Dekorimi i Sali Berishës, qokë presidenciale

Nga Xhovani Shyti

Nëpërmjet një ceremonie zyrtare të mbajtur ditën e përvjetorit të njëzetë e pesë përkujtues të Lëvizjes Studentore të Dhjetorit 90-të, presidenti i Republikës, Bujar Nishani, midis të tjerëve, ka vlerësuar me dekoratën e lartë të “Flamurit Kombëtar” edhe Sali Berishën, ish-president, ish kryetar i Partisë Demokratike dhe ish kryeministër, aktualisht deputet në detyrë i kësaj force politike opozitare.

Në shpjegim të këtij akti institucioni i presidencës tha se, së bashku me Sali Berishën, e njëjta dekoratë i është dhenë edhe Musine Kokalarit e shoqatës”Lëvizja Studentore e Dhjetorit”, me po të njejtin motivacion të qenies pjesëmarrës në protestat e dhjetorit të vitit 1990, por edhe për kontributin e dhënë në rrugën e Shqipërisë drejt antarësimeve euroatlantike.

“Dekorata e flamurit kombëtar u jepet personaliteteve shqiptare dhe të huaja për merita të jashtëzakonshme për lartësimin e shtetit dhe të kombit shqiptar”, lexohet mëtejshëm, në faqen zyrtare të Presidencës.

Ndërkohë, megjithë ftesën, ambasadori i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Lu, por dhe ambasadorja e Bashkimit Evropian, Romana Vlahutin, nuk kanë marrë pjesë në pritjen e dhenë nga presidentit, Bujar Nishani, me rastin e 8 dhjetorit, për arësye ende të pabëra zyrtarisht publike, por që pëshpërisin si shkak mosdistancimin e institucionit të Presidentit nga dhuna e PD­-së. Pse jo dhe sjelljen e Bujar Nishanit jo si burrë shteti që e meriton qënien president i të gjithë shqiptarëve, por si një qytetar i zakontë që pushtetin e institucionit dhe postin që mban i shfrytëzon për interesa të ngushta partiake, personale e qoka.

Sepse, më shumë se sa vlerësim i meritueshëm, dekorimi i Sali Berishës, nga ana e Nishanit, prej jo pak komentatorëve, analistëve, politikanëve, madje të gjendur edhe brenda koalicionit opozitar, por edhe sipas pjesës dërmuese të publikut, është cilësuar si një hap i nxituar dhe vendim i ndërmarrë nga detyrimet personal që Bujar Nishani ka ndaj Sali Berishës. Me dorën e ngrohtë të të cilit jo vetëm arriti tia fshij vetes njollën e qënies në vitet 90-të pjesë e brigadave vullnetaro-ushtarake, që në formacionin supbashkuar, me fanatizëm mbronin figurën dhe bustet e Enver Hoxhës, por i detyrohet edhe për karrierën e tij politike brenda PD-së dhe kapjen e presidencës.

Për ta vlerësuar dekorimin e Sali Berishës si një ngut presidencial dhe jo meritueshmëri kontributive, në rrugën e Shqipërisë drejt demokratizimit dhe antarësimeve euroatlantike, siç motivon Presidenti, mjafton ti bësh një kalim të trashë rolit që ai ka luajtur në politikën dhe qeverisjen e Shqipërisë përgjatë këtyre 25 viteve të ikura. Ku konstatohet se nën presidencën e Sali Berishës, në ndërvitet 1992-1997, Shqipëria e drobitur nga komunizmi vazhdoi të jetë vendi më i varfër, por edhe më problemori ndër gjithë vëndet e dala nga i njejti sistem. E lakuar si thyerëse e bllokadës që OKB-ja kishte vendosur ndaj rregjimit serb të Sllobodan Milosheviçit, si furnizuese me naftë e forcës ushtarake të këtij rregjimi, por edhe si ndërtuese e një demokracie informale në gjithçka. E karakterizuar nga mungesa e zgjedhjeve të lira, nga shkelja flagrante e të drejtave të njeriut, nga ndërtimi i një ekonomie dhe tregu të zi, ku efektin më produktiv e jepnin kompanitë mashtruese të fajdexhinjve, që me fundin e fatit të tyre të parashikuar sollën vitin  e zi 1997 që shkatërroi gjithçka dhe detyroi ardhjen e forcave ushtarake shumëkombëshe për të rikthyer stabilitetin e vendit.

Por kontribut aspak për tu vlerësuar rezulton të ketë patur Sali Berisha edhe pas këtij viti rrënues, që e zbriti nga froni presidencial dhe e vendosi në krye të opozitës. Të një opozite aktiviteti i të cilës ngjante më shumë me atë të bandave të diversantëve, që synonin hedhjen në erë e shkatërimin e jetës së vendit, se sa ecjen përpara në rrugën euroatlantike.

Nën prijësinë opozitare të Sali Berishës kanë ndodhur dy nga ngjarjet më të paprecedenta në historinë e Shqipërisë : vrasja e deputetit Azem Hajdari, një nga liderët prijësor të Lëvizjes studentore dhjetoriste, si edhe i njohuri me termin “grushti i shtetit Berisha”, i finalizuar me arratisjen nga vendi të kryeministrit të asaj kohe Fatos Nano, pushtimin e godinës së Kryeministrisë, selisë së Radio Televizionit Shqiptar etj.

Edhe riardhja në krye të pushtetit e kësaj figure të etiketuar nga presidenti Nishani si: kontributive për ecjen e Shqipëris në rrugën euroatlantike, nuk ishte aspak më ndryshe nga më parë. Ndodhi ngjarja tragjike e Gërdecit, me mbi tridhjetë të vrarët dhe qindra të plagosurit, e më pas vrasja e katër personave, pjesë e grumbullit të qytetarëve të cilët protestonin para godinës së Qeverisë Berisha, në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”. Në të dyja këto ngjarje tragjike, sikurse edhe në aferën antikushtetuese të etiketuarën si “shitja e ujrave shqiptare Greqisë”,  Sali Berisha ka mbajtur postin e kryeministrit të vendit…

Ka edhe ndodhi e bëma të tjera, por mjaftojnë këto dhe sjellja e tij politike tërësisht anti-paqësore, për të përcaktuar se bilanci i pozitivitetit me të cilin Presidenti e motivoi dekorimin e Sali Berishës është jo real, i stisur. Një hap i nxituar dhe i nxitur, pse jo dhe i urdhëruar nga vetë i dekoruari, i cili e sheh të pamundur ndërmarrjen e një akti të tillë pas ikjes së Nishanit nga presidenca.

Është e vërtetë se akuzat e sipërpërmendura e të tjera të përfolura, të dekoruarit Berisha nuk i janë vërtetuar zyrtarisht, nga organet kompetente, por kjo ka ndodhur pasi për 25 vje me rradhë e ai ka qenë i vetëshpallur jashtë ligjit dhe i imunizuar. Arsye kjo që ja ka ndalur hovin Prokurorisë së Republikës e cila nuk i është futur hetimit, duke i lenë ende pezull “njollat e errëta” të biografisë kontributive të pas viteve -90 të Sali Berishës. Pa zbardhjen dhe çertifikimin zyrtar të të cilave çdo dekoratë, apo vlerësim institucional në adresë tij nuk do të ishte veçse qok.

Ballkani është më mirë pa Car dhe pa Sulltan

19:11 Blog

Shqipëria drejt protektoratit politik e shtetëror

18:47 Blog

Donald Lu, 93 deputetë, 1.2 milionë zgjedhës

15:24 Blog

Rënia e opozitës

15:36 Blog

Shqipëria si në kohën e Faraonit, e ndarë në skllevër, një grup sunduesish dhe një tufë halabakësh

09:27 Blog

Franca shpëton edhe njëherë...

18:50 Blog

Mosbindje civile ndaj interesit politik

12:38 Blog

Krishtlindjet e pleqve të Lulishtes 1 Maji

12:36 Blog

Xhaka kundër Xhakës

22:50 Blog

11 dhjetori dhe 12 dhjetori

17:55 Blog