Një falenderim për Uli Hëness

Nga Ylli Manjani

Si tifoz i Bayern, do të kisha shumë dëshirë të takohesha me Uli Hëness për një birrë për folur me të, jo pa pasion për Bayernin, Guardiolen, Schweinsteiger, Lahm, Neuer e gjithë futbollistët me radhë. E ndjek prej vitesh dhe me tifozllëk këtë skuadër dhe padyshim që Uli ka meritën kryesore të ngritjes së saj. Çdo tifoz bavarez, kudo ndodhet, e adhuron Ulin dhe leadershipin e tij në krye të klubit bavarez.

Mirëpo edhe Uli ka bërë një gabim jo të lehtë. Ka fshehur të ardhurat e biznesit të tij privat dhe për pasojë edhe taksat ndaj shtetit të tij. Shteti gjerman, që sigurisht nuk fal në tilla raste, e ka vënë Ulin nën akuzë penale, pa e çarë kokën fare se kush është ai e ç’histori suksesi ka. Sot ai gjendet nën akuzë, e cila po gjykohet në një gjykatë në Mynih. Meqë na është bërë zakon që kur duam të hutojmë njëri-tjetrin në argument, themi se “kështu e ka ky vend apo ky tjetri”, po përpiqem të shoh procesin gjyqësor ndaj Ulit në Gjermani me dy procese gjyqësore te së njëjtës kohë në Shqipëri.

Procesi gjyqësor ndaj Ulit koincidon në kohë me proceset gjyqësore që janë çelur edhe ndaj (me nder Ulit) dy kryetarëve të bashkive në gjykatoren e Tiranës. Uli paraqitet atje në seancat gjyqësore, që dihet se kur fillojnë dhe kur do mbarojnë, (ditën e enjte atje jepet një vendim). Kapadaitë e bashkive këtu, nën akuzë jo për fshehjen e parave të veta, po për zhvatjen e parave të shtetit, nuk denjojnë të vijnë në gjykim! Kur vendosin të vijnë, flasin veç para kamerave për miletin për pafajësinë e tyre. Uli nuk ka guxuar të thotë se është i pafajshëm deri më sot, jo se s’ka kamera për të folur, por se ai beson se ka gabuar. Kurse kryetarët e bashkive këtu, nuk pranojnë as për sy e faqe që edhe mund të kenë gabuar, siç gabon çdo njeri. Të pranosh gabimin dhe se mund të gabosh, është sigurisht ndryshimi i parë i madh ndërmjet një kapadaiu gjerman si Uli dhe kapadainjve lokalë shqiptarë.

Prokuroria gjermane as që pyeti fare se çfarë është Uli. Kjo vjen sepse ajo është pjesë e një shteti të fortë, që qëndron në këmbë mbi dy shtyllat klasike të ligjit dhe të taksave. Nuk ka shans që qoftë dhe pjesërisht të cenohet secila prej shtyllave. Ligji dhe taksat janë instrumente të shtetit dhe nuk bëhet fjalë që shteti të bëjë kompromis. Prandaj dhe nuk i intereson aspak se kush është cenuesi i këtyre dy shtyllave të shtetit. Merrini dhe vendosini këto shtylla në shtetin tonë dhe do shihni që nuk meritojmë të quhemi shtet. As ligji e as taksat nuk e motivojnë dot shtetarin shqiptar që të mbërthejë kapadaiun ballkanas, që flet vetëm shqip. Për pasojë, ngrehina e shtetit ka rënë si ndërtesë pa leje. Në majë të kësaj ngrehine të rënë qëndron kryetari i shtetit, që mbron të gjithë ata që shkatërrojnë shtyllat mbajtëse të tij. Edhe kur ka ndonjë tentativë për të ringritur këto shtylla, është gjetur gjithmonë intrumenti goditës që e mban godinën të rrëzuar. Të paktën këto 24 vite kështu ka ndodhur.

Gjykata gjermane shpalli datën e fillimit dhe datën e mbarimit të gjyqit. Gjykata jonë njofton datën e fillimit dhe data e fundit nuk dihet. Për të gjithë ata që duan të kuptojnë se çfarë është parimi i gjykimit të pandërprerë, modeli i anonçuar nga gjykata gjermane është fiks ky parim. Ndërsa modeli shqiptar është për t’u studiuar se si të mos bëhet një proces gjyqësor. Përballja me drejtësinë nuk mund të bëhet sipas qejfit të palëve, po sipas rregullave të shtetit. I akuzuari ka gjithë të drejtën legjitime të mbrohet, por brenda afateve të procesit gjyqësor dhe jo në afatet që i vetëvendos në bashkëpunim me avokatin. Xhanëm ne s’kemi kurajo të numërojmë votat nga fillimi e deri në fund (të cialt sido të dalin, nuk të dëmtojnë), e jo më të mbarojmë gjyqet, të cilat mund të të degdisin edhe në burg. Ka një mimimun burrërie pritja e një vendimi në çdo vend të botës kur flet shteti. Kur nuk ka burrëri, nuk ka as shtet.

Po e ndaloj këtu këtë krahasim duke i kërkuar ndjesë Ulit dhe drejtësisë gjermane, sepse vetëm thellohet neveria. Por, sidoqoftë kjo shërben për të kuptuar se ku jemi në raport me Europën. Europiani, kur flet për shtetin dhe gjykatën ka parasysh pikërisht këtë mënyrë funksionimi siç është ky rast i Ulit. Ndërsa ne rrekemi të arsyetojmë me ta, në fakt me veten, se kemi ligje europiane, por që nuk po na zbatohen. Në fakt nuk kemi as ligje europiane e as zbatim europian. Ky është një fakt që nuk mund ta mohojme më.

Si tifoz i Bayern, do kisha dëshirë të gjeja një mundësi që Ulin ta gjykonte ndonje gjykatë shqiptare, se me sa para sa ka borxh ai, këtu mund të kishte zgjidhë punë fët e fët. Bayerni ka nevojë për një leader si ai. Por si qytetar i Europës do më pëlqente më shumë që të kisha ligjet dhe gjykatën gjermane këtu më mirë. Si jurist jam gjithnjë e më shumë i bindur se, ne nuk mund të shkruajmë ligje. Duhet thjesht ti kopjojmë dhe ti përkthejmë mirë. Ligjet tona janë shportë me vrima pa rend e pa logjike vazhduese nga fillimi e deri në fund. Ndërsa për t’i zbatuar këto ligje, kemi dy rrugë; ose të presim që të krijohet në vite një trupë gjyqësore profesionale; ose të jemi të sinqertë dhe t’i kërkojmë Perëndimit të drejtojnë ata ndërtimin e një trupe gjyqësore të besueshme e profesionale në një kohë më të shpejtë.

Ndërkohë falenderoj Ulin që na dha edhe njëherë mundësinë për të mbetur më mirë thjesht tifozë të Bayern, se këto punët e tjera janë të vështira.

Riciklim nismëtarësh

21:02 Blog

Nekrofilizëm mediatik

19:35 Blog

ANALIZE/ Rrënojat e perandorive

19:32 Blog

Na trajtoni si gra sepse jemi të ndryshme nga burrat

20:21 Blog

Mjaft më me debatin e “të fortit”

19:56 Blog

Skënderbeu që vret

17:40 Blog 1 koment

8 Marsi si monotoni

19:31 Blog

Iluzionet e humbura të Putinit dhe Perëndimi

18:04 Blog

Fati i një profesori

21:00 Blog

Muskujt kosovarë

20:59 Blog