Te fundit
Baze nxjerr nga shtypi vëllimin poetik "Jug". Një dedikim për mikun e tij Sokol Olldashi, në përvjetorin e ndarjes
19 Nëntor 2014, 19:36Kulturë
TEMA
Gazetari Mero Baze, sapo ka nxjerr nga shtypi një përmbledhje me poezi nën titullin “Jug”, e cila synon të jetë një antologji e përzgjedhur e poezive të autorit, shumica e të cilave janë botuar në gazetat kulturore në vend. Në faqen e parë të librit ai i ka bërë një dedikim mikut të tij duke shkruar, “Sokol Olldashit, për ta bërë më të plot mungesën e tij në përvjetorin e ikjes”.
Ndërkohë poezia e fundit e librit i është kushtuar Olldashit dhe është një elegji plot dhimbje cinizëm dhe mall për fatin e tij politik dhe njerëzor. Libri është i botuar në amazon.com ne linkun http://www.amazon.fr/Jug-Poezi-Mero-Baze/dp/1477588957/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1416422075&sr=8-1&keywords=mero+baze
Ai po ashtu eshte botuar në një tirazh të kufizuar vetëm për miqtë e tij në print në Tiranë. Mero Baze është autor i gjashtë librave publicistikë. Ai ka botuar poezi në shtypin shqiptar prej vitit 1985. Ky botim është një përzgjedhje e poezive të tij. Me poshte poezia per Olldashin qe eshte pjese e ketij libri.
Sokolit
Shpikëm ikjen tënde, kur të kishim zbuar
Në një natë pus, ku vetëm vdekja lëvizë
Kemi frikë të themi, pse shkove vet në varreza
Siç kemi frikë, pse varret të kishin zënë prit!
Shpikim vlera, që ndoshta nuk i kishe
Se na mungon heroi brenda nesh
Kemi frikë të themi, vërtetë si ishe
Siç kemi frikë, atë që ishe vërtetë.
Shpikim zënka, që me ty s’i kemi bërë
Për të të kërkuar falje, tani që nuk je
Kemi frikë të themi, se nuk u zumë kurrë
Siç kemi frikë, se mund të ziheshim vërtetë.
Shpikim vese, që ndoshta nuk i kishe
Për pije, çmenduri dhe gra
Kemi frikë të themi se ike pa arsye
Siç kemi frikë të themi, se arsye ka.
Shpikim histori që s’i kemi jetuar
Për të mbushur boshllëqet, që krijuan të tjerë
Kemi frikë të themi, që nuk i jetuam
Siç kemi frikë, se s’do t’i bënim vërtetë.
Shpikim armiq, që ti nuk i kishe
Për të parë, sesi i mundje në betëjë
Kemi frikë të themi, që ti s’doje luftë
Siç kemi frikë të themi, se lufta qe në derë.
Shpikim besnikë, që ti nuk i kishe
Për ta bërë të shëndrij ikjen tënde
Kemi frikë të themi, që po të linim vetëm
Siç kishim frikë lodhjen tënde
Të shpikim ty, sa herë jemi vetëm
Dhe nuk e shpjegojmë dot çfarë ndodh rreth nesh
Kemi frikë të themi, se bota do qe ndryshe
Po aq frikë, se ti mund ta bëje “më përshesh”.
Ngrihu tani, mos rri gjatë aty!
Asgjë nuk të shpëton nga çfarë kemi shpikur
S’na duheshe shumë, kur ishe mes nesh
Të ribëmë, se na duheshe, tani që ke ikur.
Tallu po deshe me ç‘të kemi bërë
Siç talleshe me veten dhe jetën e parë
Me frikën tënde nga qiejtë dhe qentë
Që dhe në këtë jetë nuk të janë ndarë.
Ngrihu, se tani s’je më ai i pari!
Të ndryshuam, të bëmë, siç na duhesh tani
Kemi frikë ta pranojmë kush vërtetë prehet tek varri
Por më frikë kemi talljen nga ty.
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
