Lutem që Obama të jetë fitues!

Nga Halil Matoshi

Kisha shkruar që në gusht të vitit 2007 se modeli Obama është më i miri jo vetëm për amerikanët (kosovarët njihen si kombi më proamerikan), pra edhe për vetë kosovarët dhe natyrisht se në atë debat kam hasur në mosmiratim të thuash masiv të bashkëqytetarëve të mi. Madje më vinin edhe mesazhe përbuzëse, sepse shumë njerëz në Kosovë flisnin në favor të republikanit McCain. Isha përballë atëbotë edhe me gjuhën raciste, (që për arsye injorance kjo gjuhë është me bollëk në komunikimet publike në mendësinë kosovare) se qenkam për fitoren e “magjupit”.

Turpërohesha me këtë qasje gjuhësore të njerëzve të thjeshtë. Turpërohesha edhe me Qeverinë e vendit tim, sepse ishte turpi im. Por kurrë dhe as tash nuk më kanë luhatur bindjet raciste të kësaj mendësie që duket të jetë ende shumicë në vendin tim.

Sepse jam i vetëdijshëm se injoranca është fuqi në këtë vend.

Porse ndihem i fuqishëm, kur ideali im për Amerikën time po fuqizohet  sërish, me gjasa të mëdha që demokrati Obama ta fitojë mandatin e dytë në Shtëpinë e Bardhë. SHBA-ja si ideal i demokracisë dhe lirive njerëzore e qytetare po rikuperohet pas fazës pastraumatike si pasojë e 11 shtatorit. Secila votë për Obamën është një dëshmi për forcën mendore dhe shpirtmadhe të kombit amerikan.

Sepse Amerika me një pushtet jo paranoid në Shtëpinë e Bardhë është ndjenja më e sigurt për secilin qytetar edhe në Kosovë,  se kurrë më nuk do të ketë skema të frikës orweliane nga “1984” dhe minisvera e pan-optikona, sepse do t’i lërë njerëzit t’i ndërtojnë jetët e tyre ashtu siç ata vetë duan.

Duke qenë se Amerika nuk është përgjegjëse vetëm për jetët, pronën dhe liritë e amerikanëve, por edhe për jetën, pronën dhe lirinë time, si njeri dhe si kosovar, një superfuqi qëllimmirë, liritë njerëzore do të marrin kuptim tjetër, shpresat se mund të ndreqet bota do të rriten, dhuna do të zvogëlohet…

Prandaj Amerikën me Obaman në dhomën ovale i bëj përgjegjës edhe për fëmijët e mi, që ishin fëmijë të luftës.

Ndërsa lufta e Kosovës ishte e një lloji të tretë. Tomas L. Friedman pyeste: “A ishte ajo lufta e tretë botërore” dhe përgjigjej, jo. “Lufta e Kosovës nuk e ndërroi botën, por tregoi se sa ka ndryshuar ajo”.

Mishërim i këtij ndryshimi sot është pikërisht Barack Obama.

Kurrë s’mund të harroj faktin se fëmijët e mi kanë pasur të ashtuquajturit “Kartonë të gjelbër”, që zyrtarët serbë ua kishin ndarë shqiptarëve kosovarë të mbetur gjallë brenda Kosovës, kur i kishin deportuar rreth një milion sish me trenat e vdekjes.

Amerika me Bill Clintonin e dizajnoi dhe realizoi çlirimin e Kosovës, ndërkaq që George W. Bush e shpalli më 10 qershor 2007 pavarësinë e shtetit të ri në Fushë Krujë, për t’u vërë pikë deportimeve dhe trenave të vdekjes “kartonëve të gjelbër” dhe hapësirave për jetë të zhveshur.

Në kontekst të lirisë së Kosovës, prandaj nuk do të ndërroj asgjë, sepse si republikanët edhe demokratët janë konsistentë. Por në aspektin e sigurisë së kësaj bote në të cilën po jetojmë, Obama është shumë më pak i frikshëm, sepse shumë më me mend dhe racionalitet e përdor fuqinë e SHBA-së, duke qenë se nuk është një hero amerikan i luftës, por një hero i mendimit të ri.

Duke arsyetuar “votën” për Obaman, Fared Zakharia para katër vjetëve thoshte se amerikanët duhet të çlirohen nga frika dhe frikësimi, që ishte postulat i luftës së ftohtë (balancimi i frikës sipas doktrinës së Kissingerit) dhe i frazës “luftë kundër terrorit”, që sipas David Miliband, sekretarit të Jashtëm të Britanisë së Madhe në Washington, jepte një ide të shtrembëruar të një armiku të bashkuar global dhe që inkurajonte përgjigje ushtarake.

E kam përkrahur kandidatin demokrat Obama, nga kjo fundbota jonë me pak shpresë, në kandidaturën e tij të parë dhe shumë kolegë të mi asokohe mbanin anën e Mc Caine, por të njëjtit sot janë bërë pishman dhe vënë bast për Obaman!?

Pra, asnjë arsye nuk e kam, ndërkohë që të mos e përkrah dhe të mos vë bast se ai do të jetë banor i Shtëpisë së Bardhë edhe katër vjet.

Obama në vend të “balancimit të frikës dhe frikësimit” do na jepte diç më të mirë, “balancimin e dinjitetit” (si rikthim i mythosit antik grek, term i Francis Fukuyama) dhe atë botë isha i bindur se kjo ide do të masivizohej jo vetëm në SHBA (dhe sidomos në Evropë, ku përkrahja ndaj Obamas është rritur fuqishëm, sidomos në Britani dhe Francë), në tërë botën por, e shihni, është rritur edhe në Kosovën time të vogël e të rraskapitur nga fatkeqësitë dhe luftërat dhe nga qeveri që nuk qeverisin por sundojnë me regjime të dorës së fortë, në bashkëpunim me krimin e organizuar dhe me paramilitarë e shërbime sekrete.

Në të njëjtën mbrëmje kur ish-sekretari i shtetit për marrëdhënie me jashtë dhe komonwlth, David Miliband, shprehej se terrorit duhet t’i përgjigjemi përmes ligjit, si gur themel i shoqërive demokratike, e jo përmes kampanjave ushtarake dhe se duhet përkrahur të drejtat e njeriut dhe liritë civile brenda dhe jashtë vendit, po përpiqesha ta arsyetoja qëndrimin pse isha për Obaman në një TV të Prishtinës: se Amerika ime (çfarë unë e dua) është kjo që po rikthehej me Obaman, si një thirrje për zgjerimin e lirive qytetare e të njeriut.

Që të nesërmen (ishte 17 janari 2009) kur e lexoja shkrimin autorial të zotit Miliband në “The Guardian”, u ndjeva tërësisht i çliruar, se nuk jam i vetëm në frymëzimin idealist, ku shumë njerëz të përbuzin dhe të tallin, sepse bota është shumë më e egër dhe më e ashpër seç e dua. Me këtë nuk mëtoj të fryj kultin e personalitetit, përmes Obamas, por dua ta mbaj gjallë vetë frymën e lirisë njerëzore.

Prandaj ndihem mirë dhe i ftoj lexuesit e mi që të ndihen mirë në suaza të kësaj fryme liberatore edhe kur i rikthehem këtij shkrimi të shkruar para zgjedhjeve presidenciale të para katër vjetëve.

Shqiptarët përgjithësisht dhe kosovarët në veçanti do të ruajnë mirënjohje të përjetshme për ish-presidentët Wilson, Georg Bush Senor e veçmas George W. Bush, po aq sa për presidentin Bill Clinton.

Natyrisht se edhe George W. Bush ishte një ëndërrimtar dhe luftëtar për lirinë e popujve, por ai këtë e kishte konceptuar të arritshme me një gjuhë dhe me mjete të tjera, duke iu qasur brutalitetit të një bote hobeesiane me brutalitet.

Muzgu i tij si president, besoj edhe sot, siç besova para katër vjetësh, muzgu i frymës “bushiste” në politikat globale amerikane, do të jetë agu i një Amerike më humane, më të fortë (forca e ideve liberatore është më frymëzuese se forca e armëve më të sofistikuara.)

“Vota ime” për Obaman edhe në këto zgjedhje është votë për një Amerikë (demokraci pa armiq) që secilën ditë e vit do të provojë të bëhet më e mirë, për ta ruajtur dhe përmirësuar ngrohtësinë në zemrat e liridashësve kudo në botë dhe posaçërisht imazhin brilant që e ka ky vend tek shqiptarët.

Por t’i rikthehemi Milibandit, pas katër vjetësh, si kujtesë që Amerika e mirë duhet të ketë përgjigje me ligj (mësimi i Guantanamos – si hapësirë për jetë të zhveshur dhe “kjo është arsyeja që ne mirëpresim zotimin e presidentit të ri, Obama, që ta mbyllë atë”, shkruante atëbotë ai. “Ne e kemi torturuar Mohammed al-Qahtanin”, i pati thënë “The Washington Post-it” Susan Crawford, ish-gjykatëse, tashti e pensionuar.

Amerika ime nuk është ajo që aplikon hapësirat e paligjshme, për jetë të zhveshur dhe torturë.

Po në të njëjtin emision televiziv, duke qenë se vetë e kam përjetuar jetën në hapësirat e zhveshura agambeniane, i trishtuar nga pamjet që i shohim përmes CNN-it nga Gaza, fytyra të gjakosura fëmijësh dhe frikë grash e pleqsh dhe i vetëdijshëm për vuajtjet biblike të hebrenjve nën Llagerin nazist, ndihem i frikësuar se edhe kastat pushtetore izraelite po më ngjajnë, apo po bëhen si ata, torturuesit e djeshëm të vetë atyre!?

Pardje Auschvitzi e Gulagu, dje Srebrenica e Kosova (një burg i hapur dhe i madh në  një tokë të vogël) e sot Guantanamo dhe Gaza e përligjin atë që thoshte Primo Levi se “Është e vështirë që në pak dekada, në 50 apo 100 vjet të lindë një tjetër nazizëm në Gjermani apo një tjetër fashizëm në Itali… Unë mendoj se ka vende ku ekziston dëshira, por jo synimi. Mendimi nuk ka vdekur.”

Asgjë nuk vdes. Gjithçka ngrihet e rilindur.

Strategjia vetëvrasëse e Hamasit terrorist nuk do të guxonte ta tërhiqte “në ferr” edhe demokracinë izraelite, sepse ekzistenca e Palestinës është e ndërvarur nga ekzistenca e shtetit të lirë dhe demokratik të Izraelit.  Duke u përpjekur kundër paradigmës së të keqes njerëzore (llagerit) dhe për një patriotizëm konstitucional, sot, dëshiroj të besoj se me Obaman sërish në Shtëpinë e Bardhë, konflikti në Kosovë do të jetë çështje e historisë tashmë, shteti palestinez do të etablohet dhe së treti lufta kërcënuese në Iran do të shmanget!? A nuk janë këto tri arsye të bollshme për të qenë në krah të Obamas?.

Obama, dua të besoj, me mbështetjen e politikës së re “nobele” të BE-së, të mbështetur në vlerat e përbashkëta evropiane, dhe me bekimin e kombit të paepur në shpirt altruist amerikan, si dhe tërë mendësisë së re botërore që të gjitha vlerat ia nënshtron diskutimit, mund t’i përafrohet idealit veprues të demokracisë pa armiq (Giovani Sartori) dhe do të jetë model qeverisjeje edhe për vendin tim, sepse ndonëse në krizë të thellë, besoj se pikërisht kriza do të prodhojë alternativa të reja, sidomos ndër të rinjtë mendjehapur që nuk kapen pas tablove bardhezi të origjinës dhe gjakut, pas pikëpamjeve historike dhe biologjistike të botës. Ndiej një krenari, për më tepër një besim se po rilind një botë jo e errët. Kjo është (do të jetë) njëherësh përgjigjja më e mirë ndaj të keqes universale dhe terroristëve, kudo që të shfaqen. Kjo është edhe përgjigjja më e mirë ndaj qeverive tona të këqija: Të refuzojmë që të na frikësojnë.

Përse Berisha e donte Romney-n në Shtëpinë e Bardhë

13:28 Blog

Si në bankën e kasapit

20:08 Blog

Ekonomia në vendnumëro në 9 muajt e parë të vitit!

17:57 Blog

Ndërgjegja shqiptare feston në Vlorë!

17:52 Blog

TEC-i i Vlorës në gjykatë, por më parë në prokurori

14:46 Blog

Unë ju siguroj ju (ose atë, sipas vaftit)

20:48 Blog

Gjykata Kushtetuese në botën e çudirave!

19:56 Blog

A e shfrytëzuan sa duhet shqiptarët ndihmën amerikane

18:07 Blog

FJALIMI/ Mund t’ia dalësh këtu në Amerikë nëse je i gatshëm ta provosh

17:49 Blog

Life is not Ferr

19:49 Blog