DY INTERVISTA/ Kujt i duhet rikthimi i Fatos Nanos?

Në pamje të parë dhe në gjykim sipërfaqësor, këto mund të cilësohen thjesht si dy intervista të dy personave publikë, që vazhdojnë të përkrahin linjën politike të ish-kryetarit socialist dhe ish-kryeministrit Fatos Nano.

Nuk është vetëm kështu. Javët e fundit, është ringjallur në media dhe opinionin publik, zhurmnaja e vjetër dhe e re e rikthimit të Nanos në politikën aktive. Lajmet më të fundit, që mund të konsiderohen edhe si thashethemet më të fundit, thonë se ai po mendon të kandidojë për kryetar të bashkisë së Tiranës në verën e ardhshme. Në kushtet kur rreth kthimit të Nanos janë harxhuar tonelata me letër dhe bojë, si dhe kur në rrjetet sociale gjen gjithfarë lajmesh e gjoja-lajmesh, menduam se është interesante të njihet nga afër, sesi e perceptojnë sot pozitën dhe figurën e kryetarit historik të PS, por edhe stilin e filozofinë e tij politike, dy personazhe të njohur të së shkuarës së saj jo edhe aq të largët: Majlinda Keta dhe Zef Preçi.

Nga Skënder Minxhozi

Majlinda Keta: Një lider që e do e majta dhe e djathta

Zonja Keta, fillimisht një pyetje “përgjithësuese”: si ju duket qeverisja e deritanishme e Edi Ramës?

Mund të thuash pa ekuivok se qeveria Rama po tenton të prodhojë si “me dorë të fortë”, por në produkt, elementë të ekzekutimit cënojnë rëndë produktivitetin. Rama po përpiqet për të ndërtuar një perceptim publik të orientimit të tij drejt shtetit të së drejtës, por në ngjarjet e prodhuara ku fjala “burg”  është rënduar deri keqpërdorim, lejon të mbjellë të kundërtën në perceptim, atë të shtetit në luftë me të gjithë. Vlerësoj çmitizimin mbi  “mosfunksionimin e shtetit” në Lazarat pa kuptuar, pa u informuar publikisht se çfarë rruge zhvillimi ka marrë jeta e atyre banorëve. Kam vlerësuar ndërhyrjen e forcës së shtetit mbi katastrofën në vijën bregdetare dhe qendrat urbane, por do të isha që para kësaj duhet të ishin konsideruar komunikimet publike mbi atë që përfitojmë të gjithë bashkë nga kjo ndërhyrje. Kjo do të kërkonte më shumë transparencë, por dhe llogaridhënie, pasi një pjesë e qyteteve ku është ndërhyrë fuqishëm në mbi 2 mandate, janë qeverisur nga të majtët dhe vetë Edi Rama.

Kjo transparencë nën përgjegjësi do të na kishte orientuar më shumë drejt konsensusit publik, sikurse do të na kishte bindur më shumë për barazinë e respektuar, efektshmërinë që kishte për mirëfunksionimin e shtetit ligjor. Shqipëria nuk ka nevojë për qeverisje nga një Kryeministër me dorë të fortë. Ne kemi nevojë për një qeverisje të fortë, bazuar në institucione me adresim të fortë e të sigurt zgjidhjesh të problemeve. Këtë profil ja detyron Kryeministrit vendi që 27% të të miturve e ka nën moshën 6 vjeç të ekspozuar në masë të madhe nga kequshqyerja, si produkt i varfërisë në vend. Duhet kujdes në çështjet ku e majta sfidon në emër të së majtës. Gjykoj se Ramës i duhet të presë më tepër majtas, në ideimin e reformave dhe transmetimin dhe komunikimin e tyre publik. Është mirë që kryeministri rend për ndryshime të thella, pasi jemi në pozitë të pafavorshme “në të bërin” realitet të këtyre ndryshimeve, por në komunikimin publik duhet të kesh gjuhë për aleanca dhe pjesmarrje, jo për urrejtje e rebelim.

Kjo maxhorancë ka bërë një rrugë të gjatë, që nga vitit 2005, kur e majta la pushtetin. Një ndër synimet e kryetarit të ri të opozitës së asaj kohe, ka qenë ndërprerja e lidhjeve me trashëgiminë e mëparshme socialiste, që përfaqësohej nga Fatos Nano. Sa i drejtë ka qenë ky proces?

Është tjetër ta duash një gjë dhe tjetër ta arrish. Mes shqiptarëve, në 2014-tën,  ka ende nga ata që mbeten nostalgjikë të Enverit, ndonëse ai ka 30 vjet që ka vdekur dhe kemi çerek shekulli që pretendojmë se po ndërtojmë një sistem socio-ekonomik të kundërt me filozofinë e tij politike. Vetë Rama është një pjesë e trashëgimisë socialiste nën Nanon, në filozofinë e ftesës për t’u bërë pjesë e së majtës qeverisëse, si figurë politike ministrore; është pjesë e gjithë atyre intelektualëve, që nën frymën e Nanos në drejtimin e PS-së, i mundësuan suksesin në bërjen e shtetit pas 97-tës. Problem duhet të ketë Nano në vlerësimin dhe transparencën që i duhet të ketë me të majtën dhe publikun shqiptar për cilësinë e ftesës dhe mbështetjes që i dha Ramës deri sot si Kryeministër i të majtës.

Proçesi për të cilin ju më pyesni, tani është në fazën që po mundëson krahasimin. Jemi vetëm një vit pas marrjes së pushtetit politik të së majtës, në kushtet e Shqipërisë që po pret hapjen e negociatave për anëtarësim në BE, ndërsa trashëgimia lidhet me një proces ku nga mungesa e shtetit në 97-të, pas tetë viteve, u dorëzua një shtet me standarde të përmbushura në prag të MSA, nga territor i bashkëjetesës pushtet-banda, në një vend me Strategji kombëtare të Zhvillimit dhe Integrimit Europian, pjesë e së cilës është edhe suksesi i Ramës ministër dhe Kryebashkiak. Unë besoj se e majta i njohu Kryeministrin Ramës, pasi gjykoi se cilësoi mirë e suksesshëm ministrin dhe kryebashkiakun. Askush nuk mund të ndërpresë trashëgiminë e një partie, po aq sa të vetevetes në karrierë. Luftë me erën, i thonë kësaj.

Prej më shumë se nëntë vjetësh, filozofia e drejtimit të “gardës së vjetër” të PS është ndërprerë. Ku mendoni se qëndronte esenca e asaj mënyre të të drejtuarit të shtetit?

Premisa logjike për gjykime “gardë e vjetër” është e gabuar për jetën dhe karrierën e një partie. Për ato që e bartin këtë cilësim, apo menduan se po e aplikojnë apo e arritën, do t’u thoja se më shumë kanë humbur sesa kanë fituar në jetën parlamentare dhe qeverisëse. Një Namik Dokle në drejtim të shtetit, do t’i kishte mundësuar më shumë pjekuri institucionit të së majtës së vërtetë, më shumë besueshmëri fjalës në emër të tij për publikun, më shumë burrëri kompromisit dhe lojës me opozitën, për interesa të mëdha të vendit. Në pretendofshin se e mundësuan, unë do thoja më mirë të kishte përfshirë më shumë ustallarë, se servilat e ndjekësat e ustallarëve, në këtë qeverisje të së majtës pas 9 vjetësh. Ajo që po ndodh prej një viti, nuk ka të bëjë fare me të bërit shtet duke lëshuar pushtet, pasi është ende e mjegullt cilësia e pushtetit politik.

Ka pasur, kohë pas kohe, fjalë për rikthimin e Nanos në politikën aktive. Sa i dobishëm do të ishte një gjest i tillë tani?

Shqipëria në 24 vite ka ndërruar jo pak Kryeministra. Brenda të majtës, kanë konsumuar pushtetin disa Kryeministra. Megjithë respektin për disa prej tyre, sidomos duke i veçuar elementët qeverisës, mes shqiptarëve ka një të tillë si Nanoja, që e kërkojnë të djathtë e të majtë. Zor se ka nga ata që në përdorim marrin cilësimin “Koha e Nanos”. Për të gjithë është e qartë që nën frymë të Nano-politikës, e majta dhe e djathta urrehet dhe përjashton njëra-tjerën më pak. Nano-politika nuk prodhon armë kundër popullit, sikurse nuk përdor jetë njerëzish për të kapur karrike, Nano-politika ka kritikë e ndeshje mendimesh, por jo përjashtime dhe hakmarrje, pasi ai realisht është bashkëpunues dhe jokonfliktual në denigrim. Nano ka një vlerë të madhe, është Kryeqytetari i Politikës.

Momenti për të është kurdoherë, sidomos në kushtet e një politike që luan në gjysmën e fushës dhe bën autogola, kjo pasi ka ndihmuar përmes saj, në ngritjen e murit që e ndan kategorikisht me gjysmëfushën tjetër dhe e quan lojë me dy fusha dhe me dy porta.

Kritikët e ish-kryetarit Nano thonë se ai ka pasur shumë flirte me Berishën në vitet e fundit dhe se ka qenë një “kolonë e pestë” brenda të majtës shqiptare. Si i komentoni këto kritika?

Këto kritika mbajnë era miopie politike, injorance politike, egoizmi vocërrak, militanzmi ekstremist dhe jo realpolitikë, që të detyron të pranosh se me kundërshtarin politik ndeshesh me ide dhe alternativa, aq sa dhe bëhet kompromis dhe bashkëpunohet në emër të interesave të atdheut. Një gjë duhet të dijnë mirë këto lloj  kritikësh: atdheu është mbi partinë, pushteti duhet të lëshohet në emër të shtetit, karrikja jepet kur digjet vendi nga arma apo varfëria, konfliktualiteti apo protesta publike. Nano nuk ka prodhuar as edhe një ngjarje nga ato që përmenda më sipër, ndonëse ja kanë përdorur për t’i marrë lirinë dhe për t’i cënuar edhe jetën. Edhe në këto dy kushtet e fundit, ai nuk shkatërroi kurrë partinë, forumet e zgjedhura dhe Statutin,  nuk dogji vendin kur humbi pushtetin, përkundrazi instaloi institucionin e DORËHEQJES në parti e pushtet, kur progresi në sukses nuk përkoi me rezultatet e votës. Kjo, jo se gjithshka lidhet me personin Nano, por me filozofinë e tij të të  drejtuarit të shtetit dhe të PS-së. Lidhet me filozofinë e frymës së udhëheqësisë Nano, bazuar në oksigjen e profesionalizëm, në pushtete të ndara, media të shëndetshme dhe komunikim pa urrejtje mes shqiptarëve, të ndarë majtas e djathtas, brenda të majtas por edhe në Shqipërinë në luftën mes qytetares dhe anadollakes e klanores. Për personin Nano kam edhe unë syrin tim kritik, por këto janë gjëra që ndahen mes miqsh apo bashkëpunëtorësh, kur ata vendosin të bashkëpunojnë. Shqipërisë i duhet Nano-filozofia e të bërit politikë, në emër të së majtës dhe për shtetin.

Zef Preçi: Nano gëzon ende mbështetje!

Zoti Preçi, le të flasim për një herë të vetme jo për ekonominë, po për politikën, në kuptimin më të ngushtë të tërmit. Si ish-ministër dhe përfaqësues i një të majtë që sot konsiderohet “e vjetër”, çfarë mendoni se ka hedhur poshtë padrejtësisht qeverisja e re, nga trashëgimia e mandatëve qeverisëse të PS së para vitit 2005?

Ju faleminderit për ftësen për të folur për dicka që prej afro një dekade është “arkivuar” ndër prioritetet e interesave të mija. Pas përvojës së shkurtër në përbërje të qeverisë “Meta 1”, mbas angazhimit dyvjeçar në përbërje të stafit kryesor të Presidentit Moisiu (2002-2007) dhe për një përiudhe të njëjtë në drejtimin e Autoritëtit të Konkurrences (2004-2005) nuk kam patur angazhime përsonale në funksione politike. Natyrisht, ashtu si për çdo njëri që jeton në këtë vend, nuk jane dhe as kane qenë jashtë vemendjes sime edhe zhvillimet politike në vend, në sensin e forcimit të demokracisë, ndërtimit të institucioneve të shtetit të së drejtës, rritjes së pjesmarrjes qytëtare në qeverisjen e vendit, etj.

E që të jem i drejtpërdrejtë ndaj pyetjes suaj, është vështirë, për të mos thënë e pamundur, që të krahasosh dy periudha qeverisjeje. Kjo si për shkak të shkallës së ndryshme të demokratizimit të institucioneve politike dhe kushtëtuese të vendit, aq edhe për shkak të shkalles së demokratizimit të shoqërisë shqiptare në tërësi. Ardhja e një drejtuesi të ri në çdo formacion politik, siç ishte ngjitjae z.Rama në drejtimin e PS mbas dorëheqjes së z.Nano, u shoqërua edhe me një numër transformimesh në gjirin e asaj force politike, që publikisht njihen si riorganizim i saj, por që në thelbin e tyre forcuan rolin komandues të “njëshit” dhe hap mbas hapi zëvendësuan forumet e zgjedhura me ato të emeruara, të ardhura kryesisht nga njësitë e qeverisjes vendore (komunat dhe bashkitë), nga komuniteti i biznesit dhe nga formacione parapolitike të afërta me z.Rama.

Por ajo që “i vuri kapakun” këtyre transformimeve ishtë shtrirja e kësaj fryme edhe në nivel shtetëror. Me fjalë të tjera, ndryshimet kushtëtuese të 2008-tës nxorrën jashtë funksionit cilindo mekanizëm të demokracisë dhe llogaridhënies së brendshme, jo vetëm në formacionet politike (partitë) majtas e djathtas, por edhe ne nivel qeveritar, madje edhe shtetëror. Kjo shpjegon përse është zbehur kaq shumë roli i institucioneve kolegjiale dhe përse lufta e sotme politike fokusohet gati tërësisht në ruajtjen/marrjen nën kontroll të institucioneve, pra në emrat e përveçëm, të cileve ju delegohet “pushteti i deleguar”, dmth titullarët e partive i emërojnë drejtpërdrejt, pa e vrarë shumë mendjen se si e pret këtë ose atë person qytëtari, komuniteti, etj. Kjo shpjegon përse biznesmene të çdo katëgorie, duke përfshire edhe disa oligarkë të vertëtë (një numer syresh edhe me të kaluar të dyshimtë dhe kriminale), u jane turrur karrigeve të Kuvendit, duke e pare atë “altar të kombit” si mburojën më të mire të së shkuarës dhe të kapitaleve të tyre, se përse një numer emërimesh në adiministratën publike nën një ligj që nuk po mbaron se arnuari si “pelhura e Penelopes”, janë kontestuar nga opozita dhe opinioni publik…

Kjo shpjegon edhe përse ekonomia e vendit nuk ndryshon pozitivisht, ose pse rritja e saj është kaq e vogel, gati sa nuk vihet re (psh tek punësimi), edhe kur ndërrohet maxhoranca dhe aftësia konkurruese e ekonomisë sonë kombëtare është në “vend-numuro” prej katër a pesë vitesh…

Kur evokojmë tetë vjetët e qeverisjes së PS (1997-2005), çfarë ka qënë pozitive dhe negative? Cila do të ishtë lista juaj “pro” dhe “kundër”?

Ashtu siç sqarova edhe më lart, të gjitha krahasimet çalojne, por ajo që mund të thuhet në ligjeratë të drejtë, është se në atë periudhë “vijat ndarëse” midis pushteteve kanë qenë me të qarta e të dallueshme, sidomos raportet e ekzekutivit me dy pushtetet e tjera dhe me mass-median; ndërhyrjet e ekzekutivit mbi pushtetet e tjera kane qene me te pakta; vizioni qeverisës mbi rrugët e reduktimit të varfërisë dhe përshpejtimit të zhvilimit ekonomik dhe shoqëror të vendit dhe integrimin Euro-Atlantik të tij, ka qënë më i qartë dhe me i matshëm; bashkëpunimi qeveri-opozitë ka qënë më institucional dhe konstruktiv, mbi bazën e interesave kombëtare në luftën kundër terrorizmit, krimit të organizuar, antarësimit në NATO, integrimit në Bashkimin Europian, janë përballuar probleme të mprehta rajonale, siç ishte sulmi i NATO-s mbi ushtrinë jugosllave që çoi në lindjen e shtetit të Kosovës, konflikti i armatosur në Maqedoni që çoi në Marreveshjen e Ohrit, etj.

Me këtë nuk dua të injoroj përpjekjet e sotme në këto drejtime, edhe pse kam bindjen se qëndrimet e maxhorances se asaj përiudhe bazoheshin jo vetëm ne “raportin e forcave” – pra të numrave ne Kuvend, por mbi të gjitha në njohjen e fushë-veprimit të ekzekutivit dhe “rregullave të lojes” demokratike, gje që kam përshtypjen se nuk është shumë e qartë ne kushtët e sotme… Ndoshta është vendi të kujtoj se loja e sotme me numrat në Kuvend, që mund të përkthehet në fuqizimin numerik të maxhorancës mbas zgjedhjeve (përndryshe dobësim i opozitës), në publik lexohet edhe si blerje e pistë deputetësh (përndryshe rrënim i besimit publik ndaj institucionit të Kuvendit), e pse jo edhe si kërcënim për një funksionim normal të vetë demokracise në vend…

Sa realist është rikthimi aktiv i Fatos Nanos në skenën politike? Sa mendoni se do të përkrahet ish-kryetari historik nga ata që dikur e kanë votuar, por që sot e shohin me dyshim?

Ne kontekstin e sotëm, me duket se një zulmë e madhe analistësh (që jane në garë të shërbejnë kreun e rradhës të partisë kryesore qeverisëse), mbasi kane bindur veten, po përpiqen të bindin edhe këtë të fundit se në raportin midis demokracisë dhe stabilitetit, predominon sigurimi i stabilitetit, duke u përpjekur kështu t’i ofrojnë një bazë doktrinare disa aksioneve të drejta qeveritare për normalizimin e funksionimit të shtetit në fushen e luftës kunder evazionit (psh aksioni kunder lojerave të fatit), aksioni për mbledhjen forcerisht të detyrimeve për energjine elektrike, etj., që në fakt bazohen në përdorimin vend e pa vend të forcave të rendit, e për të cilat mendohet se po çimentohet figura e udhëheqësit të fortë se “kështu e do ky popull…” Ndoshta ketu qëndron edhe diferenca në vizion ndërmjet drejtuesve të maxhorancave të majta që ju merrni për krahasim në këtë intervistë. Pra në mënyrën se si ata përdorin mekanizmat demokratike në formësimin e personalitetit të vet politik dhe në faktin se cilët janë përfituesit e vërtetë të politikës që ata prezantojnë: thjesht ndjekësit luajalë të tyre, apo edhe komuniteti dhe shoqëria shqiptare në tërësi…

Nisur nga kjo optikë, qënien aktive ose jo në politikë të zotit Nano, e shoh si refleksion të ndjesisë personale të tij, në lidhje me besimin publik që ka gëzuar dhe gëzon, ashtu edhe si një element të përgjegjshmërisë së tij në atë mase sa politika përceptohet si një kontribut dhe e mirë publike…

Personalisht kam çmuar dhe çmoj kontributin personal dhe institucional të z.Nano në rindërtimin e shtetit dhe në drejtimin e qeverisë, në një përiudhë tepër të vështire mbas krizës së gjithanshme të vitit 1997;  për rivendosjen e marredhenieve shtetërore me institucionet financiare ndërkombetare dhe futjen e vendit në binarët e rritjes ekonomike të qëndrueshme; për shtensionimin e klimës politike dhe ndërtimin e besimit të ndërsjelltë qeveri-opozitë dhe në mundësimin e konkurencës së altërnativave, si brenda forcës politike që ka drejtuar, ashtu edhe në nivelin e shoqërisë shqiptare; për ofrimin e modelit të doreheqjes nga posti i lartë politik dhe shtetëror në dobi të stabilitetit të vendit, si një standard i gjithëpranuar në botën demokratike; për arritjen e kompromiseve të rëndësishme sipas filozofisë “të lëshojme pushtet për të bërë shtet”; për hapjen e partisë ndaj intelektualeve dhe shoqërise civile dhe ofrimin e modeleve që kane në themel garën demokratike dhe konkurrencën e vlerave (a nuk është vetë z.Rama një produkt i asaj hapjeje të PS-se?); për një politike rajonale që harmonizon interesat kombëtare të shqiptarëve, me fuqizimin e bashkëpunimit strategjik të Shqipërisë me BE dhe SHBA, për inkurajimin e biznesit dhe të sipërmarrjes vendase në funksion të rritjes ekonomike, për përpjekjet për diversifikimin e pranisë se investimeve të huaja; për hapat cilësore ndershteterorë, që afruan vendin me BE (marreveshja e Stabilizim-Asocimit, Konferenca e Selanikut, etj.), etj.

Natyrisht që ky është thjesht një vleresim i imi, dhe mbetet tërësisht në diskrecionin e z.Nano nëse do të riaktivizohet në jetën publike ose jo, ne të ardhmen. Në këndveshtrimin tim, një njeri me përvojë politike shumëdimensionale si ajo e z.Nano, me sukseset dhe dështimet e veta, është një aset i vlefshem sa për vendin, aq edhe për forcen politike që ka krijuar dhe drejtuar për 15 vjet me radhe…

Politika ishtë dhe mbetet një fushë ku përvoja e mbështet novacionin dhe gërshetimi i brezave siguron vazhdimësinë dhe garanton qëndrueshmerine… Ndërsa trajtimet e tjera që synojne t’i kundërvënë një gjeneratë një gjenerate tjetër, apo injorimi i përvojes, kësaj mesueseje të rreptë që na ndihmon të gjitheve të kuptojme ku jemi dhe ku po shkojme, nuk mendoj se i sherbejne forcimit të demokracise në vend, por ndihmojnë në konsolidimin e udhëheqësve politikë e shtetërorë të tipit autokratik dhe të paparashikueshëm në sjelljen e tyre institucionale. Dmth po flasim për rastin kur ushtrimi i qeverisjes mbështetet mbi një sistëm vlerash të njohura e të respektuara nga publiku dhe jo si pushtet i pakufizuar i “njëshave” që nuk japin llogari askund. Me keqardhje kushdo mund të konstatoje se me sa shihet, sistemi yne elektoral në fuqi nga 2008-ta, tashmë e ka varrosur përfundimisht jo vetëm konkurrencën e lirë brenda grupimeve politike, por edhe “alfën dhe omegën” e demokracisë – barazinë e votës dhe të drejtën për të zgjedhur… Dmth sistemi i emërimeve dhe komandimeve nga lart-poshtë dhe pa debat, është bërë normë e jetës institucionale, duke e vendosur parlamentin si baza e republikës sonë, në një pozitë aspak të përshtatshme dhe larg pritshmërive të qytetareve votues e taksa-pagues të vendit. Pavarësisht kësaj, personalisht besoj se z.Nano ende gëzon mbështetje në shoqërinë e sotme shqiptare, mbështetje që sipas meje, nuk lidhet me shtresa nëpunësie apo biznesi…

A përbën stili drejtues i Ramës, përtëj kontestimit kulturor për trashëgiminë historike të PS, edhe një fenomen objektiv, që pasqyron ndarjen me tranzicionin post-komunist?

Ne vlerësimin tim, ka shumë ujë në debatin rreth post-komunizmit dhe përfundimit të tranzicionit… Shoqëritë e vendeve ish-komuniste  që kanë shënuar arritje reale në këtë drejtim, janë mbështetur në (ri)ndërtimin e institucioneve të ekonomisë së tregut dhe shoqërisë së lirë, në garantimin ligjor/kushtetues dhe në praktikë të lirive dhe të drejtave të njeriut, në adaptimin hap mbas hapi të atyre standardeve themelore të shteteve demokratike dhe vlerave të qyteterimit perëndimor që i kane bërë BE dhe SHBA, ato ç’ka janë sot – një ëndërr dhe aspiratë e njerëzimit… Kështu që përtej vullnetit të mirë për ta identifikuar njërin udhëheqës apo tjetrin, me këtë apo me atë periudhe historike, për shkak të qënies ose jo ish anëtar i PPSH-së, apo për t’i dhënë njërit apo tjetrit atribute që nuk i ka (psh moshën me të re si privilegj, kur të gjithe e dime se një ditë do të plakemi….), më ngjajnë me njëlloj “djegeje të etapave” për vetë “liderin”, në përpjekjet për formësimin e personalitetit të vet, por që janë të “përtypshme” vetëm si element i konsumit mediatik e kane vetëm vlera propogandistike… Edhe këtu shfaqet gjerësisht përpjekja që Shqipëria reale, ose ndryshe “Shqipëria tjetër”, të mbulohet nga Shqipëria virtuale e prodhuar nga mediumet në gjatësinë nga Universiteti Publik deri të ish-Stacionini i Trenit, nga selfie-t në udhëtimet e panumërta të udheheqësise se re…

Të jemi të qartë:  maxhoranca aktuale qeverisese, në sjelljen e saj politike po shfaq disa reminishenca të maxhorances paraardhëse, ndërsa i gjithë sistemi yne aktual po shfaq një defekt thelbësor: nuk  funksionon si një sistem i mirëfilltë politik. Kjo shprehet në mospjesëmarrjen e opozitës, që duket se po shnderrohet në njëlloj kulture politike që në fakt nuk ka lidhje me demokracine. Kjo lloj sjelljeje jo vetëm që ju pamundëson përfaqësimin një pjese të konsiderueshme të qytëtareve, por edhe bën që vetë sistemi politik, të mos funksionojë si i tille. Kapardisja e “fituesve” e shndërruar në normë, është bërë e padurueshme dhe vetë-viktimizimi i opozitës po ashtu….

Është e patolerueshme dhe turp që Shqipëria, mbas njëqind vitesh shtet kombëtar, të qeveriset nga një elitë politike që në vend që të komunikojë hapur me qytetarët e vet, endet dyerve të kancelerive europianeve, duke akuzuar njëri-tjetrin vend e pa vend dhe duke u qarë “Ejani të na bashkoni!…”

Sot e majta ndodhet e mishëruar në dy projektë kryesore politike. Si e shihni të ardhmen e saj? Ribashkim, apo vijimësi në të njëjtat pozita?

Një pyetje për të cilën nuk kam përgjigje të shkurtër. Problemi themelor në vijimësi mendoj se mbetet në ç’raport do të qëndrojnë interesat pragmatiste të drejtuesve respektivë të partive në fjalë, me dinamikën e qeverisjes. Kështu, një qeverisje funksionale (që arrin objektivat politiko-qeverisëse), pra që mundëson ruajtjen e mbështetjes publike, për rrjedhojë edhe të funksionimit të koalicionit – krijon premisa për bashkim/shkrirje të të dy formacioneve politike në një të vetëm, dhe e kunderta. Një qeverisje anemike, pa rezultate dhe me imazh që zbehet me kalimin e kohës (tani jemi gati në mes të mandatit), mund të mbajë në këmbë koalicionin (për shkak edhe të ndarjes së posteve të larta kushtetuese dhe në pushtetin e riorganizuar vendor ne të ardhmen e afert), por kjo nuk mund të mos nxisë tendencat centrifugale dhe të rrisë paparashikueshmërinë për të ardhmen e koalicionit aktual qeverisës… Pra të gjitha opsionet, sipas meje, jane të mundshme dhe vetëm cilësia dhe arritjet e qeverisjes, mund të shërbejne si premisa për  situata të reja politike në vend.

INTERVISTA/ Moisiu: Si na humbi Nano pas zgjedhjeve të 2005-s dhe biseda me Ruçin

09:11 Politika

Balla: Nuk ka rritje pagash për deputetët, hoqëm edhe qeratë e shtëpive

19:59 Politika

Bregu: U kthyem atje ku duhet të jemi, rezoluta të përkthehet në akte ligjore

19:52 Politika

Tropojë/ Familja në hasmëri, vetëm 10 minuta larg gjaksit

19:36 Politika

Kush fiton e kush humb me çmimin e ri të energjisë elektrike?

18:04 Politika

Jozefina Topalli braktisi Bashën në Shkodër, edhe pse ndodhej në qytet për Krishtlindjen

17:52 Politika

Prokuroria bie në gjurmët e parave të vjedhura në Bankën e Shqipërisë

17:48 Politika

Basha: Shkodra, margaritari i bashkëjetesës fetare

17:07 Politika

Krishtlindjet/Meta: Më solidarë dhe më të bashkuar me njëri-tjetrin

17:02 Politika

Kërcënoi Ramën, Apeli liron Bashkim Hoxhën: Isha u dehur, i kërkoj ndjesë

16:49 Politika