayerni dhe publiku ta pranonin me mirënjohje. Mos harroni se ai luajti këtu për tetë vite, fitoi gjithçka dhe shënoi nga 35 deri në 50 gola çdo sezon. Përveç kësaj, ai mbërriti si lojtar i lirë dhe la 45 milionë euro. Ai ka dhënë më të mirën për Bayernin.
Megjithatë, në kujtim mbetet telenovela rreth largimit të tij…
Spanja ishte gjithmonë në mendjen e tij. Dhe kjo ishte, ndoshta, mundësia e fundit për të nënshkruar me një klub të këtyre përmasave. Kjo nuk e ndryshon faktin që ai ishte një nga blerjet më të mëdha të 15, 20 viteve të fundit.
Së bashku me kë?
Ribery, Robben, Neuer.
Shpenzimet e merkatos janë në një nivel edhe më të lartë se para krizës së Covid…
Ka ende diskutime, të paktën në Gjermani, për qëndrueshmërinë dhe financat. Tifozët janë ata që duan të bien në sy. Ky është një problem i dukshëm në të gjitha fushat e shoqërisë sonë. Futbolli nuk mund të përballojë të paguajë çdo vit e më shumë. Që nga rasti i Bosman-it, kjo është bërë një rrugë njëkahëshe, që shkon vetëm lart, dhe rrugët bëhen gjithnjë e më të ngushta. Duhet të kemi kujdes që industria e futbollit të mos jetë e vetmja industri në botë që nuk nxjerr fitim.
Disa vazhdojnë të ndjekin plane të tjera si Superliga. Çfarë mendoni ju?
Kjo ide lindi si rezultat i të ardhurave të Premier League. Unë kam një marrëdhënie të relaksuar me Florentino Perez. Ai ishte gjithmonë një kritik i madh i faktit që anglezët sollën miliarderë, fonde mbrojtëse ose, tani, edhe shtete të tëra në botën e futbollit dhe se pjesa tjetër e Evropës duhej të vuante për këtë. Promotori i madh është ekskluzivisht Anglia. Investimet neto në Angli janë më të larta se kurrë. Dhe kjo ndikon në konkurrencë.
Toni Kroos, ndoshta jo krejtësisht indifferent, gjithashtu beson se Superliga duhet dhe do të vijë. Çfarë mendoni ju?
Në fund të ditës ai luan për klubin që mbetet i bindur se do të arrijë. Nga ana tjetër, jam i sigurt se kjo çështje nuk do të diskutohet më mes klubeve të mëdha të Francës, Anglisë dhe Gjermanisë. Dhe një Superligë pa pjesëmarrjen e këtyre tri ligave nuk do të ndodhë kurrë. Është e qartë se pronarët që derdhin pasurinë e tyre private në klubet e tyre do të ndjekin gjithmonë këto lloj idesh. Në fund të fundit, ata nuk i investojnë paratë e tyre në këto klube dhe pastaj ia dorëzojnë samaritanëve të mirë. Megjithatë, kjo Superligë nuk do të vijë. Përgjigja e publikut, mediave dhe fansave ishte aq dramatike negative sa askush nuk do të guxonte të shkojë më në atë pikë. Jam më se i bindur për këtë. Më lejoni t’ju them diçka tjetër.
Po…
Superliga nuk do të kishte rritur në mënyrë drastike të ardhurat e klubeve, do të kishte vetëm dy pasoja. Në radhë të parë do të kishte barazuar në këtë kuptim klubet nga Anglia, Spanja dhe Italia, pra vendet që ishin angazhuar në atë kohë. Dhe së dyti, nuk do të kishte rënie nga kategoria, që do të nënkuptonte një lloj pagese për këto klube në garë. Asnjë nga të dyja gjërat nuk do të kishte funksionuar në Evropë, thjesht sepse tifozët nuk i duan. Duhet të keni kujdes që të mos i bëni gjërat në futboll me qëllimin e vetëm të përfitimit financiar.
Pra, pritshmëritë sillen rreth asaj që bëhet në Champions League?
Më duhet të them sinqerisht se fjala “triplet” po përdoret shumë shpesh tani. Mund ta ëndërrosh gjithmonë, por Liga e Kampionëve është një objekt shumë i lartë. Kush e priste që Real Madridi do ta fitonte këtë vit.
Si e shpjegoni që ky klub është i aftë për të pamundurën në dukje?
Kohët e fundit kam qenë në kontakt me Carlo (Ancelotti). Për të qenë i sinqertë, doja të shkoja në shtrat pas rezultatit të pjesës së parë në ndeshjen e dytë kundër PSG. Më duhet të pranoj se isha i lodhur. Më pas, u gëzova që qëndrova dhe e pashë atë deri në fund. Nuk ishte vetëm ajo ndeshje, i gjithë sezoni i Real Madridit në Champions League ishte i pamposhtur, me një nivel dramatik. Për të mos thënë që të bardhët u shpallën edhe kampionë të La Liga-s, të Superkupës së Europës dhe do të përfundojnë fitues të Botërorit për Klube.
Çfarë i thatë Ancelottit?
I shpreha admirimin tim. Ai ka durim qiellor dhe ndonjëherë zbulon gjëra që dikush nuk do t’i besonte të mundshme. Ai nuk ishte thjesht me fat, vetë thotë se ka një ekip me karakter të jashtëzakonshëm, që e kishte mahnitur edhe atë. Sipas meje, kjo është një arsye, tjetra është stadiumi. Kam luajtur në “Bernabeu”, kam qenë në tribunë gjatë funksionit tim të dytë dhe mund të them vetëm se gjeneron respekt, madje edhe frikë. Kur tifozët shkojnë atje, shkëndija hidhet nga tribuna në fushë dhe ajo bëhet një kazan. Është diçka pozitive për futbollin.
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Lini një Përgjigje