Te fundit
Dështimi i Europës
13 Janar 2015, 20:29Blog
TEMA
Nga Xhoshi Herman*
Ndërsa Franca po mban zi për viktimat e aktit më të rëndë terrorist që prej mesit të viteve ’90 me sulmet e Grupi të Armatosur Islamik, vëmendja është kthyer tek rëndësia që ka lufta civile në Siri.
Një ish-agjent britanik i kundër-terrorizmit, ka deklaruar për “Newsweek” se autoritetet në Britani dhe Francë po “përballen me pyetje të vështira”, lidhur me lejimin e xhihadistëve të rinj, për të udhëtuar dhe bashkuar rebelëve sirianë, veçanërisht në ditët e para të luftës civile, kur edhe Shteti Islamik nuk ishte ende pala dominuese e luftimeve.
Ndërkaq një tjetër agjent francez i sigurisë, thotë se shërbimet e inteligjencës evropiane, e nënvlerësuan hapur rrezikun e grupeve xhihadiste të lidhura me Sirinë. Lidhjet mes konfliktit sirian dhe sulmeve në Paris kanë filluar tanimë të shpërfaqen.
Së pari me një video që qarkullon në internet, dhe që tregon pikërisht personin e armatosur të supermarketit hebre, Amedi Kulibalin, duke u betuar për besnikërinë e tij ndaj ISIS-it, por edhe sugjerimeve në mediat amerikane se vëllezërit Kuashi, mund të ishin kthyer nga Siria kohët e fundit. Televizioni amerikan CNN, iu referua një burimi francez, duke raportuar se Sherif Kuashi, mund të kishte qenë në Siri për disa kohë, dhe u rikthye në Francë në gusht të vitit të kaluar, ndërsa “USA Today”, e rikonfirmon se 2 vëllezërit u kthyen verën e kaluar.
Çarls Showbrixh, një ish-agjent i kundër-terrorizmit në Britaninë e Madhe, thotë se strategjia e qeverive perëndimore ndaj konflikti sirian, tani duhet të rishqyrtohet, në një kohë që shtoi se fushëbetejat “kanë shërbyer si inkubatorë për kultivimin e llojit të terrorizmit xhihadist, që shihet gjithnjë e më shumë në rrugët e Evropës”. “Në 2 prej 3 viteve të fundit, vende të tilla si Britania e Madhe apo Franca kanë bërë shumë pak për të frenuar flukset e qytetarëve të tyre drejt një Sirie apo Libie tashmë të destabilizuara, ndoshta duke besuar se këta xhihadistë do t’u shërbejnë objektivave të politikës së jashtme perëndimore, sikurse ishin për shembull sulmet ndaj Gedafit dhe Asadit”- thotë Showbrixh për “Newsweek”.
Ai vazhdon më tej, duke theksuar se deri kur shërbimet vendase të inteligjencës, filluan të paralajmërojnë për rreziqet që paraqiste rikthimi i njerëzve të tillë, dhe kur grupe të tilla si ISIS-i, filluan gjatë vitit të kaluar, të kthehen kundër Perëndimit në Irak dhe Siri, nuk kishte asnjë masë serioze për të penguar fluksin e qytetarëve të Britanisë së Madhe apo dhe të qytetarëve francezë, drejt atyre që në fakt ishin baza të krijuara nga perëndimi për rekrutimin e rebelëve.
Kur Evropa e kuptoi më në fund se kjo ishte më një eksperiencë e pëlqyeshme dhe për pasojë duhej ndalura, tashmë ishte shumë vonë”- deklaron ai. Analisti i çështjeve të sigurisë dhe njëherazi shkrimtari Nafiz Ahmed, që ka qenë tepër kritik ndaj programit anti-ekstremist në televizionin britanik “Channel”, mendon se qasja ndaj ekstremistëve të lidhur me Sirinë, ishte e gabuar. “Ajo që ne dimë, është se policia ndërmorri masa të pamjaftueshme. U zhvilluan një mori procesesh gjyqësore në vitin 2008, por ka pasur një rrjet të tërë që ishte aty, dhe që ishin nën mbikqyrje. Në një moment të caktuar, kishte një vendim për t’i lënë këta njerëz të lirë, madje edhe brenda në Paris, pasi ata ishin duke ikur jashtë vendit. Unë kam dëgjuar nga policia franceze dhe agjentët të thoshin, se nuk mendonin se kishte një kërcënim për vetë Parisin.
Por pyetja që lind është: Në çfarë përmase kjo liri, i lejoi ata njerëz të operojnë brenda Francës dhe Britanisë dhe të kryejnë aktivitetet e tyre të rekrutimit? Një burim pranë shërbimeve franceze të sigurisë nuk beson se policia dhe agjentët e injoruan rekrutimin e terroristëve, por pranojnë hapur se “ishin naivë”.
“Unë mendoj se konfuzioni i autoriteteve evropiane i lejoi rekrutuesit të mendonin se ishte diçka e ligjshme të shkoje në Siri. Unë nuk them se ata ishin “lejuar” për ta bërë këtë, por në mënyrë të qartë, ata nuk ishin të penguar sa duhet. Në 2 vitet e para, shumë shërbime sekrete nuk i kushtuan vëmendjen e nevojshme kësaj situate, dhe në rastin konkret ishte pikërisht Belgjika ajo që lëshoi alarmin” – thotë Ahmed.
Sipas tij, fillimisht autoritetet e trajtuan këtë si një problem humanitar dhe social për “të rinjtë e varfër që shkojnë në Siri, duke u ekspozuar ndaj dhunës”. Asokohe shumë pak vetë e kuptuan se ky ishte ‘një Afganistan i ri’ për xhihadistët, por në një shkallë shumë më të madhe”. Ky është edhe rasti i dy vëllezërve Kuashi, Kulibalit dhe të dashurës së tij Hajat Bumedine, që mendohet të jetë larguar nga Franca ndoshta drejt Sirisë. Të gjithë ata ishin lidhur me të njëjtin grup xhihadist në Paris, Buttes-Chaumont. “Unë mendoj se deri një vit më parë, ata cilësoheshin si një shaka”- thotë agjenti francez. “Ata njerëz – vijon ai – ishin ekstremistë, por kryesisht kufizoheshin vetëm duke folur në rrugë, duke u thënë muslimanëve të këpusnin lidhjet me shoqërin e -një këshillë kjo e tmerrshme, por që nuk përbënte prioritetin kryesor. Pjesëtarët e organizatave të tilla si “Sheriati për Belgjikën” apo edhe ekuivalentja e saj në Londër, janë cilësuar si njerëz të çmendur dhe mjaft qesharakë. Ata janë trajtuar si ekstremistë mesatarë. Ndoshta jo vetëm shërbimet e sigurisë, por edhe hartuesit e politikave kanë qenë shumë naivë”.
*“Newsweek”
a.g./www.bota.al
7 komente në “Dështimi i Europës”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Qeveritaret francez jane te degjeneruar. Pasojat e idiotesive te tyre i vuan populli francez. Nuk eshte “harrese” fakti qe faqe gjithë botes asnje zyrtar amerikan nuk vajti ne Paris. Vajtje vetem e ambasadorit ishte nje shuplake per presidentin Holonde dhe ate se çfare ai perfaqeson. Terroristet ishin ne dy lista te Departamentit te Shtetit; njera qe u ndalonte udhetimin me avion dhe tjetra qe u ndalonte hyrjen ne SHBA. Pyetja lind se a nuk e dinte shteti francez se kush ishin ata vellezer qe bene hatane ne Paris? Perse autoritetet franceze i lejuzn te hynin ne France?
Ajo qe gjith bota e pa; policin e shtrire pertoke ndersa ishte i pa armatosur eshte nje turp i madh per gjith Francen!
E nxoren shejtanin nga shishja dha tani skane cti bejne!
Deshen ta ndersenin kunder Sirise (qeverise) dhe tani provojne ne kurrizin e tyre plaget terroriSte.
TURP PER EVROPEN E QYTETERUAR DHE ME GJERE! NUK U MJAFTUAN ME ” PRANVEREN ARABE”, POR DUAN TA EKSPERIMENTOJNE EDHE NE SIRI.
Provuan te eksperimentojne eksportin e “demokracise” dhe mbollen anarshine terroriste.
Egzekutimi (prerja e kokave) i Jehudive nga Pejgamberi (s.a.v.s)
Beni Kurejdha ka qenë një fis i jehudive në rrethin të Medinës që i kanë tradhtuar Muslimanët dhe kanë anuar kah armiqët gjatë Betejës së Ahzabit (gjithashtu e njoftur si Beteja e Aleatëve dhe si Beteja e Hendekut).Nektari i vulosur i Xhenetit e përshkruan se qka ju ka ndodhur atyre menjëher pas Betejës së Ahzabit:
I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u kthye nga lufta e Hendekut dhe hoqi armët dhe rrobat e luftës. Kur po lahej në shtëpinë e Umu Selemes, i erdhi Meleku i luftës Xhebraili dhe e urdhëroi që ta gjvesh shpatën e tij dhe të nisej menjëherë bashkë me myslimanët për te fisi Beni Kurejda. Xhebraili i tha: “Unë do të eci përpara teje me një grup engjëjsh: do t’i tund fortifikatat e tyre dhe do të lëshoj frikë në zemrat e tyre.”
I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) menjëher e thirri muezinin dhe e urdhëroi që të lajmroj për armiqësi të freskëta kundër Benu Kurejda, në Medine la zëvendës ibn Umu Mektumin. Flamurin e luftës ia besoi Ali ibn Ebu Talibit që u nis në drejtim të cakut dhe iu afru aq afër saqë i ndëgjonte fyerjet e Jehudive ndaj të Dërguarit të Allahut (savs) , ndërsa ai vet ishte në krye të 3000 këmbsorëve dhe 30 kalorsve nga Ansarët (Ndihmuesit) dhe Muhaxhirët (Emigruesit).
Në rrugë e sipër erdhi koha për të falur namazin e ikindisë. Disa refuzuan që ta falin namazi përderisa ta kenë mundur armikun, ndërsa të tjerët e falën në kohën e sakët, si zakonisht. Pejgamberi (savs) nuk i dha vërejtje asnjërit.Kur arritën te banorët e Benu Kurejda, ata vunë rrethim të fort ndaj fortifikatave të tyre.Duke vrejtur situaten e tmerrshme që gjendeshin, kryesuesi i Jehudive Ka`b bin Asad ju ofroj atyre tri mundësi: që ta pranojn Islamin, dhe jetrat, pasuria, grat dhe fëmijët do të jenë në siguri të plotë, dhe i përkujtoj ata se sjelljet e atilla nuk do të jenë të guximshme në bazë të asaj se qka kanë lexuar në librat e tyre për vërtetësin e Pejgamberllëkut të Muhamedit; për vrasjen e fëmijëve dhe të grave të tyre dhe pastaj ti dalin në dyluftim Pejgamberit (savs) me shpat që ose ti zhdukin Muslimanët ose të jenë të zhdukur, ose si mundësi të tret që ti sulmojn befas Muhamedin (savs) dhe popullin e tij të Shtunën- e kuptuar nga të dy anët si ditë mosluftimi.
Asnjë nga këto alternativa atyre nuk ju përshtateshin, prandaj paria e tyre, të hidhëruar dhe të padinjitet ju drejtuan Muslimanëve duke ju thënë: “Ju asnjëher nuk keni qenë më të vendosur në vendimet tuaja që nga lindja juaj.”Në një ardhëri të turbëllt por të dukshme, ata kontaktuan disa Musliman, që kanë mbajt lidhje të mira me ta, në mënyrë që të mësojnë për fatin e tyre nën dritën e gjendjës aktuale.
Prandaj i kërkuan të Dërguarit të Allahut që t’u dërgonte Ebu Lubaben për këshilla. Ai e dërgoi atë. Porsa e panë Lubaben, burrat u çuan dhe u tubuan tek ai, ndërsa gratë e fëmijët nisën të qanin para tij. Ebu Lubabes i erdhi keq për ta. Ata i thanë: “A të biem nën gjykimin e Muhamedit?” “Po”,- u tha dhe bëri me shenjë te fyti i vet, sikur u thoshte se do t’i thernin. Por pas pak i ra ndërmend se me atë shenjë ai tradhtoi Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Prandja u kthye, shkoi në xhaminë e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe pasi e lidhi veten pas një shtylle, u betua se nuk do të pranonte ta zgjidhte askush tjetër, përveç të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe shtoi se kurr nuk do të hyj në vendbanimet e Benu Kurejdave si kundërmas për gabimin vdekjeprurës që e bëri.Kur e mori vesh i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “Sikur të vinte tek unë, do të kërkoja falje për të, por meqë ai veproi, do ta lëmë, derisa të vendosë Allahu për të.”
Jehudit e Beni Kurejda do ta kishin përballuar luftën shumë më gjatë për arsye se ushqim dhe ujë kishin mjaft dhe se vendet e tyre ishin shumë të fortifikuara, ndërsa Muslimanët ishin në një vend të hapët duke vuajtur shumë nga të ftohtit dhe nga uria e mos të flasim për lodhjet nga operacionet luftarake të shumë numërta që kanë filluar para betejës së Aleatëve. Sidoqoft, kjo ka qenë betejë nervash, sepse Allahu ka hudh frikë në zemrat e Jehudive, dhe morali i tyre gati kishte rënë veqanarisht kur dy heronjët Musliman Alia qe betuar se kurr nuk do të ndalet përderisa të ketë goditur garnizonin e tyre me rrëmbim ose të bie shehid sikurse Hamza (shehidi i më hershëm Musliman)
Edhe përkundër mosdashjes, ata nuk kishin tjetër përveq se t’i nënshtroheshin vendimit të të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ku ai (savs)urdhëroi që: burrat të lidheshin, dhe kjo është bërë nën mbikqyrjen e Muhamed bin Salemah Al-Ansari ndërsa gratë dhe fëmijët u izoluan në burgje.
Pastaj, fisi Eus kërkoi nga Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) që të tregohej i mirë ndaj tyre.Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “A jeni të kënaqur që të gjykojë për ta një burrë i tyre?” “Po”.- thanë ata. “Ai që do të gjykojë për Beni Kurejdët,- tha Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), është Sa’ad ibn Muadhi.” “Mirë,- iu përgjigjën ata, si të gjykojë ai, ashtu le të bëhet.”
Në atë kohë Sa’adi ishte në Medine, sepse ishte plagosur në luftën e Hendekut. E sollën hipur mbi një gomar. Kur u afrua tek i Dërguari i Allahut, u tha Beni Kurejdëve: “Ngrihuni për zotërinë tuaj!” Ata u mblodhën rreth tij dhe i thanë: “O Sa’ad! Bëju mirë miqve të tu!” Ai rrinte në heshtje dhe nuk u përgjigjej. Kur ata i thanë ashtu shumë herë, ai ua ktheu: “Vërtet, erdhi koha për Sa’adin që, për hir të Allahut, të thotë të vërtetën dhe të mos ketë frikë nga qortimi i qortuesve.” Kur dëgjuan këto fjalë nga ai, jehudinjtë u habitën dhe disa prej tyre u kthyen në Medine për të pritur gjykimin e dëshpruar, kurse të tjerë u bënë gati për të vajtuar.
Sa’adi pushoi së foluri dhe mori vesh se Kurejdët do ta pranonin gjykimin e tij.Ai menjëherë dëshironte të dinte se gjykimi i tij a do të vlejë për të gjithë njerzit e pranishëm, Pejgameri (savs), drejtoj fytyrën e tij kah ai në shenjë respekti ndaj tij. Përgjigja ishte pozitive.
Ai gjykoi kështu: “Të gjithë meshkujt e aftë që i takojn fisit duhet të vriten; gratë dhe fëmijët të merren robër, kurse pasuria e tyre të ndahet ndër luftëtarët Myslimanë.” Atëherë, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “Vërtet, ke gjykuar siç ka gjykuar Allahu mbi shtatë qiejt.” Në të vërtet Jehudit merituan denim më të ashpër për shkak të tradhtis së tyre në ndihmë të atyre qe ishin kundër Islamit, dhe për numrin e madhë të arsenalit që ata mbanin: 1500 shpata, 300 koraca, 2000 heshta, 500 helmeta, 500 mburoja, enë, deve dhe plaçka të tjera të cilat kaluan në duart e Muslimanëve.
U hapën disa hendeqe në tregun e Medines,dhe numri i Jehudinjëve që iu prenë kokat ishte 600 deri 700.Intrigat dhe tradhëtit u zhduken njëherë e përgjithmonë.
Hujeji, krimineli i luftës, shejtani i Beni Nadirëve ju kishte bashkangjitur radhëve të Benu Kurajdave kur Kurejshitët dhe Gatfani dezortuan, është sjellë në prani të Pejgamberit (savs) me duar të lidhura me litar në qaf. Me guxim shprehte kundërshtim të hapur, ai me këmngulje deklaroj armiqësi ndaj Pejgamberit (savs) por e pranoj se dëshira e Allahut ka për tu plotësuar dhe ai shtoj se i është dorëzuar fatit të tij. Ai është urdhëruar që të ulet posht, dhe i është prer koka
Nga gratë e tyre u vra vetëm njëra, sepse ajo pati vrarë Halad ibn Suuejdin duke e goditur me gur të vrazhdë .Disa elemente të armikut u bënë myslimanë dhe jetrat, pasuria dhe fëmijët e tyre u shpenzuan. Sa për plaqkën e luftës, Pejgamberi (savs) e ndau atë pasiqë e largoj një të pestën në përputhshmëri me urdhërin e Allahut.Këmbësorit iu dha si shpërblim një pjesë, kurse kalorësit tri pjesë: një pjesë për vete dhe dy pjesë për kalin. Robëreshat e luftës u dërguan në Nexhd që të shkëmbehen me kuaj dhe armë.
Pasi përfundoi çështja e fisit Kurejda dhe ata u mundën ,dëshira e Sa`d bin Muadhit u plotësua dhe ai dha frymën e fundit. Në përgjigje të duas së tij Aisha tregon, nga plagët e Sa`dit filluan gjakderdhjet përpara qafës së tij duke qenë ai në tendën e tij, të cilën Pejgamberi (savs) e kishte ngritur në xhami për të, për të qenë afër tij për të përcjell shëndetin e tij më për së afërmi.Njerzit nuk u frikën përveq kur gjaku vërshoi kah ata, dhe në xhami së bashku me tendën e tij ka qenë edhe tenda e Benu Gifar.Ata thanë: O njerzë të tendës, qka është kjo që po vjen nga ju. Oh! janë plagët e Sa`dit që po rrjedhin gjak dhe ai pastaj vdiq.
Xhabiri tregon se i Dërguari i Allahut (savs) ka thënë: Për vdekjen e Sa`d bin Muadhit është tundur Arshi i Mëshiruesit.” Kur ai është bart, At-Tirmidhiu ka thënë: Munafikët kanë supozuar se ka qenë e leht. Pejgamberi i Allahut (savs) i ka kundërshtuar:
“Melekët po e bartin atë.”
Në proces së marrjes së Beni Kurejdave, një Musliman, Halid bin Suvaidi është mbytur kur një Jehudike e goditi me gur të vrazhdë atë dhe një tjetër ,Abu Sinan bin Mihsani, vëllau i Ukasha, vdiq.
Kaluan gjashtë net që Ebu Lubabes i vinte e shoqja dhe e zgjidhte për të falur namazin dhe pastaj ai kthehej dhe lidhej përsëri. Pranimi i pendimit i zbriti të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) në shtëpinë e Umu Selemes (Allahu qoftë i kënaqur me të!). Ajo shkoi dhe e lajmëroi menjëherë që Allahu ia kishte falur fajin. Atëherë, njerëzit shkuan që ta zgjidhnin Ebu Lubaben, por ai nuk pranoi të zgjidhej, derisa ta zgjidhte vetë i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Dhe, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e zgjidhi atë, kur shkoi për të falur namazin e mëngjesit.
Kjo Expedit Ushtarake ndodhi në muajin Dhul Ka`dah në vitin pes të Hixhretit (5AH) dhe luftimi i Benu Kurejda zgjati 25 ditë.Kaptina e Aleatëve (Kuran, Sure 33) është shpallur që përmban Fjalët e Allahut që ka të bëjë me qështjet e besimtarëve dhe munafikëve gjatë luftës së Hendekut, dhe për pasojat e tradhtis dhe prishjes së marrveshjës nga Jehudit.
Egzekutimi (prerja e kokave) i Jehudive nga Pejgamberi (s.a.v.s)
Beni Kurejdha ka qenë një fis i jehudive në rrethin të Medinës që i kanë tradhtuar Muslimanët dhe kanë anuar kah armiqët gjatë Betejës së Ahzabit (gjithashtu e njoftur si Beteja e Aleatëve dhe si Beteja e Hendekut).Nektari i vulosur i Xhenetit e përshkruan se qka ju ka ndodhur atyre menjëher pas Betejës së Ahzabit:
I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) u kthye nga lufta e Hendekut dhe hoqi armët dhe rrobat e luftës. Kur po lahej në shtëpinë e Umu Selemes, i erdhi Meleku i luftës Xhebraili dhe e urdhëroi që ta gjvesh shpatën e tij dhe të nisej menjëherë bashkë me myslimanët për te fisi Beni Kurejda. Xhebraili i tha: “Unë do të eci përpara teje me një grup engjëjsh: do t’i tund fortifikatat e tyre dhe do të lëshoj frikë në zemrat e tyre.”
I Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) menjëher e thirri muezinin dhe e urdhëroi që të lajmroj për armiqësi të freskëta kundër Benu Kurejda, në Medine la zëvendës ibn Umu Mektumin. Flamurin e luftës ia besoi Ali ibn Ebu Talibit që u nis në drejtim të cakut dhe iu afru aq afër saqë i ndëgjonte fyerjet e Jehudive ndaj të Dërguarit të Allahut (savs) , ndërsa ai vet ishte në krye të 3000 këmbsorëve dhe 30 kalorsve nga Ansarët (Ndihmuesit) dhe Muhaxhirët (Emigruesit).
Në rrugë e sipër erdhi koha për të falur namazin e ikindisë. Disa refuzuan që ta falin namazi përderisa ta kenë mundur armikun, ndërsa të tjerët e falën në kohën e sakët, si zakonisht. Pejgamberi (savs) nuk i dha vërejtje asnjërit.Kur arritën te banorët e Benu Kurejda, ata vunë rrethim të fort ndaj fortifikatave të tyre.Duke vrejtur situaten e tmerrshme që gjendeshin, kryesuesi i Jehudive Ka`b bin Asad ju ofroj atyre tri mundësi: që ta pranojn Islamin, dhe jetrat, pasuria, grat dhe fëmijët do të jenë në siguri të plotë, dhe i përkujtoj ata se sjelljet e atilla nuk do të jenë të guximshme në bazë të asaj se qka kanë lexuar në librat e tyre për vërtetësin e Pejgamberllëkut të Muhamedit; për vrasjen e fëmijëve dhe të grave të tyre dhe pastaj ti dalin në dyluftim Pejgamberit (savs) me shpat që ose ti zhdukin Muslimanët ose të jenë të zhdukur, ose si mundësi të tret që ti sulmojn befas Muhamedin (savs) dhe popullin e tij të Shtunën- e kuptuar nga të dy anët si ditë mosluftimi.
Asnjë nga këto alternativa atyre nuk ju përshtateshin, prandaj paria e tyre, të hidhëruar dhe të padinjitet ju drejtuan Muslimanëve duke ju thënë: “Ju asnjëher nuk keni qenë më të vendosur në vendimet tuaja që nga lindja juaj.”Në një ardhëri të turbëllt por të dukshme, ata kontaktuan disa Musliman, që kanë mbajt lidhje të mira me ta, në mënyrë që të mësojnë për fatin e tyre nën dritën e gjendjës aktuale.
Prandaj i kërkuan të Dërguarit të Allahut që t’u dërgonte Ebu Lubaben për këshilla. Ai e dërgoi atë. Porsa e panë Lubaben, burrat u çuan dhe u tubuan tek ai, ndërsa gratë e fëmijët nisën të qanin para tij. Ebu Lubabes i erdhi keq për ta. Ata i thanë: “A të biem nën gjykimin e Muhamedit?” “Po”,- u tha dhe bëri me shenjë te fyti i vet, sikur u thoshte se do t’i thernin. Por pas pak i ra ndërmend se me atë shenjë ai tradhtoi Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Prandja u kthye, shkoi në xhaminë e Profetit (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe pasi e lidhi veten pas një shtylle, u betua se nuk do të pranonte ta zgjidhte askush tjetër, përveç të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) dhe shtoi se kurr nuk do të hyj në vendbanimet e Benu Kurejdave si kundërmas për gabimin vdekjeprurës që e bëri.Kur e mori vesh i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “Sikur të vinte tek unë, do të kërkoja falje për të, por meqë ai veproi, do ta lëmë, derisa të vendosë Allahu për të.”
Jehudit e Beni Kurejda do ta kishin përballuar luftën shumë më gjatë për arsye se ushqim dhe ujë kishin mjaft dhe se vendet e tyre ishin shumë të fortifikuara, ndërsa Muslimanët ishin në një vend të hapët duke vuajtur shumë nga të ftohtit dhe nga uria e mos të flasim për lodhjet nga operacionet luftarake të shumë numërta që kanë filluar para betejës së Aleatëve. Sidoqoft, kjo ka qenë betejë nervash, sepse Allahu ka hudh frikë në zemrat e Jehudive, dhe morali i tyre gati kishte rënë veqanarisht kur dy heronjët Musliman Alia qe betuar se kurr nuk do të ndalet përderisa të ketë goditur garnizonin e tyre me rrëmbim ose të bie shehid sikurse Hamza (shehidi i më hershëm Musliman)
Edhe përkundër mosdashjes, ata nuk kishin tjetër përveq se t’i nënshtroheshin vendimit të të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ku ai (savs)urdhëroi që: burrat të lidheshin, dhe kjo është bërë nën mbikqyrjen e Muhamed bin Salemah Al-Ansari ndërsa gratë dhe fëmijët u izoluan në burgje.
Pastaj, fisi Eus kërkoi nga Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) që të tregohej i mirë ndaj tyre.Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “A jeni të kënaqur që të gjykojë për ta një burrë i tyre?” “Po”.- thanë ata. “Ai që do të gjykojë për Beni Kurejdët,- tha Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!), është Sa’ad ibn Muadhi.” “Mirë,- iu përgjigjën ata, si të gjykojë ai, ashtu le të bëhet.”
Në atë kohë Sa’adi ishte në Medine, sepse ishte plagosur në luftën e Hendekut. E sollën hipur mbi një gomar. Kur u afrua tek i Dërguari i Allahut, u tha Beni Kurejdëve: “Ngrihuni për zotërinë tuaj!” Ata u mblodhën rreth tij dhe i thanë: “O Sa’ad! Bëju mirë miqve të tu!” Ai rrinte në heshtje dhe nuk u përgjigjej. Kur ata i thanë ashtu shumë herë, ai ua ktheu: “Vërtet, erdhi koha për Sa’adin që, për hir të Allahut, të thotë të vërtetën dhe të mos ketë frikë nga qortimi i qortuesve.” Kur dëgjuan këto fjalë nga ai, jehudinjtë u habitën dhe disa prej tyre u kthyen në Medine për të pritur gjykimin e dëshpruar, kurse të tjerë u bënë gati për të vajtuar.
Sa’adi pushoi së foluri dhe mori vesh se Kurejdët do ta pranonin gjykimin e tij.Ai menjëherë dëshironte të dinte se gjykimi i tij a do të vlejë për të gjithë njerzit e pranishëm, Pejgameri (savs), drejtoj fytyrën e tij kah ai në shenjë respekti ndaj tij. Përgjigja ishte pozitive.
Ai gjykoi kështu: “Të gjithë meshkujt e aftë që i takojn fisit duhet të vriten; gratë dhe fëmijët të merren robër, kurse pasuria e tyre të ndahet ndër luftëtarët Myslimanë.” Atëherë, i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) tha: “Vërtet, ke gjykuar siç ka gjykuar Allahu mbi shtatë qiejt.” Në të vërtet Jehudit merituan denim më të ashpër për shkak të tradhtis së tyre në ndihmë të atyre qe ishin kundër Islamit, dhe për numrin e madhë të arsenalit që ata mbanin: 1500 shpata, 300 koraca, 2000 heshta, 500 helmeta, 500 mburoja, enë, deve dhe plaçka të tjera të cilat kaluan në duart e Muslimanëve.
U hapën disa hendeqe në tregun e Medines,dhe numri i Jehudinjëve që iu prenë kokat ishte 600 deri 700.Intrigat dhe tradhëtit u zhduken njëherë e përgjithmonë.
Hujeji, krimineli i luftës, shejtani i Beni Nadirëve ju kishte bashkangjitur radhëve të Benu Kurajdave kur Kurejshitët dhe Gatfani dezortuan, është sjellë në prani të Pejgamberit (savs) me duar të lidhura me litar në qaf. Me guxim shprehte kundërshtim të hapur, ai me këmngulje deklaroj armiqësi ndaj Pejgamberit (savs) por e pranoj se dëshira e Allahut ka për tu plotësuar dhe ai shtoj se i është dorëzuar fatit të tij. Ai është urdhëruar që të ulet posht, dhe i është prer koka
Nga gratë e tyre u vra vetëm njëra, sepse ajo pati vrarë Halad ibn Suuejdin duke e goditur me gur të vrazhdë .Disa elemente të armikut u bënë myslimanë dhe jetrat, pasuria dhe fëmijët e tyre u shpenzuan. Sa për plaqkën e luftës, Pejgamberi (savs) e ndau atë pasiqë e largoj një të pestën në përputhshmëri me urdhërin e Allahut.Këmbësorit iu dha si shpërblim një pjesë, kurse kalorësit tri pjesë: një pjesë për vete dhe dy pjesë për kalin. Robëreshat e luftës u dërguan në Nexhd që të shkëmbehen me kuaj dhe armë.
Pasi përfundoi çështja e fisit Kurejda dhe ata u mundën ,dëshira e Sa`d bin Muadhit u plotësua dhe ai dha frymën e fundit. Në përgjigje të duas së tij Aisha tregon, nga plagët e Sa`dit filluan gjakderdhjet përpara qafës së tij duke qenë ai në tendën e tij, të cilën Pejgamberi (savs) e kishte ngritur në xhami për të, për të qenë afër tij për të përcjell shëndetin e tij më për së afërmi.Njerzit nuk u frikën përveq kur gjaku vërshoi kah ata, dhe në xhami së bashku me tendën e tij ka qenë edhe tenda e Benu Gifar.Ata thanë: O njerzë të tendës, qka është kjo që po vjen nga ju. Oh! janë plagët e Sa`dit që po rrjedhin gjak dhe ai pastaj vdiq.
Xhabiri tregon se i Dërguari i Allahut (savs) ka thënë: Për vdekjen e Sa`d bin Muadhit është tundur Arshi i Mëshiruesit.” Kur ai është bart, At-Tirmidhiu ka thënë: Munafikët kanë supozuar se ka qenë e leht. Pejgamberi i Allahut (savs) i ka kundërshtuar:
“Melekët po e bartin atë.”
Në proces së marrjes së Beni Kurejdave, një Musliman, Halid bin Suvaidi është mbytur kur një Jehudike e goditi me gur të vrazhdë atë dhe një tjetër ,Abu Sinan bin Mihsani, vëllau i Ukasha, vdiq.
Kaluan gjashtë net që Ebu Lubabes i vinte e shoqja dhe e zgjidhte për të falur namazin dhe pastaj ai kthehej dhe lidhej përsëri. Pranimi i pendimit i zbriti të Dërguarit të Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) në shtëpinë e Umu Selemes (Allahu qoftë i kënaqur me të!). Ajo shkoi dhe e lajmëroi menjëherë që Allahu ia kishte falur fajin. Atëherë, njerëzit shkuan që ta zgjidhnin Ebu Lubaben, por ai nuk pranoi të zgjidhej, derisa ta zgjidhte vetë i Dërguari i Allahut (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!). Dhe, Profeti (paqja e Allahut dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) e zgjidhi atë, kur shkoi për të falur namazin e mëngjesit.
Kjo Expedit Ushtarake ndodhi në muajin Dhul Ka`dah në vitin pes të Hixhretit (5AH) dhe luftimi i Benu Kurejda zgjati 25 ditë.Kaptina e Aleatëve (Kuran, Sure 33) është shpallur që përmban Fjalët e Allahut që ka të bëjë me qështjet e besimtarëve dhe munafikëve gjatë luftës së Hendekut, dhe për pasojat e tradhtis dhe prishjes së marrveshjës nga Jehudit.
e tmerrshme!!!!!!
si ka mundësi që të jetë njeriu kaq budalla sa të komentojë(të slellë si koment)një gjë të tillë!!ky debil me pseudonimin albmuslima1 paska nevoë vetëm për një “makinë kohe” për ta çuar të jetojë në kohën që i takon!!në shekullin e shtatë!!
o natyrë,çtë kemi bërë që në radhët e njeriut ke përzjerë dhe kafshët??
është për të ardhur keq që qënje të tilla të bëjnë pjesë në të njëjtën specie!
si zgjuarsia/dija,dhe budallallëku/injoranca,nuk ka kufi!!!
Myslimani i mesiperm me koment-carcaf te perseritur dy here, (ndoshta kjo esht denimi nga Allahu per ate, qe te tregoje se nuk e ka mendjen ne vend; sic edhe thuhet here-here ne Kuran, qe Allahu esht pergjigjes per te gjithe veprimet e njeriut, si te mira dhe te keqia (!!!)), na ka sjelle ndonje pjese nga ato mijra libra mbi jeten e Muhametit, apo krijimin e myslimanizmit. Ne ato libra flitet per shume e shume e beteja. Ne fakt, po te lexosh Kuranin, i cili po ashtu e ndjek jeten e Muhametit me shume pika neper sure (kapituj) te ndryshme, ka shume pak beteja, nja dy-tre, te cilat jane me shume plackitje karvanesh. S.d.q., shpresoj qe te nise hapur nje debat mbi Kuranin dhe cdo liber fetar te zbritur (gjoja) nga qielli, dhe njerzit ta kuptojne vete nese vertet ajo fuqi e Universit, qe keta e quajne Allah (e te tjere: Zot), na kish dhene hadithe se si te sillej Muhameti pas atyre qe ndodhnin perdite e perjave. Jam i sigurte se ka ardhur koha qe genjeshtrat te dalin ne shesh.
shkrim i mirë informues,por që lë një nga pikat më të nxehta pa përmëndur!!
me apo pa dashje,këtë nuk mund ta them!!
turqia dhe politika e erdoganit,sulltanit të ri turk!!ai pothuajse ka dalë hapur në përkrahje të terrorizmit të ri xhihadist!!
ndoshta interesat e amerikës dhe BE nuk pranojnë një konfrontim total dhe të hapur me erdoganin!?ndoshta pa e përmëndur po e godasin,kështu butë e butë!!ekonomikisht!
pavarsisht pisllëqeve që ai bën,afrim me putinin në një kkohë që “aleatët” e tij janë gati për luftë,thirrjet për të drejtat e palestinezëve dhe mohimin e të njëjtave të drejta të popullit “vëlla”kurd,si e quan ai!arrestime dhe dënime arbitrare të kundërshtarëve të tij!e shumë fakte të tjera!
prap askush nuk flet kundër tij!maksimuni diçka me dorashka ose bëjnë humor!!
të shpresojmë se janë duke i grryer tokën nën këmbë!!
si e thash dhe në fillim,pavarsisht fakteve të analizuara pak a shumë mirë,të dhënat dhe analiza janë vetëm garnitura e pjatës së madhe ku erdogani është baza!!