Eshtë e pamundur që njerzit të mos jenë të varur nga mjetet e komunikimit në masë që kemi sot, është e pamundur të mos ta njohësh influencen e mjeteve të komunikimit. Por çdo individ mund të kultivoj një mënyrë personale të burimeve vetjake për mos të qënë i varur nga mjetet e komunikimit. Mund të ja dalim duke mos qënë të varur nga to vetëm duke llogaritur se kush janë nevojat tona për të marrë nga këto burime e duke mos lënë asnjë tjetër të shndërrohet në një fuqi që mund të zgjedhi se çfarë është e mirë dhe e keqe për ne. E vërteta vjen vetëm nga eksperienca jonë me kushtin që të jemi fleksibël psikologjisht edhe të gatshëm të marrim nga informacionet që na vijnë nga konteksti ku jetojmë edhe nga eksperiencat që jeta na jep. Shpesh herë për mos tu përballur me sfidat e jetës mbyllemi në vetëbesime fallse të natyrave dogmatike paragjykuese. Problemet e anktheve të ndryshme janë hapur në masë të madhe në shoqëri sepse jemi bërë të huaj nga traditat tona kulturore, pa pasur më një identitet të vërtet, i besojmë njohjeve shkencore pa i besuar njëherë vetes. Nuk dimë më çfarë duam e çfarë objektivash të ndjekim, lejojmë që teknike fantashkencor të na japin sugjerime si të mposhtim shqetësimet tona edhe entuziazmin e pakontrolluar. Ka medikamente edhe anstetizues argëtimi që e barazojnë pavetëdije kuptimin e jetës me momente euforie. Për këtë arsye roli i psikologut që nuk përshkruan medikamente është quajtur në mënyrë naive nga shumë individë si një rol sipërfaqesor e arbitrar. Në realitet psikologu ndihmon individët të rizbulojnë burimet e aftësitë personale. Për të kundërshtuar atë ndjenjën e vetë-dorëzimit që çdo gjë është e pamundur biem viktima të nihilizmit, që tentojmë të evitojmë sfidat e jetës me frikën e pavetëdijshme të përballemi me mundësinë për të rishikuar zgjedhjet e bëra mëparë e duke na çuar në pikën që të heqim dorë nga objektivat që i kemi pasur si qëllim. Në këtë mënyrë frustimi edhe zhgënjimi do të mbysi shpresën për të realizuar atë objektiv. Gjëndja e rëndë shpirtërore mbyt gëzimin për të jetuar njëlloj si nafta që në krahët e pulëbardhave të cilat përfundojnë në një oqean të inkuinuar edhe pesimizmi na ndërpret fluturimin duke na detyruar të jetojmë në një monotoni të mërzitshme pa stimuj. Kemi humbur çdo shpresë dhe e quajmë veten të humbur para se të marrim pjesë në lojë. Pranojmë vdekjen pa sfiduar mëpare jetën sepse kemi frikë falimentimin pa tentuar të provojmë të realizojmë ëndërrat tona. Kultura e sotme dominuese nuk ndihmon për të përfituar vetëbesimin. Në një botë gjithmonë e akoma e më pa emocione në të cilën shkenca zëvëndëson marrëdhëniet edhe eksperienca jonë kufizohet me një kuti komercialiteti baraz me ushqimet që konsumojmë deri te oreksi i nxitur nga publiciteti përpara se ne ta ndjejmë atë.
besmir bano,ti s’di ta perdoresh google translate-in
Besmir e paske perkthy shkrimin me Google Translate,ishalla nuk je gazetar se fyen kete profesion