Sot kam mbledhjen e qeverisë. Jam shumë i shqetësuar se si po shkojnë punët. Disa detyra që kam lënë të zbatohen, nuk kanë ecur fare.
Hyra në zyrë dhe ia nisa punës. U hodha një sy premtimeve të katër viteve më parë. Nuk duhet të dal nga kjo zyrë pa i realizuar. Jemi akoma në kohë, kam dhe dy muaj punë. E fillova me rrugët. Mora në telefon në drejtori të rrugëve.
-Nesër më bëni gati podiumin, i thashë, se do inaugurojmë rrugën Kukës- Has. Nuk e di pse nuk më keni njoftuar.
Zonja, me të cilën po flisja, heshti dhe nuk më ktheu përgjigje. Pastaj më mori dikush nga këshilltarët e mi dhe më tha që ajo ceremonia duhet shtyrë se rruga nuk mbaron dot.
-Po ne e kemi premtuar, i thashë.
-E vërtetë, tha, po nuk ka filluar fare. Vetëm kantieri është ngritur.
Më erdhi shumë çudi.
-Të shkarkohet Lejla Saraçi, u thashë, urgjent!
Po çudia vazhdoi. Më thanë se e paskësha shkarkuar më 2008-ën. S’di pse m’u kujtua ajo. E mendova për një moment dhe thashë të përurojmë një rrugë tjetër. Hapa premtimet e 2009-ës. E gjeta më në fund. Dua rrugën Kardhiq- Delvinë. E kisha përuruar tre herë fillimin. Me siguri ka mbaruar, thashë.
E mora prefektin e Gjirokastrës dhe i kërkova urgjent ceremoninë.
-Çfarë ceremonie Doktor, më tha.
-Do vij në Kardhiq, i thashë, të përurojmë rrugën Kardhiq- Delvinë. Se më kanë akuzuar se nuk e dua jugun.
-Po e kemi përuruar tre herë Doktor, më tha.
-Po tani do përurojmë mbarimin, i thashë.
-Nuk është bërë, më tha, vetëm 7 km është bërë. Janë dhe 27.
U çudita shumë.
-Të shkrihet drejtoria e rrugëve në Gjirokastër, i thashë.
-Është shkrirë, më tha.
Nuk e kuptoja ç’po më ngjiste. Fillova të mendoj për lindjen.
-Po përuroj Rrugën e Arbrit, thashë me vete. E kemi pasur premtim që më 2007-ën. Mora në telefon prefektin e Dibrës. Dhe ai njësoj. Më tha nuk ka filluar akoma rruga tamam, vetëm po zgjerojmë rrugën nga Bulqizë tek ura…
E shkarkova dhe atë.
-Je i pushuar, i thashë.
-Po pse, më tha, unë me Lul Bashën jam, nuk jam me Olldashin.
Nuk kisha ç’t’i bëja, më kapi mat dhe e ktheva në punë.
E kuptova se gjithandej nuk po më pyeste më njeri. Po më shmangnin përurimet. Të kisha përuruar ndonjë hidrocentral, thashë. Mora Gitën dhe e pyeta të më gjente një nga ata hidrocentralet që janë bërë gati t’i përurojmë.
-Nuk është bërë asnjë, më tha. U çudita shumë. Po ti më je dukur e kënaqur, i thashë.
-Po unë ua kam marrë paradhënie babi, tha, jam në rregull, por ata s’i kanë bërë pastaj, nuk është faji im.
U mërzita shumë. Po vinte orari i mbledhjes së qeverisë. Më ikën gjithë temat që kisha bërë gati të flisja për përurimet. Hapa dhe një herë premtimet. E gjeta. Rritja e pagave dhe pensioneve. Për këtë nuk do pyes njeri fare, thashë me vete. Do ta shpall, le të plasin nga inati. Për çudi Ridvani nuk reagoi, e pranoi në heshtje.
Kur mbaroi mbledhja, e pyeta.
-Hë, pse nuk pate kurajë ta kundërshtosh rritjen e pagave?
-Nuk kam arsye, tha. Nuk ka asnjë lek, kështu që nuk kanë të marrin as rogat, jo më rritjen.
Ky njeri nursëz ka qenë gjithnjë. Si nuk u gëzua një herë që populli do marrë lekë. Por kjo do mbahet mend si qeveri e fjalës së mbajtur. Përpara!
“Ky njeri nursëz ka qenë gjithnjë. Si nuk u gëzua një herë që populli do marrë lekë. Por kjo do mbahet mend si qeveri e fjalës së mbajtur. Përpara!”
Sa e gjetur kjo. Ehuhaaa ku pyet Salihi, ecen me te veten ai. ne mendjen e tij ka plane dhe i realizon ato.
Perpara per inerci o mavriu Sali
SHQIPERIA DO TE BEHET!
http://imazheshqip.blogspot.com/2013/07/trashegimtari.html
Tani qe te gjitha premtimet “i realizove”, 1 milion shqiptare kane nje kerkese:
TE KEPUTESH QEFEN!!!
Rrofsh e qofsh, na hoqe mahmurrllikun me ket shejton-antene, e o sa kom qesh,
J’u shtofte gezimi( ty & kolegeve), shnet e t’mira!
deri sa te groposet kjo kufome politike ere te qelbur do te vije